Na drie nummers wist ik al dat dit album mij beter bevalt dan het debuut. Nog altijd een mengeling van diverse stijlen. (Hard)rock, countryrock, disco en zelfs reggae. Deze keer heeft de groep twee jaar ervaring achter de rug en is men beter op elkaar ingespeeld, en dat is te horen.
De rocknummers op dit album worden overtuigend gezongen door Tom Fogerty. De eerste drie nummers zijn up of mid tempo rockers met zang van Tom. Het vierde nummer is het eerste nummer dat me enigszins tegenvalt. De vocalen zijn ook van een ander groepslid. Voor de consistentie van het totale groepsgeluid was het beter geweest om alle vocalen aan Tom Fogerty over te laten.
Op één nummer,
Take Me Higher, deelt Tom de vocalen met een ander groepslid. Ongetwijfeld gedaan om e.e.a. afwisselend te maken, maar het haalt het liedje onnodig naar beneden want de andere zanger komt vocaal ernstig tekort.
Hoogtepunten op dit album zijn
Take a Little More Time,
Run with Your Love en het instrumentale
King's Arthur March. De afsluiter
Dance All Night zou het in Studio 54 heel aardig hebben gedaan op de dansvloer.
Minste nummer wat mij betreft
Singin' the Blues (Reggae). Mooi dat de groep kon laten horen ook dit te beheersen maar het detoneert erg met de rest van het album. Dat gevoel wordt versterkt door het feit dat een ander groepslid de zangpartijen heeft gedaan.
Al met al een hele goede opvolger van het debuutalbum
Ruby. Het album is stilistisch en instrumentaal meer een geheel. Tom Fogerty komt beter uit de verf als vocalist en je kunt horen dat de groep na twee jaar behoorlijk meer als een eenheid opereert.
Waar het debuutalbum nog de aandacht trok van vooral de regionale pers verdween dit album na release vrijwel meteen van de radar. Moet er wel bij zeggen dat voor mij persoonlijk de hoes ook niet best oogt met al die zonnebrillen. En dan Tom, die geen zonnebril kon vinden en dan maar die van zijn vrouw heeft opgezet. Kort na de release viel de groep uit elkaar.
Tom Fogerty en Randy Oda bleven echter samenwerken. In 1988 namen ze samen een album op,
Sidekicks, dat echter pas in 1992, twee jaar na overlijden van Tom Fogerty, verscheen.
Ook hier weer een dank voor het plaatsen door
WhoAmI.