Yola - Stand for Myself (2021)

'The Pines' van haar vroegere groep Phantom Limb zegt je niks? Een nieuw geluid dan wellicht, deze Yola aka Yolanda Quartey. Pas nu wel op, Yola heeft 'n veelzijdige soulstem die je wel eens zomaar zal wegblazen! Na 'n pendeltocht tussen haar Britse thuisland en Nashville deed ze al zoiets na haar debuut 'Walk Through Fire'. Waarmee haar soulsound uit een ver verleden behoorlijk wat sterren verzamelde en de Grammy-nominaties volgden. 36 jaar, eindelijk echt succes! Ze was, geluk voor haar, door de befaamde Dan Auerbach van The Black Keys -hij weeral!- onder de vleugels genomen en nu andermaal neemt ie als producer, zelfs nog intenser, de honneurs waar.

Komt ze nu, twee jaar later, weer vanuit Nashville waar ze intussen resideert, met de 12 nummers die ze al vele jaren probeerde af te werken, die dus samen al een ferm stuk bewogen Yola-leven overspannen. De 'making of' daarvan, zei ze, begon eigenlijk met de springerige dancesong 'Break The Bough' waarin ze 't, vreemd genoeg, net over het de dood van haar ma heeft. Vanaf de daarop volgende songs groeide alles dan organisch en alle stukjes vonden mooi hun plaats.

Yola is echt waar een souldiamant met vele kantjes. Als Britse stonden haar muzikale voelsprieten al richting genreloze melange.  Haar allereerste stapjes waren jazz, nu zijn het tal van stijlen tegelijk. Ze omarmt ze hier meesterlijk : r&b, disco-tunes, funky, britpop, classic rock, rock 'n roll, alles in de soulmix. Ze pakt daarbij regelrecht uit met de krasse grinta van de beste Joss Stone, Alabama Shakes of des te meer een Tina Turner. Luister zo maar eens naar haar ruwe rasp in 't luchtige 'Diamond Studded Shoes' of het krijsende 'Whatever You Want'. Of naar 't lichtjes fantastische, rustig voortschrijdend titelnummer dat in de finale in grandeur aanzwelt. Geïnspireerd dit, zegt ze zelf, op de feel van haar geadoreerde Minnie Ripperton. Hoor je  de Mary J. Blige-vibes in 'Starlight' en 'If I Had To Do It All Again'? Of neem gewoon ook de melodische pracht van 'Be My Friend' of dat andere vocale doo-wop- hoogstandje 'The Great Divide'.

De plaat opent ze in ingetogen Smokey Robinson-sferen met haar eigenste, trieste coronalied 'Barely Alive'. Gefrustreerd door wat uiteraard ook haar de laatste tijd overkwam, ingehouden tranen, hunkert ze angstvallig naar 'n heropstart van 't leven. Die kwetsbaarheid na een vorig leven in diepe armoede zit in de plaat verweven, eenzaamheid, liefdesverdriet, vergankelijkheid, zie alleen maar  de songtitels, een lange, logisch kronkelende weg tot aan de afsluiter, de titelsong. Zelfbewust, onafhankelijk, triomferend zelfs neemt ze daar dan gelukkig 't heft en de moed toch weer in handen.

De rechtuite Yola weet, samen met Auerbach, verduiveld goed wat en wie ze wil om haar sound nu Amerikaanser en vooral super te doen klinken. De omringende band is ook niet minnetjes, drums met o.a. Aaron Frazer van Durand Jones & The Indications, bas voor Nick Movshon van Amy Winehouse('s 'Back To Black'). De hele plaat krijgt zo een dress-up van top-arrangementen uit vervlogen en recentere tijden.

Een imposante, assertieve dame die Yola, beetje als de rock 'n roll-godmother Sister Rosetta Tharpe, voor wiens filmrol ze trouwens door Baz Luhrmann perfect werd gecast in diens Presley-movie. In afwachting daarvan (2022), google alvast Rosetta's video 'Didn't It Rain' (1964) maar even, weet je meteen waar ook Yola, voormalige backgroundzangeres, voor staat.
'Stand For Myself' van Yola, alleen sterke nummers, een repeatplaat, da's dus duidelijk!

Met haar prachtige debuut Walk Through Fire wist Yola meteen te overtuigen met haar mix van soul en country. En als er dit jaar een album is waar de cover een misfit is met de muziek dan is het wel op dit album. Je hoort bij opener Barely Alive meteen weer die sympahtieke en mooi gezongen muziek die je van Yola kent. En dan toont ze de kunde van haar uiterst wendbare stem nog maar eens extra op het makkelijke Dancing Away in Tears. Op Diamond Studded Shoes gaat ze juist meer de country kant op. Vrolijk en dansbaar in dit geval. Je kan hier bijvoorbeeld prima een jive op dansen. De country vibe wordt vastgehouden op het rustige Be My Friend. Ze laat haar gitaar hier ook wat meer z’n werk doen. Een gitaar die we weepend horen op Great Divide. Een lekker relaxed en mooi ontspannen nummer. Rust die je ook kan vinden in Starlight. Een makkelijk muziekje. Prachtige verfijning in de zang dan juist weer op If I Had to Do It All Again. Een heel mooi nummer is dat. Waarna we door kabbelen op Now You’re Here en meer de country opzoeken in Whatever You Want. Dan wordt het juist weer dansbaarder en vrolijker op Break the Bough gevolgd door het uitgesmeerde Like a Photograph. De titeltrack is tevens de afsluiter van dit prettige album. Een nummer waar een mooie beleving in zit.

Bij de eerste twee - drie luisterbeurten was ik nog niet zo onder de indruk. De vergelijking met het vorige album deed zich dan iets te veel voor. Echter, gaandeweg merkte ik dat het album steeds beter weet te waarderen. Yola heeft namelijk 'gewoon' opnieuw een heerlijk coutrysoul album afgeleverd.

Persoonlijk vind ik Barely Alive en Dancing Away in Tears direct al de fijnste nummers van het album. Dat betekent niet dat de andere nummers 'ondersneeuwen. Voor/bij mij komt dat vooral door de fijne zang en de fijne ritmesectie in de band. Bijvoorbeeld verspreid wordt leuk gebruik gemaakt gitaarakkoorden, die bij mij de nieuwsgierigheid hoog houden. Her en der wordt gebruikt gemaakt van een blazerssectie, zonder dat die sectie een nummer omverblaast. Daarmee is het een album die zowel voor ontspanning als voor constante interesse in de verloop van de nummers zorgt. Ik blijf nieuwsgierig luisteren, dat doet Yola (en de producent) dus goed.