Jackson Browne - Downhill from Everywhere (2021)

Eerste single My Cleveland Heart is een leuk deuntje maar niet echt wereldschokkend. Vreselijke videoclip erbij, dat wel.

Niet bepaald verassend of spannend inderdaad. En dat als eerste single..

Vorig jaar kwam de single A little soon to say/downhill from everywhere al uit op vinyl en cd, idd niet verassend, maar moeten we dat willen van iemand die 73 wordt? , ik ben blij dat ie nog actief is.

Niet een helemaal vergelijkbare artiest, maar Michael McDonald kwam een paar jaar terug nog met een heel mooi album (Wide open). Dat te weinig aandacht kreeg overigens.

Mooie albumhoes in ieder geval.

2x beluisterd, en ik denk niet dat er snel een 3e keer volgt. Het album is mij, net als de single al deed vermoeden, simpelweg te gezapig.

Enkele nummers springen er nog positief uit:
-Still looking for something (hoewel ook redelijk standaard)
-The dreamer (Jackson flirt wel vaker met Latin klanken en dat kan bij mij meestal geen kwaad. Klein beetje Paul Simon-Songs from the capeman- vibe in de koortjes).
-A little soon to say (vooral als halverwege de gitaar en vervolgens het orgeltje er in komen)
-A song for Barcelona (terug in Spaanse sferen; onweerstaanbare ritmes en zonder meer het hoogtepunt. Als song echter geen klassieker.)

Ben ik ook een beetje bang voor. Het schijfje zal hier morgen arriveren dus ik ben heel benieuwd. Eigenlijk zijn vanaf Looking East uit 1996 alle Jackson Browne releases redelijk gezapig. Ook zijn laatste live DVD is ronduit saai en geeft totaal niet de belevenis weer van een Jackson Browne concert in zijn betere tijden.

Maar goed de man is nu echt op leeftijd en ik ben op zich wel blij dat er nog een album uitkomt deze week dus ik ga hem morgen eens ‘relaxed’ beluisteren. Zijn lockdown bijdragen op YouTube zijn in ieder geval nog zeer genietbaar.

Toevallig verschenen er gisteren tegelijkertijd nieuwe albums van drie van mijn favoriete 'oude rotten', namelijk van de zeventigers David Crosby, Rodney Crowell en deze Downhill from Everywhere van Jackson Browne.

Uiteraard is het allemaal niet echt vernieuwend, maar dat was hij in de seventies ook al niet. En ja, ook nu zijn de steviger nummers de mindere, maar dat was vroeger in het algemeen ook al. En het is ook fijn om te horen dat hij nog altijd zijn maatschappelijke opvattingen in zijn teksten verwerkt.

Maar toch ben ik een beetje verrast door dit album: er wordt heerlijk gemusiceerd, de productie is glashelder, maar vooral de drie nummers met een latino-tintje (Love is Love, The Dreamer en A Song for Barcelona) maken dit toch een aangenaam album.

Altijd fijn als Jackson Browne een nieuw album uitbrengt. Wars van alle trends doet hij zijn ding.
De ene keer lukt dat beter dan de andere. Ook nu weer staan er een aantal sterke nummers bij. Een sterke opener en ook Cleveland heart kan mij wel bekoren. JB en videoclips blijft voor mijn gevoel altijd een ongemakkelijke combinatie.
A little soon to say is voor mij een JB klassieker. Al met al een dikke voldoende en qua geluid en productie is het ook weer dik in orde.

Na een eerste luisterbeurt durf ik voor deze plaat nog geen cijfer te geven. Er wordt lekker gespeeld, het klinkt erg mooi, prima geproduceerd, maar het is hier en daar ook wel erg laidback en vooral mierzoet. Na A Human Touch ben ik even naar de badkamer gerend om te checken of ik nog glazuur op mijn tanden had, mijn hemel. Maar het is zeker niet slecht. Het prijsnummer is op het moment voor mij A Little Soon To Say. Over een stuk of 5 extra luisterbeurten kom ik weer terug met mijn verdere oordeel. Misschien is het wel een enorme groeiplaat.

Neem je tijd.

Nu een aantal keren beluisterd op spotify, het valt me zeker niet tegen, gewoon op en top een Browne plaat, niets meer en niets minder.

Volgende week kan ik mijn vinyl exemplaar halen, dan kom ik er zeker op terug, voorlopig neig ik naar ****.

Echt een fantastisch album. Echt in de J.B. sfeer. Echt top hoor zou zo in min top 5 komen van zijn albums

Dat kan. Ik ben direct gepakt door dit top album van deze maestro!

