Bertolf - Happy in Hindsight (2021)

Net als voor de geweldige voorganger Big Shadows of Small Things trok Bertolf zich voor zijn intussen zesde album Happy in Hindsight terug in zijn tuinhuisje in Zwolle. Deze keer had hij door de Coronaperikelen tijd te over, want het succesvolle toeren met Her Majesty lag immers stil. Net als zijn Her Majesty maatje Diederik Nomden heeft Bertolf een grote fascinatie voor popmuziek uit het verleden en The Beatles in het bijzonder. Bij Nomden ging die interesse zover dat hij samen met Bart van Poppel met hun band The Analogues diverse albums van The Beatles volledig natuurgetrouw naspeelden.

Ook Bertolf analyseert graag muziek. Zo nam hij het gitaarspel van enkele van zijn helden onder de loep. Voor het a capellanummer We Don't Get Along ontleedde hij de virtuoze zesstemmige vocalen van het zwarte vocale sextet Take 6. Zijn bevindingen paste hij toe op het heel oude liedje. Alle zes stemmen zijn door hemzelf ingezongen. Ook in afsluiter Sunday Child experimenteert hij er lustig op los. Hij smeedt hier op ingenieuze wijze losse songfragmenten aan elkaar. Een duidelijke knipoog naar kant twee van Abbey Road.

Het verschil met de voorganger is dat het album poppier is geworden en de teksten wat opgewekter. Niet dat het compleet zorgeloos is. Aan het begin What Have I Dragged You Into? hoor je zijn kinderen vrolijk spelen. Door de vele problemen in de wereld waar we de jeugd in de toekomst mee zullen opzadelen, zingt hij in het refrein “Oh my God, what have I dragged you into?”. Nog beter dan op de vijf voorgangers weet hij zijn kennis van oude popmuziek om te toveren in moderne, aanstekelijke popliedjes . Met een knipoog naar zijn grote helden uiteraard. Zo hoor je in het pianospel op Happy in Hindsight duidelijk Todd Rundgren uit zijn begintijd terug, toen deze nog niet volop experimenteerde.

Andere geweldige voorbeelden van excellente popsongs zijn Don't Look Up, Don't Look Down en Mystery Magnet. Maar het album staat eigenlijk vol met hits in spe. Praktisch alles werd thuis ingespeeld. De drums werden in de studio bij coproducer Frans Hagenaars opgenomen met Bauke Bakker, drummer bij Her Majesty. Het complete verhaal over Happy in Hindsight is overigens terug te lezen op zijn website.

Een van zijn gitaarhelden is Tony Rice. Op diens licks van het album Church Street Blues oefende hij eindeloos. Niet vreemd dus dat zijn volgende album een bluegrass-album wordt. Maar tot die tijd kunnen we volop genieten van dit voorbeeldige, uitermate verslavende popalbum, zonder enige twijfel zijn fraaiste uit zijn oeuvre.

Ik ben nieuwsgierig!

Gisteren een geweldige albumpresentatie bijgewoond, waar Bertolf vertelde over de achtergronden bij de nummers. Ook liet hij demo’s en schetsen horen om daarna de betreffende track te draaien. Echt een supertoffe avond, en gisteren dus ook de nummers al 1x kunnen horen. En het is een erg goede, opgewekte plaat geworden. Vandaag valt het vinyl op de deurmat, heb er zin in.

Eerste luisterbeurt reactie.......heel mooi sfeervol album. Prachtig en met veel knowhow "in elkaar geknutseld ". Ondanks dat goed te horen is door wie hij beïnvloed is toch een geheel eigen stijl. Voor mij waren de voorgaande albums zeker knap, maar net niet. Dit kan wel eens een voltreffer worden.

Happy in Hindsight is alweer het 6 album dat deze sympathieke Zwollenaar onder zijn eigen naam uitbrengt. Daarnaast bracht hij een album uit samen met Casper van Kooten en onder de naam Color Reporters (met Bas Wilberink). Verder is hij als multi-instrumentalist een graag geziene gast op platen van anderen (zoals redelijk recent bij Hennie Vrienten en Douwe Bob) en kennen we hem natuurlijk ook van Her Majesty.

Het nieuwe album heeft, net als zijn vorige plaat, een schitterende hoes meegekregen gemaakt door kunstenaar Jehudi van Dijk. De inspiratie kwam van collagehoezen zoals 'Honeyburst' van Tim Christensen en 'Revolver' van The Beatles. Maar het gaat natuurlijk om de muziek, en die is om door een ringetje te halen.

