Bertolf - Happy in Hindsight (2021)

Net als voor de geweldige voorganger Big Shadows of Small Things trok Bertolf zich voor zijn intussen zesde album Happy in Hindsight terug in zijn tuinhuisje in Zwolle. Deze keer had hij door de Coronaperikelen tijd te over, want het succesvolle toeren met Her Majesty lag immers stil. Net als zijn Her Majesty maatje Diederik Nomden heeft Bertolf een grote fascinatie voor popmuziek uit het verleden en The Beatles in het bijzonder. Bij Nomden ging die interesse zover dat hij samen met Bart van Poppel met hun band The Analogues diverse albums van The Beatles volledig natuurgetrouw naspeelden.

Ook Bertolf analyseert graag muziek. Zo nam hij het gitaarspel van enkele van zijn helden onder de loep. Voor het a capellanummer We Don't Get Along ontleedde hij de virtuoze zesstemmige vocalen van het zwarte vocale sextet Take 6. Zijn bevindingen paste hij toe op het heel oude liedje. Alle zes stemmen zijn door hemzelf ingezongen. Ook in afsluiter Sunday Child experimenteert hij er lustig op los. Hij smeedt hier op ingenieuze wijze losse songfragmenten aan elkaar. Een duidelijke knipoog naar kant twee van Abbey Road.

Het verschil met de voorganger is dat het album poppier is geworden en de teksten wat opgewekter. Niet dat het compleet zorgeloos is. Aan het begin What Have I Dragged You Into? hoor je zijn kinderen vrolijk spelen. Door de vele problemen in de wereld waar we de jeugd in de toekomst mee zullen opzadelen, zingt hij in het refrein “Oh my God, what have I dragged you into?”. Nog beter dan op de vijf voorgangers weet hij zijn kennis van oude popmuziek om te toveren in moderne, aanstekelijke popliedjes . Met een knipoog naar zijn grote helden uiteraard. Zo hoor je in het pianospel op Happy in Hindsight duidelijk Todd Rundgren uit zijn begintijd terug, toen deze nog niet volop experimenteerde.

Andere geweldige voorbeelden van excellente popsongs zijn Don't Look Up, Don't Look Down en Mystery Magnet. Maar het album staat eigenlijk vol met hits in spe. Praktisch alles werd thuis ingespeeld. De drums werden in de studio bij coproducer Frans Hagenaars opgenomen met Bauke Bakker, drummer bij Her Majesty. Het complete verhaal over Happy in Hindsight is overigens terug te lezen op zijn website.

Een van zijn gitaarhelden is Tony Rice. Op diens licks van het album Church Street Blues oefende hij eindeloos. Niet vreemd dus dat zijn volgende album een bluegrass-album wordt. Maar tot die tijd kunnen we volop genieten van dit voorbeeldige, uitermate verslavende popalbum, zonder enige twijfel zijn fraaiste uit zijn oeuvre.

Als een van de weinige (mij bekende) artiesten van eigen bodem heb ik Bertolf altijd al meer dan prima gevonden. Ik heb respect voor de manier waarop zijn liedjes tot stand laat komen, zelfs al vind ik niet alles even mooi op dit album. Wat de - al dan niet dikke - invloeden betreft: ik hoor overal invloeden van die of die in de hedendaagse pop-, wave of prog/metalmuziek. Oh well, die invloeden hebben natuurlijk ook weer invloeden uit een nog verder verleden. En... geven artiesten daar een al dan niet geslaagde eigen draai aan.
En Bertolf doet dit prima. Ik vind Bertolf evenwel geen zanger waar ik nu echt wild van ben. Maar ja, je kunt niet alles hebben.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bertolf - Happy In Hindsight - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Bertolf - Happy In Hindsight
Bertolf laat zich op dit zonnige en buitengewoon aangename album nadrukkelijk inspireren door muzikale helden uit het verleden, maar laat ook zijn eigen kwaliteiten nadrukkelijk horen

De muziek van Bertolf was me tot dusver grotendeels ontgaan, maar Happy In Hindsight is daar echt veel te goed voor. Het is een album dat klinkt als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast, maar het is een platenkast met heel veel moois. Bertolf eert hoorbaar zijn muzikale helden, die hun beste muziek vooral in de jaren 70 maakten, maar hij laat ook horen dat hij een uitstekend muzikant, zanger en songwriter is. De songs op Happy In Hindsight zijn stuk voor stuk songs om heel vrolijk van te worden, maar het zijn ook songs waar het vakmanschap van af spat. Het levert een prachtige soundtrack voor zorgeloze tijden op, die vergelijkbare albums makkelijk de baas is.

