The Search - The Search (2004)

Toch wel een beetje een hype om deze band zeg. Het is zeer zeker allemaal heel charmant. Het luistert lekker weg en je hoort al je favorieten van de jaren tachtig voorbij komen. Jeugdsentiment. Maar erg origineel is allemaal niet. The Search heeft bij lange na toch niet het niveau van zijn oudere broers (Chameleons, Sound, JD, Cure e.d.). Daarom niet meer dan 3*. Ik vind de opvolger trouwens ook beter.

Beste tracks: 'I didn't raise no fool' en 'Black Rainbow'.

PS. Wat een New Order 'rip-off' is dat basloopje in 'Loveshock'!

PS2. Prachtig artwork trouwens.

Vooral een prachtige plaat.........

Een 3* plaat zou ik zeggen. Nou....oke dan....3,5*!

Kijk eens. Goed zo kerel!

Naar mijn gevoel had deze plaat net zo goed uit 1985 kunnen zijn. ZO goed klinkt deze muziek. Ik vind dit op zich al een prestatie om die typische eighties sound zo dicht te benaderen. Dat voor een band waar de gemiddelde leeftijd zo midden 20 eind 20 is!

Helemaal eens hoor!.....En als deze plaat in 1982/83 of zo was uitgebracht, was die geniaal geweest......Het punt is nu toch dat het anno 2004 niet origineel is...Toch een gevalletje van prijken met andermans veren.

Blijft een topper dit plaatje en wat verheug ik me op hun nieuwe album!

Black Rainbow is zo mooi! Vooral die gitaarsolo in de laatse 1minuut en 48 seconden brengt me in een oogwenk terug naar de eerste helft van de jaren tachtig. Ik zie dan hoe wij zonder mobieltjes en internet toch gelukkig waren. Geen cd's maar cassetjes! Idealistisch en No Nukes! Hoogdravend en grote woorden. Totdat ik na die 1 minuut 48 weer ontwaak in 2008. Nostalgie!

Een van de betere albums van de laatste jaren. Misschien niet helemaal origineel, maar dat maakt de plaat niet kwalitief minder. De gitaarsolo uit Black Rainbow is inderdaad machtig mooi. Infection en Through the walls of ice zijn eveneens top. Vooral die uithalen op infection gedragen door de synths vind ik echt een streling voor het oor! Echt helemaal goed dat er nog bands zijn zoals the Search die muziek brengen zoals ik het graag hoor. Wanneer Outro het laatste nummer begint heb ik altijd de neiging om de cd weer op repeat te zetten. Benieuwd ook naar hun nieuwe project!

Dit blijft hoe dan ook hun beste album. Wat is dit toch een parel. Origineel? Nee dat niet maar dat maakt het geheel er niet minder om. Dit album kan met gemak de uitdaging aan met de eerste albums van U2 en The Sound. Het is alleen al bewonderenswaardig dat twintigers nog steeds diezelfde emoties bij mij losmaken als destijds. Ik ben bang dat The Search zichzelf niet meer kan overtreffen na een prachtig album als dit!

Inderdaad de fraaie scherpe randjes die dit album kenmerken zijn er op Saturnine Songs helaas helemaal af.(al haalt Saturnine Songs natuurlijk nog altijd wel een behoorlijk niveau)De pakkende nummers van dit album raken mij echter recht in het hart.

Op dit album is dan ook werkelijk elk nummer prijs. Deze staat bij mij gelijk met TOTBL van Interpol, samen met laatstgenoemde het ultieme werk van dit decenium. Dat Duitse sfeertje met Neo Romantische teksten is overheerlijk. Later zouden een aantal +/- soortgelijke bands hun weg vinden naar het grote publiek, maar het niveau van deze plaat heb ik niet meer teruggehoord. Het is ook maar wat je soortgelijk noemt; The Killers en Franz Ferdinand, dat is toch helemaal iets anders dan dit hier. Alles wat The Search hierna uitbracht in teleurstellend als je dit album in je achterhoofd houdt.

Aangezien ik vertrouwen had in Lost Highway's muzieksmaak en dit album daar in de top 10 zag staan ben ik hier ook eens aan begonnen.

Bij de eerste beluistering hoorde ik wel dat er kwaliteit in zat, maar raakte het me nog niet echt. Nu, na 3 keer luisteren doet het dat duidelijk wel. Enkel '20 and Nostalgic' heeft me nog niet volledig kunnen overtuigen. Verder bestaat deze CD enkel uit zeer sterke nummers vind ik. Mijn favoriete nummer is duidelijk Through The Walls Of Ice , maar ook Collapse Of The Imagination, Black Rainbow (gitaarsolo), Love Shock en Infection verdienen zeker een vermelding. Zoals 'The Viking' ook al zei, het zijn nummers die je tot in je hart raken en zo zouden er meer mogen zijn.

Dit album hoort voor mij bij de 10 beste van dit decennium. Voorlopig nog 4.5*, maar dit heeft zeker de kwaliteit om uit te groeien tot een 5*-album

Nostalgie is inderdaad het toverwoord.
Prachtige samensmelting van gitaar en synths die een zo karakteristiek jaren '80 geluid weten op te roepen, qua sfeer vergelijkbaar met pak em beet U2's Unforgettable Fire (het nummer) - goede zaak dus!

