Tora - A Force Majeure (2021)

Why Won't You Wait en When Will I Learn zijn ronduit fantastische singles. Dit maakt dat ik hele hoge verwachtingen heb van dit album. Onderschat (onterecht onbekend) bandje dit.

De oorsprong van deze band ligt niet Israel, maar in Australië. Om precies te zijn in Byron Bay. De historie van Tora gaat vijftien jaar terug, toen Jai Piccone, Jo Loewenthal, Shaun Johnston en Thorne Davis elkaar leerde kennen op de middelbare school. De band werd officieel geformeerd in 2012 en in 2013 verscheen hun debuutep Tora, waarop al duidelijk de invloed van SOHN en James Blake te horen was. Het balletje begon in 2017 echt te rollen met hun debuutalbum Take a Rest. De songs werden geschreven en uitgewerkt in Londen, LA, Berlijn en Amsterdam. Het wist de aandacht te trekken van het bekende Amerikaanse radiostation KCRW, maar ook onder andere van de BBC en van Elton John op Beats 1. Hun populariteit schoot hierna omhoog en trekken ze sindsdien maandelijks miljoenen luisteraars op Spotify. Het debuut opende ook de nodige deuren. Hun tweede album Can’t Buy the Mood, wat geproduceerd werd door Roy Kerr (London Grammar, Lana Del Rey), werd opgenomen in de fameuze RAK Studios in Londen. Door hun grote populariteit in West-Europa besloten ze in 2019 dat Amsterdam hun uitvalbasis zou worden voor hun komende Europese en Amerikaanse tournee. Helaas ging de wereld op slot en gingen alle optredens in 2020 niet door. Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel, zou Johan Cruijff zeggen. In alle rust werd in acht maanden tijd in Amsterdam in de Westerpark Studio gewerkt aan A Force Majeure, hun mooiste album tot op heden. Het kent alle ingrediënten van de voorgangers. Hun muziek wordt nog steeds door James Blake en SOHN geïnspireerd en kunnen de elf songs tot de Chillwave gerekend worden. De liedjes worden opgefleurd door organische en elektronische ritmes, waarin soms R&B-invloeden te horen. A Force Majeure is geen album dat is geschreven als reactie op de pandemie, maar het is een album dat het aanpassingsvermogen en de ambitie van de band vastlegt. Het bevat hedendaagse thema’s. “Put down your phone for a second, so I can have your attention,” zingt Jo Loewenthal in Put Down Your Phone. Het wijst de luisteraar te blijven focussen op wat werkelijk belangrijk is in dit leven. Loewenthal beschikt trouwens over een aangename stem, waarbij hij geregeld inventief gebruik maakt van zijn kopstem. De songs Fire Apartment, Metanoia en How Long zijn drie aantrekkelijke duetten met gastzangeressen Angie Hudson, Asha Franco en Molly Nicholson. Duetten die zeker naar meer smaken. Het meer dan uitstekende A Force Majeure is reeds te bestellen op cd en vinyl op hun website.

Tora live :

04-11 ROTTERDAM : Rotown
05-11 AMSTERDAM : Paradiso
06-11 UTRECHT : Ekko
07-11 BRUSSEL : Botanique, Witloof Bar

Je recensie maakt benieuwd, Lura. Aan ons de schone taak om op Musicmeter wat meer ruchtbaarheid te geven aan deze toffe band

Ik wist dat ze Amsterdam als uitvalsbasis gebruikten, maar leuk te lezen dat ze de nieuwe plaat ook hier hebben opgenomen. In Ekko ben ik er in ieder geval bij. Hopelijk zijn we tegen die tijd van de eeuwig durende restricties af, want op een aantal nummers móét toch echt gedanst worden.

When Will I Learn is erg tof! Soort kruising tussen James Blake en Weval. Andere singles doen mij minder, iets te cheesy.

