Pinback - Autumn of the Seraphs (2007)

Autumn of the seraphs


Pinback is in feite hetzelfde als kijken naar oude Kapitein Zepposafleveringen, het spookbeeld van de herkenning sluimert er wel doorheen, maar ondanks de herhalingen blijft het altijd even fris en melancholisch klinken. Zwart-wit televisie die je de kleuren er zelf bij laat denken, dat moet het credo van Rob Crow geweest zijn. Never change a winning team. Dacht hij daar waarschijnlijk nog bovenop in een sloganeske bui.
Pinback heeft nooit wakker gelegen van muzikale revoluties en speelt gewoon verder zonder poespas of grillen, in hun eigen huisstijl. Vertrouwelijk en herkenbaar. Muzikale hoogspringers zonder ooit onder hun eigen lat gebukt te gaan, al hebben ze die nog zo hoog gelegd.

De nieuwe heet dus autumn of the seraphs, en als er nu één groep geschikt is om als paraplu voor de septemberregen te dienen of om ons onder de kalende bomen van een mistroostige herfst te loodsen is het wel Pinback. Moet het eigenlijk geen staalkaart van de ironie zijn, wanneer blijkt dat de beste herfstplaat van dit jaar uit Californië komt?
De stranden liggen er nog wel, maar ze zijn bedolven onder de vallende bladeren. Iemand wil zwemmen maar het water is te koud geworden, ergens waait de westenwind maar niemand heeft een paraplu bij. Dat is Pinback, de herfst in Californië.

Op sommige momenten kan ik vloeken dat de zomer voorbij is, dan wordt het weer tijd om de jassen vanonder het gruis te halen en de weemoedigaard uit te hangen terwijl je de weerberichten abusievelijk nagaat op onvoorziene stuiptrekkingen van een zomer. Gelukkig blijf ik nooit hangen in die illusies en zoek ik mijn troost in de platenkast, een plaats waar alle seizoenen evenredig verdeeld zijn, of waar ze inwisselbaar zijn.

Hun vorige langspeler noemde Summer in Abaddon, een contradictio in terminus, want ook daar werd er met zwaarmoedige en donkere indiepop rondgesmeten. Volgens het motto : Alles kan beter moet men gedacht hebben dat enige aanpassingen wel noodzakelijk waren, en als de muziek al goed zat, kan je maar beter de verpakking aanpassen.
Of over vlaggen die de lading dekken deel xxx dus.

Opener from nothing to nowhere begint met een hogere versnelling die we gewend zijn van de heren, je wordt zonder parachute gedropt, zonder kompas, met als enige houvast de woorden die door je hoofd razen. ‘These shadows take care of us, they cover us in the shade’ van zoiets zou je toch al rustiger moeten worden.
In die schaduwen blijven we ook lange tijd rondzwerven, met de kneuzingen die we hebben opgelopen worden alle registers van tijd en ruimte opengetrokken om ons helend naar het einde te loodsen. Het gutst klaagzangen en uit alle windrichtingen komt de regen aanzetten. Er zijn geen donderwolken of bliksemschichten te bespeuren, enkel de zachte regen die overal valt.
De herfst woedt volop, maar onder het bladerdek liggen melodieën om opgegraven en ontdekt te worden. Wanneer je ze gaat verzamelen zullen ze zodanig op je inwerken dat ze hele dagen in je hoofd gaan rijpen tot de herfst weer voorbij is zonder dat je er erg in hebt.
Kortom : In de schaduw is het fijn vertoeven, zelfs al regent het en herkennen we de neerslag zoals ze altijd geweest is.

Ergens is er nog hoop dat sommige dingen nooit hoeven te veranderen. Dat wordt mijn schreeuw van de week ...of van eender welke week.
Autumn of the seraphs is een ode aan mooie herinneringen of herfstregen. Wellicht beiden. Maar welke van de twee ik ook kies, ik krijg er natte ogen van.