Juli 2021. Nog niet helemaal bekomen van 'For Free', prima nieuwe van gouwe ouwe David Crosby, komt daar gelijk met de Californische countrydrums van opener 'Still Lookin For Something' ook senior Jackson Browne's voice de speakers uitgerold... Man, wat klinkt ook die eerder 27 dan 72, bedenk je dan doodeerlijk. Ontdek je bovendien ook weer die sound, naadloos alsof 't nog gisteren was vindt die aansluiting bij de nog jonge langharige composer van toen, de Jackson uit de seventies. Met ongeschonden heerlijk nasale stem, melancholische, nostalgische americana à la The Eagles, overigens zeer aan hem schatplichtig. Effenaf een uitstekende, perfectionistisch door hem geproduceerde plaat krijgen we hier, 10 songs met wisselende insteek van country, folk tot rock (met als rockuitschieter : 'My Cleveland Heart'). Een aantal keer ook mooi sfeervol in 't spaans, niet vreemd dit, wat tex-mex-latino-touch voor een South-Californian singer-songwriter.
Voor de nodige muzikale omkadering als vanouds heel sterk gediend door z'n ouwe maten, is ook Jackson zelf weer bijzonder op dreef. Nog steeds fel maatschappelijk bevlogen, toch nooit prekerig, overdacht, altijd met het hart op de juiste plaats, bovendien vele jaren ouder en wijzer, zo vult ie nieuwe songs met de volgens de problematische stand van de wereld passende lyrics. Duidend én hoopvol. Beluister z'n songs vol warme menselijkheid. Een mens heeft er nood aan in bezwarende tijden. Een op piano en lap steel traag slepende ballade, schitterend duet met Leslie Mendelson, 'A Human Touch'. Een met creools frans doorspekt 'Love Is Love', over de verwachting van een wereld oprijzend uit het puin van 't verleden. Een ontroerend, met het combo Los Cenzontles afwisselend in 't spaans gezongen 'The Dreamer', over het drama van de vluchtelingen. De kritische song uit de plaattitel gaat over de plasticbergen,  continu van overal de wereldzeeën in stromend. Ook superlange sfeervolle afsluiter 'A Song for Barcelona' is een hoogtepunt. In rumbastijl, flamenco en met 'n vleugje catalaans. Dit expressieve eerbetoon aan Barcelona, de 'city that gave me back my fire, and restored my appetite', vat alles samen waarvoor Jackson ook nu nog helemaal staat. Na 'n curriculum van meer dan 50 jaar, heeft ie zonder zweem van routine andermaal nieuwe muzikale uitwegen gevonden, is ie even perfect in staat z'n boodschap over te brengen en jawel, zeker beter zelfs dan menig jongere (dan hem). So, Jackson Browne, go on. Je escapecity Barcelona... blijf daar toch nog maar even weg!

Inmiddels heb ik de CD een keer of 10 de revue laten passeren (vinyl komt ook in huis). In de corona periode heb ik echter nauwelijks naar het genre singer-songwriter geluisterd en heel veel naar Pink Floyd. Misschien dat ik er daarom moeilijk in kom bij deze plaat. Maar als groot adept laat ik een nieuwe Jackson Browne plaat niet aan mij voorbij gaan.

Wat mij betreft wordt het niveau van de laatste echt prima Jackson Browne plaat uit 1993 I’m Alive zowel tekstueel als muzikaal niet echt gehaald. Enkele nummers vind ik te gemakkelijk gemaakt, we zetten een latin of reggae drumroffeltje op en gaan een beetje musiceren, een trend die al enigszins werd ingezet op Lives In The Balance in 1986 en bij elke plaat sindsdien wel herhaald wordt voor enkele nummers. Het titelnummer doet regelrecht aan Looking East uit 1996 denken en zit goed in elkaar. A Human Touch is mierzoet maar blijft wel hangen, mooi nummer. Love Is Love, The Dreamer en Song For Barcelona hadden van mij niet echt gehoeven maar oké. Prijsnummer (en dan vooral tekstueel) is voor mij A Little Soon To Say. Prachtig. De vreselijke clip bij My Cleveland Heart had van mij ook niet gehoeven maar het nummer zelf klinkt zonder meer goed, net als Still Looking For Something.

Na de eerste luisterbeurten heb ik ook nog even The Naked Ride Home, Time The Conqueror en Standing On The Breach (titelnummer is echt briljant en 100% Jacksn Browne) een luisterbeurt gegeven, waarbij ik eigenlijk alleen de eerstgenoemde tegen vond vallen na al die jaren.

Voorlopig heeft deze nieuwe plaat wat mij betreft hetzelfde niveau als de voorgangers Time The Conqueror en Standing On The Breach. Genoeg kwaliteit dus, maar als geheel kan de plaat deze Jackson Browne liefhebber nog niet echt volledig overtuigen. Dat kan natuurlijk op een later moment alsnog gebeuren en daarom 3,5 punten voor nu.

Het was mooi geweest als Browne net als op zijn vorige plaat (met het nummer Birds Of St Marks) een oudere veelbesproken track had opgenomen, zoals bijvoorbeeld Just Like Forever (zie YouTube 1977 versie) maar wellicht volgt die nog een keer. Als we interviews en recensies mogen geloven ligt er alweer het een en ander aan materiaal klaar. En laten we het vooral hopen, want niets is erger dan een album met covers of nog erger, een kerstplaat.

Voorlopig ga ik weer even terug naar Animals van Pink Floyd, maar over enkele weken (als ik hopelijk weer in een singer-songwriter bui ben) zal ik Downhill From Everywhere nogmaals een luisterbeurt geven en kijken of ik mijn mening moet bijstellen.

Een paar off-topic berichten verwijderd

Als liefhebber van Browne moest ik ff wennen, maar dit is toch een groeibriljant gebleken. Althans voor mij. Een breed palet van onderwerpen wordt bezongen, het peoltieke en persoonlijke en soms samen vervlochten. Als geen ander weet hij woorden te geven aan moeilijk onderwerpen en laat hij je nadenken.
Tot mijn verbazing had zelfs de Volkskrant aandacht voor Jackson. Ben benieuwd of dit werk nog in de jaarlijstjes gaat verschijnen. In de mijne zit ie zeer zeker in de top drie.

De eerste weken na het uitkomen van dit album heb ik het erg veel beluisterd. Vervolgens heb ik het bewust enkele maanden links laten liggen en het vandaag weer eens gehoord. Dat wil wel eens verrassende inzichten opleveren.

Zo niet bij dit album: erg prettig album van Jackson, zodat ik mijn eerdere mening en waardering niet hoef bij te stellen.