Nice, goede vergelijking! Ik wilde je bericht eigenlijk liken, maar ben het zeer oneens met je laatste zin

Na twee voortreffelijke albums en meerdere weergaloze singles als voorproefje, waren mijn verwachtingen voor dit album torenhoog. En die verwachtingen lost Tora helaas niet in. Ik vind het op dit album allemaal een beetje flauwtjes en soms zelfs zeurderig. Tora gedijt beter bij wat meer uptempo nummers, maar buiten de singles ligt het tempo erg laag. In Deeper vind ik bijvoorbeeld echt een valse start voor een album. Wellicht dat ze me dit weekend live ervan kunnen overtuigen dat ik het mis heb.

In 2015 trekt het Australische Tora met amper een tweetal EP’s op zak de aandacht van het Nederlandse clubcircuit. De chillende afterparty muziek heeft een positieve wisselwerking op het publiek. Door die interactieve aanpak ontstaan verschillende songs van het veelbelovende debuut Take A Rest in deze warme try-out concertreeks setting. Met deze avondvullende indie loungejazz soul verbreden ze hun werkveld, en een mooie rijke toekomst ligt voor het oprapen. Can’t Buy The Mood komt volgens hetzelfde principe tot stand. Live worden de onvoltooide nummers aan de toeschouwers gepresenteerd, die daardoor indirect zeer betrokken zijn bij het opnameproces.

Nederland voelt dus al als een tweede thuisbasis aan en vanuit daar zouden ze hoe dan ook aan hun Europese tour beginnen. Ondanks dat het voor het Australische Tora geen kwelling is dat ze vanwege corona genoodzaakt zijn om voor langere tijd in het zeer vertrouwde Amsterdam te bivakkeren, straalt A Force Majeure voornamelijk gemis en verdriet uit. De gastzangeressen Angie Hudson, Molly Nicholson en Asha Franco staan symbool voor het onvervangbare verlangen naar de liefde. Zoals de albumtitel al aangeeft, is er daadwerkelijk sprake van overmacht, maar in het geval van Tora levert het geen claustrofobische neurotische plaat op. De onderliggende treurnis en woede zit net verborgen onder het doorzichtige oppervlak, en weerspiegelt zich voornamelijk in de sprekende teksten die zo sterk in het Nu staan.

De intimiteit van een veredeld huiskamerproject, maakt de tracks kleiner en deprimerend minimalistisch van opzet. Het smeekende In Deeper huilt diep van binnenuit en geeft inzicht in de huidige situatie waarin de zwaar getroffen cultuursector in armoede dreigt af te sterven. We zakken weg in zinkend drijfzand en modderen wat voort om het hoofd boven water te houden. De corrupte machtslieden houden de touwtjes strak in handen, en straffen elke tot contact makende pogingen af. Het begrip voor de huidige situatie wordt overmand door de angst van verdeeldheid, welke de maatschappij wreed uiteen scheurt. Een bijtend jaren tachtig vernislaagje houdt de hoge white soul vocalen en bleke synthesizers bijeen.

We’re in the quicksand
Gripping to vices
We could understand
But we’re all divided

Tora zet zich demonstratief af tegen het nutteloos wachten op betere tijden. De rebelse houding vormt een gigantisch contrast met de pluche wollige zachtheid van de songs. De ingetogenheid broeit voort onder een flinke dosis aan ongeduldige beats, welke paraat staan om groots uit te pakken. Het bevriezende Why Won’t You Wait blust het temperamentvolle vuur van een onderkoeld geraakte lange afstandsrelatie. Een opoffering die hoe dan ook bepalend is voor het eenzame muzikantenleven, en welke versterkt wordt door onzekerheid en andere onvoorzienbare toekomstfactoren.

In het verleden heerste nog de angst dat robots de huidige wereld zouden overnemen, domineren en herformeren. Langzaamaan dringt het besef door dat wijzelf veranderd zijn in die blikken zielloze machines. Het egocentrische Put Down Your Phone haakt hier treffend op in. Onaantastbare vriendschap is herdefinieerd tot sociale media vluchtigheid en heeft in de maatschappij een meerwaarde ten opzichte van het fysieke contact en het tastbare knuffelen.

Tora - A Force Majeure | Pop | Written in Music - writteninmusic.com