Kant A opent met 'Back to the Garden' waarop Bertolf refereert aan zijn favoriete muzikale periode ('69 - '72) en hij speels klinkt, zoals zijn muzikale voorbeeld McCartney op diens home-made albums. Blazers worden gecreëerd met zijn eigen stem en het middelstuk van het nummer heeft een lekkere afwijkende melodie, zoals ook de meester vaker deed. Het album werd opgenomen in het tot studio omgebouwde tuinhuis van Bertolf, dus hij ging ook dagelijks back to the garden om aan de plaat te werken.

'Welcome Time Travellers' knalt er lekker in met een heerlijk gitaarintro. Het nummer over een experiment van Stephen Hawking heeft een heerlijk catchy refrein en werd al gespeeld op zijn vorige theatertour 'Soelaas'. Het nummer werd oorspronkelijk geschreven voor het Color Reporters album en dat is wel te horen.

Titelnummer 'Happy in Hindsight' is geïnspireerd op een moment waarop hij een oud fotoalbum doorbladerde en zichzelf zag op een foto met zijn zoontjes. Hij ziet er gelukkig uit, maar realiseerde dat hij zich niet zo voelde op dat moment. Hij kwam tot de conclusie dat hij te weinig in het nu leeft en geniet van wat er zich op dat moment afspeelt. Hij is vaak achteraf blij of trots, en niet op het specifieke moment waardoor hij er niet volop van geniet. Hij kijkt in het nummer ook even terug op zijn vorige album, dat wat zwaarder op de hand was. Gelukkig heeft hij dit alles wel kunnen vangen in een positief klinkend nummer.

Een van de weinige melancholische nummers op dit album is het voor zijn zoontjes geschreven 'What Have I Dragged You Into?' We horen Deddo en Nanne Lentink in het intro vrolijk spelen en Bertolf vraagt zich in het nummer af of zijn zoontjes nog een zorgeloos leven kunnen hebben met alles dat zich momenteel in de wereld afspeelt. Het nummer eindigt met een werkelijk sublieme solo. Een van de hoogtepunten van het album voor mij.

Een ander hoogtepunt is 'Everywhere I Go (There I Am)' dat hij een tijdje geleden al eens ter gehore bracht tijdens een livestream optreden met Dolf Janssen. Het nummer is het meest radiogevoelig van de 12 tracks denk ik. De titel is overigens geïnspireerd op een uitspraak van een hoofdpersoon uit de Netflix serie Ozark.

Het laatste nummer van kant A was al een tijdje beschikbaar. 'Don't Look Up, Don't Look Down' is een van de weinige nummers dat de rootsrock van zijn band Hey Majesty laat horen. Ook hier komt de McCartney link naar voren want het nummer is gebaseerd op uitspraken van Macca en van Johan Cruijff (een andere held van Bertolf): "don't you look up to nobody and don't you look down on no one".

Kant B begint met het toepasselijke 'Start Somewhere' dat mij muzikaal doet denken aan CSN&Y, wat natuurlijk ook niet vreemd is omdat Hey Majesty twee hele tournees aan deze band heeft gewijd.

Het catchy 'Misery Magnet' heeft een leuke tekst over mensen die op social media dagelijks met medeleven reageren op mensen die iets vervelends plaatsen "are you attracted to tragedy or addicted to agony?" vraagt Bertolf zich af. Aan het einde van het nummer laat Bertolf horen ook lekker te kunnen soleren.

'You're not Gonna Get it Everyday' is een klein countrynummer rondom uitspraken van de andere Beatle John Lennon en Leonard Cohen. Die gaven aan dat je als songschrijver moet leven met het feit dat je niet elke dag inspiratie hebt voor een nummer.

In het fraaie 'Waiting in the Wings' wordt een mooie parallel gemaakt tussen het wachten in de coulissen van het theater en het wachten op een meisje dat niet beschikbaar is.

Het gewaagde 'We don't Get Along' is een nummer dat al jaren geleden was geschreven, maar waar Bertolf maar niet de juiste vorm voor kon vinden. Die vorm is uiteindelijk een ouderwets klinkend a-capella nummer geworden, met meerstemmige zang in de stijl van The Beach Boys en Take6. Tof dat hij de ballen heeft gehad om dit op de plaat te zetten.

