Jon and Vangelis - Private Collection (1983)

Dit is volgens mij de meest sfeervolle uit de Jon and Vangelis reeks. Het album staat grotendeels vol met songs die mij aanzetten over het leven na te denken. Al kruipend voor de openhard die ik niet heb zit ik zonder dat ik er van bewust ben over het leven na te denken. Regelmatig komt het dan ook voor dat ik me tot de orde roep en tegen mezelf zeg: geniet nu eens van de muziek. Veel helpen doet dit overigens niet, want een paar noten verder zit ik opnieuw in de zoveelste overweging. Even denk ik: komt dit door mijn Rooms Katholieke opvoeding, maar nee denk ik dan een tel later, het is puur de muziek die dit oproept. Rustgevende klanken die me onbewust tot het overwegen aanzetten.

Na het omdraaien van de lp volgt het hoofdgerecht. Het kantvullende Horizon. Dit is net zoals de track The Friends Of Mr. Cairo, van de voorganger, erg filmisch van opzet. Mooie wijdse vlakten komen in mijn fantasie voorbij. Dit wordt nog eens versterkt door de goede instrumentatie van Vangelis en de ijle stem van Jon. Na de zangpartij van Jon volgt er een instrumentaal gedeelte waardoor er ruimte ontstaat om het landschap zelf in te vullen. Enige tijd later komt de stem van Jon er weer bij wat de muziek nog wijdser maakt. Daarna wordt er langzaam maar zeker na een sfeer- en smaakvol slot gewerkt. Een album voor op de late avond is ten einde.