The Sins of Thy Beloved - Lake of Sorrow (1998)
mijn stem
22 stemmen
Noorwegen
Metal
Label: Napalm
-
My Love (9:30)
-
The Kiss (8:56)
-
Worthy of You (7:17)
-
Lake of Sorrow (7:06)
-
Until the Dark (6:39)
-
All Alone (7:13)
-
Silent Pain (8:02)
0
geplaatst: 28 augustus 2011, 20:19 uur
Deze week het Metal Album van de Week. Mijn beschrijving in het topic:
Ik zie zelf dat ik nog geeneens een stem heb uitgebracht. Dat zal ik snel doen, en als ik mijn top-10 weer eens aanpas, krijgt dit album een plaats.
4.5*
he Sins of The Beloved werd in 1996 opgericht als Purgatory door Glenn Morten Nordbø (gitaar, zang), Aarild Christensen (gitaar, zang) en Stig Johansen (drums). Ten tijde van Lake of Sorrow bestond de bezetting van deze Noorse band uit 7 man/vrouw. Naast de oprichters waren Anita Auglend (zang), Ingfrid Stensland (toetsen), Anders Thue (toetsen) en Ola Aarrestad (bas) van de partij. Twee jaar na dit album kwam Perpetual Desolation uit, en daarna verdween de band weer zonder echt uit elkaar te gaan.
In het boekje bij het album wordt verder Pete Johansen nog apart genoemd als violist. En terecht, want zijn partijen zijn vaak bepalend voor de sfeer op het album.
Volgens Metal Archives hoort TSOTB thuis onder het labeltje Symphonic Gothic/Doom Metal. Zelf zou ik wellicht het eerste woord hebben verwisseld voor female-fronted, maar daarmee doe ik meteen de grunts weer tekort. Zoals gezegd ben ik bepaald niet een kenner van dit genre. Na Decipher van After Forever en Mother Earth van Within Temptation had ik het wel een beetje gehad met hoog zingende vrouwen in de metalwereld. Helemaal toen ik Epica redelijk vaak voorbij zag komen op MTV met hun overvloed aan keyboards.
Waarom dan toch dit album?
Geen idee. Tenminste, ik kan niet een goed beargumenteerd verhaal ophangen waarom dit zo’n geweldig album is. De vergelijking met de bands die ik noemde in de vorige paragraaf gaat in ieder geval niet op. De muziek hier is trager, donkerder en sfeervoller. De teksten ademen verlatenheid en eenzaamheid, terwijl hier en daar een klein beetje hoop oplicht. Kortom, dit album is als een donkere, noordse winternacht waarin soms de maan achter de wolken vandaan komt om het pad voor je voeten te verlichten. Maar tegen de tijd dat je benen verder willen, is het licht alweer verdwenen.
En misschien is dat laatste wel waarom ik dit album zo mooi vind. Hij werd me vorig jaar aangeraden door een vriendin die dit vaak luisterde, tijdens mijn eerste herfst en winter hier in Denemarken. Niet zo donker als verder naar het noorden, maar nog steeds korte, donkere dagen en grijze nachten waarin de sneeuw oplichtte in het lantaarn- en maanlicht. ’s Avonds bij kaarslicht met een boek op de bank. Door de koptelefoon Lake of Sorrow, een ideale soundtrack voor de winter.
Daarom dus dit album.
Omdat ik het een briljant album vond, omdat het me geraakt heeft, en omdat er nog maar 6 stemmen (gemiddelde 4.16) uitgebracht zijn.
In het boekje bij het album wordt verder Pete Johansen nog apart genoemd als violist. En terecht, want zijn partijen zijn vaak bepalend voor de sfeer op het album.
Volgens Metal Archives hoort TSOTB thuis onder het labeltje Symphonic Gothic/Doom Metal. Zelf zou ik wellicht het eerste woord hebben verwisseld voor female-fronted, maar daarmee doe ik meteen de grunts weer tekort. Zoals gezegd ben ik bepaald niet een kenner van dit genre. Na Decipher van After Forever en Mother Earth van Within Temptation had ik het wel een beetje gehad met hoog zingende vrouwen in de metalwereld. Helemaal toen ik Epica redelijk vaak voorbij zag komen op MTV met hun overvloed aan keyboards.