Afsluiter 'Sunday Child' is het hoogtepunt van het album. Het is een echte Suit geworden in de stijl van nummers als Band on the Run, Suit: Judy Blue Eyes en kant B van Abbey Road. Het smelt de nummers 'Sunday Child', 'Sunlight', 'Rising Sun' en 'That's Why' samen tot 1 geheel op een vakkundige manier dat maar weinigen is gegeven. Ook wordt nog een knipoog gemaakt naar het einde van Sgt. Peppers. In 1 woord fantastisch!

'Happy in HIndsight' geeft aan dat er nog steeds progressie zit in de songschrijvers-kwaliteiten van Bertolf. Dit is het meest complete en beste album dat hij tot nu toe maakte en ik heb het gevoel dat de rek er nog lang niet uit is.

Happy in Hindsight van Bertolf is de ideale soundtrack voor aanstaande zomer ★★★★☆
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Nog een fan.....

matige plaat...erg veel mccartney (vooral de vocals) invloeden en dan niet echt geslaagd . Jammer

Bijzonder uppie, mijn beleving van het album is heel anders. Ik ontdek steeds meer. Zeer sfeervol en opgewekt album. Fysiek exemplaar besteld bij de plaatselijke platenzaak zaak en ik ben benieuwd wat ik nog meer ontdek. En ik verhoog mijn stem.

Ik denk dat de lage waardering van uppie En Sooheej komt omdat het er zo dik bovenop ligt waardoor zijn muziek beïnvloed is. Daardoor kan het wat gekunseld overkomen. Ik bekijk het in dit geval vanuit een andere kant. Voor mij heeft het meerwaarde omdat hij er zo'n mooie eigen draai aan geeft én omdat het instumentaal razend knap in elkaar zit. Daarnaast blijven het liedjes die aanstekelijk zijn en bij mij oorwurmpjes zijn geworden.

Als een van de weinige (mij bekende) artiesten van eigen bodem heb ik Bertolf altijd al meer dan prima gevonden. Ik heb respect voor de manier waarop zijn liedjes tot stand laat komen, zelfs al vind ik niet alles even mooi op dit album. Wat de - al dan niet dikke - invloeden betreft: ik hoor overal invloeden van die of die in de hedendaagse pop-, wave of prog/metalmuziek. Oh well, die invloeden hebben natuurlijk ook weer invloeden uit een nog verder verleden. En... geven artiesten daar een al dan niet geslaagde eigen draai aan.
En Bertolf doet dit prima. Ik vind Bertolf evenwel geen zanger waar ik nu echt wild van ben. Maar ja, je kunt niet alles hebben.

Vinyl inmiddels binnen. Mooie hoes en de teksten op de binnenhoes. Geluidskwaliteit is goed en nu hoor ik de B kant nummers ook wat vaker. Fijn album!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bertolf - Happy In Hindsight - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Bertolf - Happy In Hindsight
Bertolf laat zich op dit zonnige en buitengewoon aangename album nadrukkelijk inspireren door muzikale helden uit het verleden, maar laat ook zijn eigen kwaliteiten nadrukkelijk horen

De muziek van Bertolf was me tot dusver grotendeels ontgaan, maar Happy In Hindsight is daar echt veel te goed voor. Het is een album dat klinkt als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast, maar het is een platenkast met heel veel moois. Bertolf eert hoorbaar zijn muzikale helden, die hun beste muziek vooral in de jaren 70 maakten, maar hij laat ook horen dat hij een uitstekend muzikant, zanger en songwriter is. De songs op Happy In Hindsight zijn stuk voor stuk songs om heel vrolijk van te worden, maar het zijn ook songs waar het vakmanschap van af spat. Het levert een prachtige soundtrack voor zorgeloze tijden op, die vergelijkbare albums makkelijk de baas is.

Tot voor kort had ik de muziek van de Nederlandse muzikant Bertolf (Lentink) niet of nauwelijks op het netvlies of trommelvlies. Ik kende de Nederlandse muzikant alleen van de theatervoorstellingen waarin hij samen met een aantal andere muzikanten aan de haal ging met de songs van Crosby, Stills, Nash & Young. Dat klonk allemaal prachtig en was bijzonder knap gedaan, maar ik had er niets mee, net zoals ik niets heb met de muziek van The Analogues, hoe knap het ook allemaal in elkaar zit.

Als ik The Beatles of Crosby, Stills, Nash & Young wil horen duik ik wel in de platenkast of ga ik grasduinen op YouTube, waarop verrassend veel beeldmateriaal te vinden is. Goed, dat is een persoonlijke mening, die volgens mij niet heel breed gedeeld wordt. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik niet direct opveerde toen een paar weken geleden het volgens mij zesde soloalbum van Bertolf verscheen. Dat is jammer, want Happy In Hindsight is echt een geweldig album.