Ondanks dat de nummers op het eerste gehoor weinig voor elkaar onder doen zijn Collapse Of The Imagination en Outro mijn voorlopige favorieten.

Damn, wat is dit lekker.
Halfje erbij: 4,5*

Wat The Search betreft kunnen we kort zijn; dit is een magistraal werk, cult classic en verplichte kost voor muziekliefhebbers allerhande. Hun andere albums hoeven niet zo nodig in jouw cd collectie.

Hoe kan Collapse of the Imagination nu in de middenmoot staan in de nummerrangschikking hier. Magistrale shoegazewave en absoluut hoogtepunt op deze plaat is dat!

Helemaal mee eens! Wat een geweldig nummer blijft dat toch.

Heb hem net even snel van last.fm gehaald.
En ik ben overtuigd, ik ga zaterdagavond echt even een kijkje nemen als ze in Hengelo spelen.
Collapse of the Imagination is (zoals eerder gemeld) echt geweldig, de rest moet ik nog iets vaker beluisteren maar ik hoor zeker potentie.

Dat snap ik niet zo. Ik vind met name de gitaar en de synths (zowel door soundkeuze als inkleuring) dit album tot grote hoogte duwen eigenlijk.

Ik heb deze plaat nu misschien een jaar of twee, en hij heeft me nooit echt weten te overtuigen. Het klikt gewoon niet zo.
Maar gisteren hoorde ik ineens een nummer voorbijkomen terwijl de computer in de shuffle stond waarvan ineens de oortjes spitsten.
Bleek Collapse of the Imagination te zijn.
Die heb ik nu vaak gedraaid en ik vind het een tof nummer.
Komt het met de rest van het album en mij ook nog goed? Not very likely, ben ik bang. 3***

Op aanraden van "De Viking" gekocht en het is me bijzonder bevallen.
Toch zit er iets van een sleur in waardoor het een beetje eentonig aanhoort. Ik mis de pit een beetje.

Door mindere laatste albums was ook mijn interesse in dit album gedaald maar vandaag toch weer ontdekt waarom ik deze ooit zo goed vond. Jammer dat ze dit niveau niet meer halen, tenzij hun nieuwe ons in positieve zin kan verbazen.

Heerlijke plaat deze, lekkere wave klanken. Kan me wel boeien dit !
I Didn't Raise No Fool is ook een geweldig nummer

Waarom wijkt The Search met dit album af van andere postpunk?
Al hoor je bijvoorbeeld al snel een Ultravox terug in Wanderdust.
Het is eigenlijk heel simpel samen te vatten.
De aanwezigheid van rust.
Zweden met het langgerekte Lord Of The Rings achtige landschap.
De mogelijkheid om je in de natuur geheel af te sluiten.
Sereen gevoel van yoga.
Koudheid en kilheid uit de jaren 80, vorm gegeven in het landschap.
Geen dreiging vanuit het Oosten.
Geen stakingen en werkeloosheid.
Dit is tevens de reden waarom Scandinavische bands als Kent en HIM zich ook onderscheiden.
Albums die een andere sfeer uit stralen.
Roots vormen het belangrijkste element.
Vergelijkbaar met het gevoel wat Schotland en Australië ons in de wave dagen gaf.
Een duidelijk hoorbare link met het vaderland.

Elke keer ik luister naar Black Rainbow moet ik denken aan Fascination Street van The Cure.
Niemand anders die dit heeft?

Ik weet niet uit mijn hoofd welk nummer het was maar er zat er eentje bij die inderdaad nogal wat van dat Cure nummer weg had. Zal Black Rainbow wel zijn.

Black Rainbow indeed... lijkt inderdaad op Fascination Street. Maar ook Infection... dat heeft Pornography hooks met die bas. Zit hier voor het eerst sinds vele jaren weer even naar te luisteren. De hype is intussen wel wat gezakt. Staan overigens nog steeds fraaie nummers op en vooral het gitaarwerk is erg fraai. Deze eerste bezetting van de band was de beste, ze maken nog steeds platen in een andere bezetting maar die halen dit niveau bij lange niet meer.

IK zit hier weer eens uitgebreid naar te luisteren en het blijft toch wel een erg lekker album. De invloeden vliegen alle kanten op, allemaal goede 80's vibes. Het prima bas- en toetsenwerk valt mij nu ook meer op, daar zitten wel weer Sound invloeden in en het doet soms ook weer denken aan een band als The Essence, die natuurlijk weer leentjebuur hadden gedaan bij The Cure. Maakt niet uit, het klinkt als een tierelier en ik kan hier nog steeds heel erg van genieten. Ik gooi 'm een halve ster omhoog want ik blijf dit toch wel een bijzonder album vinden. Het moet alleen niet te jolig worden, ik hou vooral van de slepende nummers zoals Through the Walls of Ice, Black Rainbow en Infection. From Bonds to Chains had zo van The Top kunnen komen met dat intro en loopjes. Mooi gedaan.