Frank Zappa - You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 4 (1991)

Ricardo, ik sluit me volledig bij je aan. Wat is het toch een verademing om naar deze plaat te luisteren. De nummers zijn even divers als de samenstelling van de bands (wat natuurlijk op alle YCDTOSA's zo is) en alle nummers zijn meer dan het beluisteren waard.

Stem verhoogd naar een 5.0*

“Well ladies and gentlemen: There ain't no hell. There is no such thing as hell. There is no hell. There is only FRANCE!”

Volume vier is aan de beurt in de reeks en sinds vrijdag zijn de zes cd’s druppelsgewijs in mijn bezit gekomen. Belangrijk verschil ten opzichte van de drie voorgangers is het ontbreken van twintig-minuten-plus-nummers want op Volume 1 stond het knappe Don’t Eat the Yellow Snow, op Volume 2 stond het te lange Dupree’s Paradise en op Volume 3 stond het ook te lange King Kong. Op Volume 5 en Volume 6 staan ook geen dergelijke lange nummers meer.

Laten we niet rond de pot draaien, ik vind dit opnieuw een heerlijk album, waar ik voor de zoveelste keer de loftrompet kan afsteken over de muzikaliteit van Frank Zappa, het hoge niveau van zijn muzikanten en de kwaliteit van de songs. In het boekje noemt Zappa een aantal nummers “unreleased”: Little Rubber Girl, You Call That Music, Take Me Out To The Ball Game, Church Chat, Tiny Sick Tears, Smell My Beard, The Booger Man, Are You Upset, Little Girl of Mine, The Closer You Are, Johnny Darling en No No Cherry. De andere titels zijn welbekend of zelfs klassiekers in zijn oeuvre.

Cd 1 bevat de eerste zestien nummers en kent met uitzondering misschien van het korte Approximate uitstekende songs. Zelfs een Brown Moses en the Evil Prince zijn hier prima uitgevoerd hoewel ze afkomstig zijn van het door enkelen verguisde Thing-Fish. In Let’s Move to Cleveland Solos staat de saxofoon van Archie Shepp en de keyboard van Allan Zavod in de schijnwerpers. Een woordje over die “unreleased” nummers: Little Rubber Girl is een traag grappig nummer met best pittige tekst, You Call That Music is gewoon een heel experimenteel nummer dat mij niet bevalt en Take Me To The Ball Game is een absurd nummer over honkbal. In Pound for A Brown staan de keyboard solo’s van Tommy Mars en Peter Wolf centraal, puur vakmanschap. De Baas heeft ook zijn solospot in The Black Page waar “the guitar does the talking!” Vanaf nummer tien wordt er niet veel gezongen, valt me op, en ik voel een invloed op de flow van het album maar het laatste nummer The Torture Never Stops is schitterend ingezongen en bluesy ingespeeld met een bijzondere gastrol voor Captain Beefheart! Jammer van de fade-out.

Cd 2 begint met Church Chat, de Snor die nog maar eens het instituut religie te kakken zet. Stevie’s Spanking is als een plaatsje nemen op een terras na een lange wandeling in de felle zon, afgepeigerd en scheel van de dorst een frisse Duvel bestellen en bij de eerste slok tintelingen van geluk doorheen het lichaam voelen sidderen. Wat een zalig gitaarspel van zowel Vai (eerste solo) en Zappa (tweede solo) en dit nummer mocht gerust een twintig-minuten-plus-nummer geweest zijn! Absoluut hoogtepunt voor mij en er volgen er nog: het is feest! Tiny Sick Tears is een declamerende Frank Zappa, Smell My Beard is een grappig verhaal verteld door George Duke en dient als inleiding tot The Booger Man. Geweldig blijft ook Carolina Hardcore Ecstasy met spetterende gitaarsolo. Are You Upset is MoI gekte, de Snor die een toehoorder op zijn plaats zet. Een zestal korte songs en/of covers volgen nog.

Volume 4 is uitstekend, niet mijn favoriet uit de reeks want voorlopig blijft dat Volume 1 maar ik heb er nog twee te gaan. Het is opnieuw een mooie mix tussen muzikale topprestaties, gekke humor en een paar keren ongein. De paar stukken die me niet bevallen doen voor mij geen afbreuk aan de rest van dit album, er is immers zoveel afwisseling te vinden.