Waarom dan toch dit album?
Geen idee. Tenminste, ik kan niet een goed beargumenteerd verhaal ophangen waarom dit zo’n geweldig album is. De vergelijking met de bands die ik noemde in de vorige paragraaf gaat in ieder geval niet op. De muziek hier is trager, donkerder en sfeervoller. De teksten ademen verlatenheid en eenzaamheid, terwijl hier en daar een klein beetje hoop oplicht. Kortom, dit album is als een donkere, noordse winternacht waarin soms de maan achter de wolken vandaan komt om het pad voor je voeten te verlichten. Maar tegen de tijd dat je benen verder willen, is het licht alweer verdwenen.
En misschien is dat laatste wel waarom ik dit album zo mooi vind. Hij werd me vorig jaar aangeraden door een vriendin die dit vaak luisterde, tijdens mijn eerste herfst en winter hier in Denemarken. Niet zo donker als verder naar het noorden, maar nog steeds korte, donkere dagen en grijze nachten waarin de sneeuw oplichtte in het lantaarn- en maanlicht. ’s Avonds bij kaarslicht met een boek op de bank. Door de koptelefoon Lake of Sorrow, een ideale soundtrack voor de winter.
Daarom dus dit album.
Omdat ik het een briljant album vond, omdat het me geraakt heeft, en omdat er nog maar 6 stemmen (gemiddelde 4.16) uitgebracht zijn.
Ik zie zelf dat ik nog geeneens een stem heb uitgebracht. Dat zal ik snel doen, en als ik mijn top-10 weer eens aanpas, krijgt dit album een plaats.
4.5*
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 29 oktober 2011, 10:50 uur
Toen college wizard dit album van deze Noorse groep voorstelde in de topic Het Metal Album van de Week had ik mijn bedenkingen, bij de eerste en volgende luisterbeurten werden deze bedenkingen deels bevestigd. Hiervoor zorgden de labels Gothic en Doom, ik vreesde een meeslepend maar ook slepend en traag album.
Godzijdank zorgt de drummer door middel van double bass voor een beetje variatie in deze muziek, want voor de rest gaat dit zeer traag vooruit en kan ik weinig onderscheid maken tussen de nummers onderling. Wel vind ik de viool heel mooi aanwezig op dit album. Engelenzang van de zangeres Anita Auglend maar ik mis een beetje kracht en dynamiek in haar stem. Grunts zijn hier ook aanwezig als contrast. Meer dan eens moet ik denken aan De Schone en het Beest, hoewel ze beiden veel liefdesverdriet hebben getuige de teksten. Until the Dark vind ik nog het aardigst.
Deze muziek roept bij deze nostalgischen aap iets te veel melancholie op om goed te zijn. Voor mij mag het iets opgewekter (en sneller). Elk zijn meug, ieder diertje zijn pleziertje.
Godzijdank zorgt de drummer door middel van double bass voor een beetje variatie in deze muziek, want voor de rest gaat dit zeer traag vooruit en kan ik weinig onderscheid maken tussen de nummers onderling. Wel vind ik de viool heel mooi aanwezig op dit album. Engelenzang van de zangeres Anita Auglend maar ik mis een beetje kracht en dynamiek in haar stem. Grunts zijn hier ook aanwezig als contrast. Meer dan eens moet ik denken aan De Schone en het Beest, hoewel ze beiden veel liefdesverdriet hebben getuige de teksten. Until the Dark vind ik nog het aardigst.
Deze muziek roept bij deze nostalgischen aap iets te veel melancholie op om goed te zijn. Voor mij mag het iets opgewekter (en sneller). Elk zijn meug, ieder diertje zijn pleziertje.
* denotes required fields.
* denotes required fields.