Vangelis - Antarctica (1983)

Lijkt mij dus ook.
Maar aan de andere kant heb ik bij interviews,foto's of wat dan ook nog nooit een enkele nootschrift gezien.
Tja,er lopen nou eenmaal supermuzikale natuurtalenten rond die het schijnbaar niet kunnen of nodig hebben.

Trouwens,in een interview op Elsewhere zegt ie dat ie vaak alleen in de studio zit.
En door zijn glazen dak zit te kijken,en dat de melodieen dan in zijn hoofd klinken.

Soort meditatie lijkt me.
Met zo'n gave hoef je ook geen noten te kennen.

Ik schreef het al eerder: er zijn programma's die de noten voor de componist schrijven. Je kunt daarmee dingen inspelen en de automatisch ingevulde noten dan weer aanpassen naar wens.

Er zijn genoeg filmcomponisten die zo te werk gaan. Je hoeft er echt geen supertalent voor te zijn.

Tegenwoordig is dat spul er allemaal, maar in de tijd dat Vangelis met muziek begon was dit er nog niet. Het moest nog uitgevonden worden. Mede daaron is een album als 666 van Aphrodite's Child erg knap te noemen. Hierdoor zou je min of meer, ik probeer voorzichtig te zijn, kunnen vaststellen dat Vangelis op zijn minst een behoorlijk geheugen voor klanken en muziek moet hebben, want anders kun je dergelijke zaken niet maken. Het zit vol lijnen en lagen die om de nodige aandacht vragen. Vanuit die gedachte kan ik slechts vaststellen dat Vangelis een schilder is die zonder dat een doek voorhanden is al een aardig schilderij weet te maken zonder geruik te hoeven maken van allerlei moderne snufjes.

Volgens gebruikte Vangelis ook al analoge sequencers rond de tijd van 666. Nu wil ik hem op geen enkele manier neer beneden halen, in tegendeel zelfs, maar op bepaalde vlakken ligt het net iets meer genuanceerd. Het is natuurlijk gewoon een bijzondere componist.

Wat dat betreft zou je wel eens op een Big Brother-achtige manier erbij willen zijn hoe vanuit het niets de muziek van Vangelis ontstaat. Dit inclusief EEG elektroden op zijn hoofd om maar niets te hoeven missen.

Dan nog,die man schijnt een alergie te hebben voor computers.
Uit interviews kan ik alleen maar concluderen dat Vangelis een gevoelscomponist is,met talent en een goed geheugen.
Er gewoon te weinig over hem bekend.
Opzich wel goed,geen opgeblazen mediacircus,gewoon goede muziek leveren ..punt.

Ah, dus dit werd onder de bassie en adriaan serie gezet . Meesterlijk gewoon. Het begin van "Antarctica echoes" gebruikten ze telkens bij het oplezen van de opdracht voor het pakje in de landen van Europa. Theme from Antarctica, beeldschoon overigens, hebben ze volgens mij ook gebruikt bij de Grand Canyon scene in de reis door Amerika. Mooie muziek, ik twijfel tussen 3,5 en 4*

Edit: dat was al gezegd in eerdere reacties zie ik nu .

Onvoorstelbaar dat die nu overal verkrijgbaar vanaf 9 euro.
Ik weet dat een vriend van me destijds ook veel geld hiervoor neertelde, lang leve de cassetterecorder dacht ik toen

Hij improviseert heel veel, en heeft een of ander systeem in zijn synthesizer waarmee hij een heleboel stemmen tegelijk bedient. Gehoord bij de filmpjes van de "Musique au coeur" improvisaties.

Meesterlijk.

Vooral de eerste 2 tracks en dan met name Antarctica Echoes is geniaal. Jammer dat dit niveau niet vastgehouden wordt tot het einde.

Het thema van Antarctia komt met enige regelmaat terug in dit redelijk aardig werkje van Vangelis. Alleen vind ik het thema nou niet zo groots en geniaal dat dit voor mijn gevoel gerechtvaardigd is. Voor mij is dit muziek die toch meer tot de verbeelding zou spreken als ik er ook daadwerkelijk zou zijn. Daar wringt voor mij dan ook de schoen, het zou pas echt groots zijn als dat gevoel bij mij teweeg gebracht zou worden, terwijl ik niet verder geweest zou zijn als de buurtsuper om de hoek.

Misschien komt de muziek beter op je over als je de film zou zien (die overigens zeer de moeite waard is).

Voor het gemak hier de link naar de bijbehorende film op YouTube.

YouTube - Antarctica [1983] English Subtitles

Ik heb destijds ook een Japanse import van deze cd aangeschaft, maar dat was omgerekend zo'n 25 euro, ook veel geld in die tijd. Maar ik heb deze cd altijd goed gevonden, en draai hem nog steeds zo nu en dan. Heerlijke muziek, een van Vangelis betere cd's!

Ja klopt, in het begin was het enkel die Japanse versie. Had je wel met deze voorkant of had je met die poolhond op de voorkant?

Wat is zo specifiek uniek en/of verschillend aan de Japanse versie eigenlijk? Mijn versie van de CD heeft het hoesje zoals algemeen bekend, maar als ik het CD-hoesje omdraai, heb ik de poolhond als voorkant. Sterker nog: twee poolhonden!

In 1ste instantie was hij enkel daar uitgebracht, dus niks speciaals verder. Maar hij er werd wel veel reclame voor gemaakt (door o.a. Wim van Putten in zijn LP show) dus er was veel vraag naar maar geen product. Toen zijn ze gaan importeren vanuit Japan, lag deze cd (was 1 van de eerste cd's) voor een gulden of 80 in de winkels.

