Mike Ness - Cheating at Solitaire (1999)

Heerlijke county-achtige plaat van de frontman van Social Distortion...

Als je dit goed vindt, moet je zeker ook eens naar deze luisteren. Staat vol met country covers die, zoals de titel al zegt, Mike Ness het meest beïnvloed hebben. Hij heeft er een erg goede punk draai aangegeven, zodat het bijna lijkt of hij de nummers zelf heeft geschreven. In één geval klopt dit ook wel, want er staat ook een goede Social D. cover op.

Ik heb die andere nu ook, Mr. B... Klink inderdaad errug lekker... De stem van Ness klinkt altijd goed...

Graag gedaan

Dope Fiend Blues is echt vet! De rest ken ik niet maar ik ga deze zeker een keer checken.

Zeer fijn album van Mike Ness. De openingstrack ken ik al van toen ik een jaar of 16 was, en heb ik altijd erg mooi gevonden. De Stem van Social Distortion, met een country-achtige sound op de achtergrond, slaagt er vaak in me te ontroeren.

De instrumentatie is dus wel wat anders dan het rock 'n roll-geweld van Ness' band, maar dat hoeft geen domper te zijn. Mike Ness laat zien dat zijn muzikale (en, hoogstwaarschijnlijk bij extensie, zijn persoonlijkheid tout court) persoonlijkheid uit meerdere facetten bestaat. Op 'Cheating at Solitaire' salueert hij ook naar helden als Bob Dylan ('Don't Think Twice') en Hank Williams ('You Win Again'). Ook doen Bruce Springsteen en Brian Setzer (The Stray Cats) elk op één song mee, respectievelijk 'Misery Loves Company' (Springsteen) en 'Crime Don't Pay (Setzer).

Een aantal van de zelf geschreven liedjes zijn erg sterk, maar aan het eind springt vooral de bloedmooie cover van 'Long Black Veil' in het oog. Een lied dat eigenlijk al te vaak is gecoverd, maar die kritiek zal Ness niet gauw moeten aanhoren, vermoed ik..
Tot slot was het ook nog de bedoeling dat Johnny Cash een gastbijdrage zou leveren in het nummer 'Ballad of a Lonely Man' (een titel, overigens, op het lijf van The Man in Black geschreven), maar hij was toen al te ziek.

4 sterren

Geweldig plaatje!

Fantastische plaat, helaas mist Mike Ness iets gorigheid in z'n stem.

Hoe en waar ik dit album tegenkwam weet ik niet meer, langer dan drie maanden geleden was het niet. Hij belandde op de lijst 'Ooit Eens Beluisteren' en dat werd de afgelopen dagen realiteit.

De cd stamt uit 1999, de hoogtijdagen van de compact disc. De lengte van dit album valt met zijn ruim 59 minuten mee.
Mike Ness is van punkband Social Distortion las ik, een band mij onbekend. Hij heeft een stem die prima geschikt is voor de geboden kruisbestuiving tussen country en punk, wat leidt tot scheurende countryrock.

De band speelt gevarieerd: in de stevige elektrische songs wordt regelmatig een saxofoon, slide- en/of steelgitaar opgetuigd, in de schaarse akoestische delen duikt bovendien incidenteel een mandoline op.
Ness nam daarbij enkele covers van klassiekertjes op én heeft niemand minder dan Bruce Springsteen en Brian Setzer weten te strikken op respectievelijk track 3 en 4.
Desondanks werd het een lange zit, ook bij herhaald draaien. Dit meestal al vanaf track 4, als er nog elf zijn te gaan. Er slaat namelijk een eentonigheid toe, veroorzaakt door Ness' stem. Die stem is enerzijds prettig maar anderzijds eentonig, waardoor de melodieën onvoldoende tot leven komen.

De titelsong is een onvervalste rockballad en legt een tweede nadeel bloot: liedjes die te lang duren. Nergens is een liedje slecht, wél regelmatig twee minuten te lang, zeker als je een mooie zangstem hebt die je vervolgens veel te weinig uitbuit.

Het principe van 'Kill your darlings' had strenger mogen worden gehanteerd en zo kom ik op 2,5 ster. Hardekernliefhebbers van scheurende countryrock vinden hier mogelijk het begin van een mooie playlist, terwijl ik plotseling besef hoe goed het is bij Jason & The Scorchers...