Tot voor kort had ik de muziek van de Nederlandse muzikant Bertolf (Lentink) niet of nauwelijks op het netvlies of trommelvlies. Ik kende de Nederlandse muzikant alleen van de theatervoorstellingen waarin hij samen met een aantal andere muzikanten aan de haal ging met de songs van Crosby, Stills, Nash & Young. Dat klonk allemaal prachtig en was bijzonder knap gedaan, maar ik had er niets mee, net zoals ik niets heb met de muziek van The Analogues, hoe knap het ook allemaal in elkaar zit.

Als ik The Beatles of Crosby, Stills, Nash & Young wil horen duik ik wel in de platenkast of ga ik grasduinen op YouTube, waarop verrassend veel beeldmateriaal te vinden is. Goed, dat is een persoonlijke mening, die volgens mij niet heel breed gedeeld wordt. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik niet direct opveerde toen een paar weken geleden het volgens mij zesde soloalbum van Bertolf verscheen. Dat is jammer, want Happy In Hindsight is echt een geweldig album.

Het is een album dat minstens met één been in de jaren 70 staat, maar daar heb ik geen moeite mee, integendeel. Het nieuwe album van Bertolf klinkt als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast, maar het is wel een zeer smaakvol samengestelde platenkast. Het is een platenkast waarin het solowerk van Paul McCartney uit de jaren 70 prominent aanwezig is, wat direct in de openingstrack duidelijk wordt.

Hiermee legt Bertolf de lat direct hoog voor zichzelf, maar de Nederlandse muzikant komt er makkelijk mee weg. Op Happy In Hindsight etaleert Bertolf nadrukkelijk zijn kwaliteiten als songwriter met een aantal songs waarvoor Paul McCartney zich niet zou hebben geschaamd en waarvoor 10cc een moord zou hebben gedaan.

De Nederlandse muzikant maakt echter niet alleen indruk als songwriter, maar ook als zanger en als muzikant. Ik had bij de zang op het album meerdere keren associaties met het vroege werk van Rufus Wainwright en het grappige is dat Bertolf dit in een recent interview in de Volkskrant inderdaad een belangrijke inspiratiebron noemt. In de zang hoor ik overeenkomsten met Rufus Wainwright, maar die zijn er zeker ook in muzikaal opzicht wanneer het gaat om het werk waarin Rufus Wainwright het bombast nog niet had ontdekt.

Bertolf noemt in het Volskrant interview zelf ook nog Paul McCartney, The Beach Boys, Daryll-Ann en het gitaarwerk van Tony Rice als belangrijke inspiratiebronnen, maar hier kan van alles aan worden toegevoegd. Vanwege het veelzijdige karakter van het album wil ik zeker Todd Rundgren nog toevoegen, want veelzijdig is Happy In Hindsight, dat ook nog over kan schakelen op folk, country en bluegrass, zeker.

Het nieuwe album van Bertolf werd vooral thuis opgenomen, maar klinkt geweldig. De Nederlandse muzikant toont zich niet alleen een uitstekend singer-songwriter, maar ook een getalenteerd gitarist, die in meerdere genres uit de voeten kan.

Er zijn het afgelopen jaar wel meer albums verschenen die klinken als een omgevallen platenkast uit de jaren 70, maar zo aangenaam, knap en veelzijdig als Happy In Hindsight van Bertolf klonken ze wat mij betreft geen van allen. Laat de muziek van Bertolf uit de speakers komen en een lange, mooie en zorgeloze zomer dient zich aan. En laat dat nu precies zijn waar we momenteel behoefte aan hebben. Erwin Zijleman