Het is een album dat minstens met één been in de jaren 70 staat, maar daar heb ik geen moeite mee, integendeel. Het nieuwe album van Bertolf klinkt als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast, maar het is wel een zeer smaakvol samengestelde platenkast. Het is een platenkast waarin het solowerk van Paul McCartney uit de jaren 70 prominent aanwezig is, wat direct in de openingstrack duidelijk wordt.

Hiermee legt Bertolf de lat direct hoog voor zichzelf, maar de Nederlandse muzikant komt er makkelijk mee weg. Op Happy In Hindsight etaleert Bertolf nadrukkelijk zijn kwaliteiten als songwriter met een aantal songs waarvoor Paul McCartney zich niet zou hebben geschaamd en waarvoor 10cc een moord zou hebben gedaan.

De Nederlandse muzikant maakt echter niet alleen indruk als songwriter, maar ook als zanger en als muzikant. Ik had bij de zang op het album meerdere keren associaties met het vroege werk van Rufus Wainwright en het grappige is dat Bertolf dit in een recent interview in de Volkskrant inderdaad een belangrijke inspiratiebron noemt. In de zang hoor ik overeenkomsten met Rufus Wainwright, maar die zijn er zeker ook in muzikaal opzicht wanneer het gaat om het werk waarin Rufus Wainwright het bombast nog niet had ontdekt.

Bertolf noemt in het Volskrant interview zelf ook nog Paul McCartney, The Beach Boys, Daryll-Ann en het gitaarwerk van Tony Rice als belangrijke inspiratiebronnen, maar hier kan van alles aan worden toegevoegd. Vanwege het veelzijdige karakter van het album wil ik zeker Todd Rundgren nog toevoegen, want veelzijdig is Happy In Hindsight, dat ook nog over kan schakelen op folk, country en bluegrass, zeker.

Het nieuwe album van Bertolf werd vooral thuis opgenomen, maar klinkt geweldig. De Nederlandse muzikant toont zich niet alleen een uitstekend singer-songwriter, maar ook een getalenteerd gitarist, die in meerdere genres uit de voeten kan.

Er zijn het afgelopen jaar wel meer albums verschenen die klinken als een omgevallen platenkast uit de jaren 70, maar zo aangenaam, knap en veelzijdig als Happy In Hindsight van Bertolf klonken ze wat mij betreft geen van allen. Laat de muziek van Bertolf uit de speakers komen en een lange, mooie en zorgeloze zomer dient zich aan. En laat dat nu precies zijn waar we momenteel behoefte aan hebben. Erwin Zijleman

Afgelopen zondag in Mimik in Deventer was het optreden van Bertolf naar aanleiding van dit album. Ik was daar samen met mijn broertje. Erg goed concert. Met zijn drieën voerden ze grotendeels dit album uit, ouder werk en natuurlijk ook iets van The Beatles. Ook deed hij twee nummers van zijn gitaarvoorbeeld Tony Rice (waar ik nog nooit van gehoord had).

Prima band. Nathalie Schaap speelde basgitaar en vooral contrabas en zong tweede stem. De drummer, wiens naam ik ben vergeten, deed daarnaast ook begeleidingszang. Bertolf neemt zoals altijd de tijd om uit te leggen hoe hij aan de inspiratie voor bepaalde nummers komt en waar ze over gaan.

Bertolf weet een goede sfeer neer te zetten en hij is echt goed op zowel akoestische als de elektrische gitaar. De nummers van dit uitstekende album kwamen prima tot leven!

Fijne, zonnige plaat van Bertolf, met een heerlijk onbezorgd (zo klinkt het toch) sfeertje. De liedjes liggen aangenaam in het gehoor, met echo's van Lennon/McCartney en Brian Wilson's Beach Boys, maar neigen soms wat richting meligheid. Overall toch een album waar ik van kan genieten, met een fijn evenwicht tussen melancholie en levenslust.

3,5 sterren

Zat deze week in de brievenbus. Een verjaardagscadeautje van een goede vriend. Ik ken Bertolf totaal niet. Maar deze plaat weet mij aangenaam te verrassen . Sound met overduidelijke Beatles, Novastar, Gerry Rafferty invloeden. Hier in Belgie totaal onbekend denk ik én dat is spijtig. Bertolf verdient beter .....

Goede vrienden heb jij , die moet je koesteren.