Verder zit er een losbladig boekje bij in het Japans. Op bladzijde één staat een opsomming van de tracks in het Japans en het Engels. Daarna volgen vier bladzijden met informatie, in het hoe kan het ook anders in het Japans, waar dus geen touw aan vast te knopen valt. Op de één na laatste pagina is daar ineens iets herkenbaars, het logo van de platenmaatschappij. Op de achterzijde van het boekje staat het hoesontwerp zoals deze ook op MusicMeter valt te bezichtigen. Einde "rondleiding" en nog veel luister plezier, want wat blijft het toch een heel fijn album na al die jaren.

Hahaha. Is er ook een 'vastbladig' boekje dan? Tjonge, had ik maar zo'n Japans importexemplaar, op vinyl.

Wat ik bedoel te zeggen is dat er geen nietje in zit of zo.

Vraag is alleen wanneer dit album dan wel normaal in Nederland te koop was. Feit is dat ik geen Japanse versie heb. Ik weet niet meer precies wanneer ik de cd gekocht heb. Ik denk zelf zo rond 1992

Ik meen ik de cd ook rond 1992 heb aangeschaft, ik zal deze weer eens opzetten, tijd geleden ik überhaupt iets van Vangelis geluisterd heb (shame)

Ik kwam het eerst in aanraking met dit album toen mijn vader de japanse import elpee kocht in de platenzaak. Pas veel later ongeveer 1993 kocht ik de cd. De rillingen lopen nog steeds langs mijn lijf
wat een fantastische plaat t'is net alsof je zelf zo'n reis aan het maken bent over de zuidpool.

Ik zag ook dat Vangelis remasters binnenkort uitkomen 2 titels heb ik gezien namelijk Spiral uit 1978
ook heel erg mooi. en Direct ook mijn favoriet uit 1988. vanaf eind November in de winkel.

Maar het is toch deze Antarctica die ik nog het meest draai vanaf cd natuurlijk klinkt nog steeds het beste.

Heb laatst nog de midi file weten te bemachtigen van Antarctica.
Ik was nieuwschierig geworden naar de ingespeelde noten.
Man man ,das echt niet normaal wat voor brei van noten dat is,beina niet te doorgronden die volgordes.
Als dat sequences zijn,ben ik heel benieuwd naar het type sequencer.

ik heb er indertijd ook een godsvermogen voor betaald, maar dan wel met de hoes met de honden, veel mooier! Prachtalbum.

Leuk om dit allemaal te lezen . Ook ik heb deze Japanse Cd met 2 poolhonden toentertijd voor veel geld gekocht. Inderdaad veel mooiere hoes. Ben alleen nog steeds benieuwd naar het verhaal in het boekje, mijn Japans is namelijk niet zo geweldig . Prachtige muziek waar je je meteen in Antarctica waant. Waanzinnig knap dat je dit d.m.v. muziek kan bewerkstelligen. Verdiende 5 sterren

Magnum opus van onze man en voor mij nog altijd een van de allerbeste albums ooit gemaakt.

Dit album hoorde ik in 1983 voor het eerst op de radio bij de LP show van Wim v Putten waarin hij lyrisch deed over deze LP en de (dure) Japanse CD hiervan. Het enige wat mij destijds was bijgebleven was dat je je als luisteraar bij de eerste tonen in de Zuidpool waande en dit album ademd vanaf het begin dan ook die hele koude maar zeer aangename sfeer uit. Hij heeft van deze Lp dacht ik twee lange stukken laten horen en een paar weeken had ik de LP (nieuwe aanwinsten fonotheek Heerlen, ja ze bestonden destijds nog!) eens geleend (Japanse LP). Maar de muziek kon mij buiten het openingsnummer om nooit echt bekoren, zal wel te maken hebben dat ik destijds als 18 jarige misschien nog niet toe was aan dit album, anno 2015 kan ik deze vergeten muziek wel heel erg waarderen van de synthesizer meester uit Griekenland. Maar dit album heeft ook sterke raakvlakken met Klaus Schulze Mirage. Beide platen ademen de (aangename) koude sfeer uit, zelfs midden in de zomer.

Nu lees ik hier dat sommige bezitters er destijds hoge prijzen voor betaald hebben voor de Japanse CD, de reden hiervan is waarschijnlijk dat er door Wim v Putten vaker aandacht is besteed op de radio waardoor er vraag kwam naar dit album op CD.
Maar nu dan de CD, deze kwam ik op meerdere keren op marktplaats tegen voor jawel hoor 6 euro (compleet met losse inlay en in mint staat) en dacht laat ik er maar eens eentje kopen, en dat was niet tegen dovenmans oren gezegt. Eenmaal de CD na ruim 32 jaar in de vergetenheid gezeten te hebben waait er toch wel een aangename koude luchtstroom in mijn oren, maar dan intenser als destijds toen ik hem voor het eerst op de radio en de geleende LP hoorde.
Daarbij is mijn CD ook nog eens de echte first CD pressing uit 1983. Dat is te zien aan het catalogusnummer en matrixnummer.
De eerste Japanse CD uit 1983 heeft als catalogusnummer 3112-22 (35PO) en het matrixnummer 3112-22 21A6
De tweede Japanse (herdruk) uit 1986 heeft als catalogusnummer P33P 20068 en het matrixnummer P33P-20068-U1C18

Score 4