BROCKHAMPTON - Roadrunner: New Light, New Machine (2021)

HOOKED!!!

Ze gaan naar verluid nog 2 albums (waarvan dit de eerste is) uitbrengen en houden er dan mee op

Ohh, met een Peggy feature.

Buzzcut is alvast heel erg goed, ben behoorlijk benieuwd.

Die features ja Ik hoop op meer Buzzcut en wat minder Count on Me

De hoes vind ik wel echt een lelijkerd trouwens

Ik vind de hoes juist vet. Ben benieuwd, heb hier zin in!

Redelijk hyped voor dit, en de eerste playthrough valt ook absoluut niet tegen. Het is misschien allemaal wat vroeg om te zeggen maar dit is wel het betere werk van de boys na Saturnation trilogy. Ze hebben in dit album een goede balans gevonden, waar ze in de vorige twee nog wel eens een beetje uit enthousiasme te chaotisch klonken.

Eindelijk bregen ze ook Bankroll uit, wie had dat ooit gedacht? Ze hadden die Rocky-feature twee jaar geleden al geteased, en sindsdien hebben fans twee jaar lang gezeurd om de volledige versie uit te brengen.

Huh, hoe dan? Count on Me is een tantoe banger, G. Je bent zelf wel echt een lelijkerd trouwens! Kusjes, jwz

The Light springt er zwaar bovenuit hier. Blijkbaar heeft Joba z'n vader eind 2020 zelfmoord gepleegd. Pakkend.

Wederom next-level producties, niet normaal.

Retro, maar leuk. Vast alleen op vinyl

The Light is echt geweldig. Eén bak emotie van Joba, en die fantastische productie eronder

Wat vind ik van dit album? Dat is een vraag dat ik na de 4 a 5e luisterbeurt nog steeds moeilijk vind om te beantwoorden. Laat ik vooropstellen dat het een tof album is geworden. De producties zijn inderdaad een stuk cleaner en dit album voelt daardoor een stuk professioneler aan dan zijn voorgangers. Maar gelukkig is deze verandering niet ten koste gegaan van de kwaliteit. Er worden weer persoonlijke topics aangehaald, het is weer een eclectische mix van rap & zangstijlen en ook de beats zijn weer divers en gelaagd. Toch heb ik dusver nog niet dat ik emotioneel getriggerd wordt door dit album, iets wat ik zeker wel had bij de Saturation Trilogy & ook wel bij Iridescence.

Maar zoals ik al eerder had verwoord is de kwaliteit er wel. Beide versies van "The Light" zijn intens mooi, Windows & Don't Shoot Up The Party zijn ook prachtige tracks. Track 7 t/m 10 is dusver nog het zwakste stuk van het album. Brockhampton op zijn boyband shit. Misschien gaat dit gedeelte van het album nog wel vallen. Ik heb wel al dat ik de tracks beter kan waarderen dan bij de eerste luisterbeurten. Maar toch als ik het vergelijk met eerder materiaal vind ik denk ik dit gedeelte van het album het minste gedeelte van alle eerder uitgebrachte projecten.

Dan de eerste 4 tracks. Dit zijn allemaal harde tracks waar alle features heel dik komen. Ik vind alleen wel dat ze zo prevalent aanwezig zijn dat ik een klein beetje de Brockhampton magie verlies op die tracks. Begrijp me niet verkeerd, het zijn dope tracks, alleen mis ik een klein beetje de afwisseling van de leden van de groep.

Goed al met al is dit toch wel weer een dope project geworden en dat zijn dusver 6 dope projecten in 4 jaar, dus wat zeik ik eigenlijk. En toch, toch, toch ik mag het eigenlijk niet zeggen mis ik de muzikale bijdrage van Ameer Vann. Hij bracht voor mij met zijn lome flow en lage stem, maar emotioneel beladen verses harde klappen dat voor mij de groep compleet maakte.

Echt keihard dat nummer.

Ik vind dat je dit wel gewoon mag zeggen. Je beoordeeld hier iemand op zijn muzikale kwaliteiten en dat is altijd anders wat hij daarbuiten doet. Ik mis de muzikale toevoeging van Ameer ook heel erg, dat is inderdaad net het beetje Brockhampton wat mist in de laatste albums, zo ook hier.

Jouw review is echt 1:1 mijn gedachte verwoord verder. Fijn.

The Light is echt een mokerslag.... Die eerste verse van Joba.

Hun beginperiode vond ik moeilijk te doorgronden. Vanaf Ginger viel het kwartje en die lijn trekken ze hier door. Zeer energieke, bevlogen hip-hop met een groot aantal sterke verses. Het eerdere werk ga ik sowieso een tweede kans geven.

'What's the Occassion' is gewoon 'Bohemian Rhapsody', maar dan wel goed.

Goeie plaat alweer van BROCKHAMPTON, met ook hier een erg sterke opener, met een fijne feature van Danny Brown. Verder is het niveau behoorlijk consistent, met hier en daar een uitschieter (het drietal Count on Me / Bankroll / The Light vind ik erg vet). Het collectief vertoont af en toe wat boyband-trekjes, maar dat geeft de plaat wel een frisse inslag, vind ik.

3,5 sterren