Frank Zappa - You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 1 (1988)

“Alright, now, as if, as if that weren't enough, watch this. I'm going to do something completely stupid and then after I demonstrate the stupidity of it all you're gonna do the same thing and that will sort of bind us together in some sort of cosmic, hands across the water, kind of symbolic, kind of . . . just forget it. Okay? Here we go, watch this..”

Eindelijk, album 51 op mijn reis doorheen de discografie van Frank Zappa volgens deze website: FZ discography - globalia.net. Eindelijk! De hele serie You Can't Do That on Stage Anymore is voor mij essentiële kost met een geweldige mix tussen humor, virtuositeit en interactie met het publiek. Onze vriend Wiki geeft nog meer uitleg over de herkomst van de songs want het gaat niet om één optreden: You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 1 - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org.

Aarzelend begin toch met The Florida Airport Tape en Once Upon a Time, de typische Zappa gekte met een grappig in het Duits gezonnen Sofa #1 in het zog. Eerste hoogtepunt voor mij is het instrumentale The Mammy Theme waar Frank Zappa nogmaals zijn meesterschap als gitarist etaleert, er komen nog zulke passages voorbij op dit album, zeker weten. Heerlijk uptempo is het jachtige Tryin' To Grow A Chin. Babbette gaat aan mij voorbij… I’m the Slime blijft een klassieker evenals het virtuoze
Big Swifty. De hilarische Yellow Snow suite is afkomstig van Apostrophe en duurt hier een dikke twintig geschifte minuten, door toedoen vooral van “audience participation” en die pseudo-poëet.

Ruthie Ruthie en Plastic People zijn een parodie op de grootste hit van Chuck Berry. The Torture Never Stops blijft ook een klassieker met lange gitaarsolo van Frank. Het is het tweede lange nummer op deze plaat. Sweet Leilani vind ik een zwarte vlek. Be In My Video laat nog eens een sneer horen naar de groupies, het moet toch een interessant leven geweest zijn in de Frank Zappa Band. Opnieuw siert het warme gitaarwerk van de Snor het instrumentale The Deathless Horsie, mijn achting voor hem als gitarist begint de stratosfeer te ontstijgen. Minder vind ik ook The Dangerous Kitchen met een declamerende Frank, het breekt het ritme toch fel. Dumb All Over is één van mijn favoriete nummers vanwege de heerlijke sappige groove die dit nummer kenmerkt en de als altijd vlijmscherpe teksten, hier valt religie onder de zware hamer van Zappa, wat ook kan gezegd worden van Heavenly Bank Account. Tell Me You Love Me bevat opnieuw een hoog tempo met heavy gitaarwerk. Sofa #2 is een heerlijke afsluiter.

Volume 1 heeft dus zijn prachtmomenten en zijn “andere” gesproken momenten, het hangt ervan af hoe ik dit beluister, in de achtergrond of met volle aandacht met de teksten voor mij want dan wint dit album veel aan kracht (en heerlijke humor) voor mij. Ideaal zou dit met beelden zijn, bestaat dit? Ik ga er toch eens werk van maken om die hele reeks binnen te doen, maar welke versie? In zijn discografie zijn zoveel scherpe teksten van hem te vinden, hij is niet alleen een geniale muzikant maar ook een woordenkunstenaar, the best of both worlds.