Edgar Froese - Pinnacles (1983)

Edgar Froese is een man die me keer op keer verbaasd. Drukke opnamesessies met zijn band Tangerine Dream, tourschema's afwerken, de pers ter woord staan en dan nog tijd vinden voor het maken van een solo album. Dit moet wel getuigen van organisatorisch talent op vele vlakken.

Het mooie van het solowerk van Edgar Froese is dat het in feite de basiscompositiie is voor iets wat bij Tangerine Dream groot wordt gemaakt, maar solo klein wordt gehouden. Daar is Pinnacles opnieuw een voorbeeld van. Het zware geschut blijft in de kast staan waardoor er subtiele fijnzinnige klankpartijen ontstaan, waarin het prima toeven is. Heerlijke soundscapes en uitgesponnen klanken overgoten met een heerlijk ritme, je zou willen dat het niet ophield. Dat zijn allemaal argumenten die voor dit album opgaan.

Is er dan geen minpuntje? Ja die is er. De productie is niet erg helder, waardoor bepaalde zaken dof klinken. Of dit te wijten is aan overzetting van mastertape naar plaat is hierbij de vraag. Als dit het geval is, dan is dit reden dat dit net geen topalbum voor mij is. Sorry herr Froese.