LUMP - Animal (2021)

Tweede album van LUMP, een samenwerking van Mike Lindsey en Laura Marling. Ik moet zeggen dat ik die eerste, hoewel er leuke nummers op staan, niet heel vaak meer op zet. Het kabbelt een beetje teveel voort, in tegenstelling tot het solo werk van Laura Marling.

Mijn ervaring is vrijwel diametraal anders: de eerste Lump vond ik loeischerp en ontzettend spannend, ook omdat de plaat zo kort was; wat mij betreft is het veruit het beste dat Marling ooit heeft gemaakt. Haar eigen solo-platen zijn me allemaal net te lang en te wisselvallig, en Song For Our Daughter was weinig bijzonder; dat was best een tegenvaller. Ik ben daarom ook des te blijer met deze nieuwe Lump, waarvan de eerste indruk weer heel goed is: sterke tot zelfs bloedmooie nummers. Hier ga ik de komende tijd veel plezier aan beleven.

Nou, en dan kan je er ook nog een andere mening op nahouden:

Laura Marling had ik al hoog zitten, en LUMP vond ik een heerlijk eigenzinnig album. Song For Our Daughter haar beste solo-werk tot nu toe. Intiem, heel anders dan LUMP, maar van het zelfde niveau. Ik had verwacht dat LUMP een eenmalige samenwerking zou zijn, maar ik ben zeer positief verrast. Met Animal zet ze de lijn van LUMP perfect voort en lijkt er nog niet op alsof het niveau is gedaald

De yeti die als mascotte staat afgebeeld op de albumhoes van LUMP is minder prominent aanwezig op Animal, al is deze wel triomfantelijk in beeld gebracht tijdens de clipshoot van We Cannot Resist. Strijdbaar als een winnaar van een colour run danst deze door de bewoonde wereld om vervolgens te verdwijnen in zijn natuurlijke habitat. Het goedaardige vriendelijke wezentje heeft een voedingsbodem nodig om te overleven. Zijn scheppers werken tussendoor ook aan andere projecten. Laura Marling brengt een jaar geleden Songs for our Daughter uit, Mike Lindsey duikt onder andere met Dana Gavanski en Douglas Dare de studio in.

God werd gek op de zevende dag dat hij de aarde in elkaar zette en ook Laura Marling en Mike Lindsey zitten met hun handen in het haar als de wereld teruggebracht wordt tot dat ijkpunt. Het begin van de corona crisis en tevens een belangrijke kernzin die in de koude ijswolkjes uitademende openingstrack Bloom at Night voorkomt. It took one god seven days to go insane. Laura Marling verwerkt haar wetenschappelijke psychoanalytische kennis in haar teksten die daardoor enigszins verklaarbaar maar ook spiritueel vaag blijven. Het is absurd om LUMP met haar warme singer-songwriter folksongs te vergelijken, dit staat er muzikaal helemaal los van. In de losgebroken elektronische sterrenregen van Bloom at Night openbaart zich daar die hemelse stijlbreuk van een van de grootste zangeressen van deze tijd. Laura Marling overstijgt het aardse door zich symbolisch naast haar goddelijke schepper te plaatsen en om die ongeloofwaardigheid later nogmaals een schop na te geven in We Cannot Resist.

Mike Lindsey hoeft aan die magische aantrekkingskracht alleen maar dat magnetische veldspel te koppelen. Het klinkt allemaal zo vanzelfsprekend, en waarschijnlijk is dit het ook wel. Toch denk ik dat door de pandemie de rollen binnen LUMP beter verdeeld zijn. Bij het debuut werd het raamwerk al door de van TUNNG bekende producer geweven en werd de zangeres ingezet om de lijntjes bordurend aan elkaar te knopen. De twee muzikanten zijn overduidelijk naar elkaar toegegroeid. Het unieke bijzondere project LUMP loopt hierdoor wel het risico om een echte Laura Marling plaat te worden, minder spontaan met Mike Lindsey in de rol van arrangeur, maar dan wel als een verdomd goede arrangeur.

Op Animal krijg ik de indruk dat Laura Marling veel meer als een spin in het web actief is, centraal en haar teksten doorspelend naar het prooidier Mike Lindsey die daar vervolgens het muzikale zandkasteel omheen bouwt. Een eb en vloed beweging van aanspoelende en wegdrijvende klanken die zich in Gamma Ray sterk verplaatsen in de hedendaagse eighties revival van synthpop en ritmische drumbeats. Een mechanische slow motion tribaldance die eindigt in beangstigende stemcollages die als verbaasde vreemdelingen de song binnen wandelen. Gevoelsmatig haakt het experimentele duo hier in op de vrijgekomen ruimte tussen het onbegrepen meesterwerk The Dreaming en het stukken commerciëlere The Hounds of Love van Kate Bush zonder hierbij het eigen gezicht te verliezen.

Knipperende avondstraatlicht songs als Climb Every Wall en We Cannot Resist worden afgewisseld met de verstillende pianodramatiek van Red Snakes en het vragend klaagspel in Oberon. De doodsangst die haar tienerjaren belemmerde vormt hierbij de leidraad en komt ook sterk naar voren in het overspannen intro van het b-filmische Paradise. Hoe persoonlijker en dieper de lyrics, hoe meer de zwaardere trage mineurstemming in de vocalen overheerst. Het geintje om bij het debuut als afsluiting alle gastmuzikanten persoonlijk te benoemen werkte daar in het voordeel, om hier op het einde van Phantom Limb hetzelfde te doen met de gebruikte instrumentatie komt wat flauw over. Als men bij de vorige plaat de knipoog naar het massaproduct muziek niet begreep, verwacht ik dat nu ook die boodschap niet over zal komen.

LUMP - Animal | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Op deze prachtplaat wordt op MuMe nog harder geslapen dan op de Drake-KO. Johnny Marr, zeg er wat van.

Wow dat dit al in Juli is uitgekomen. Ik heb 'm ook gemist dit jaar.