Chvrches - Screen Violence (2021)

Chvrches heeft me verbaasd met dit album. Ze kunnen het dus nog wél, goede nummers schrijven. Waar het op het vorig album nog ontbrak aan de songwriting en een goede sound, heeft het nu de sound en de nummers weer in de banen geleid van hun debuut.

Chvrches' album Screen Violence is de opvolger van het i.m.o. zwaar ondergewaardeerde Love Is Dead uit 2018. Een album die ik tot nu toe het vaakst gedraaid heb, puur omdat de nummers zo verdomd goed beklijven en er op een enkele uitzondering na, geen zwak nummer op staat. Daar waar de twee voorgangers nog een beetje last van hadden, althans naar mijn eigen persoonlijke beleving. Even dat laatste extra benadrukt, aangezien ik vele Chvrches-fans tegen de schenen zal schoppen, aangezien het debuut en opvolger Every Open Eye over het algemeen als beter worden beschouwd.
De vraag is dus automatisch: weet Chvrches het niveau net zo hoog te houden, zoniet hoger? Het antwoord daarop is ja en nee. In die zin dat Chvrches op Screen Violence qua diversiteit binnen de muziek de nummers wel degelijk meer schwung en kleur heeft meegegeven, vind ik de nummers over het algemeen op hetzelfde niveau liggen als op de voorganger. Wat dus resulteert in een formidabele opvolger van een band, die ik pas sinds vorig jaar heb leren kennen d.m.v. een uitzending van de Graham Norton-show, waar ze ooit eens live optraden.

De ongelooflijk afwisselende en op het oor vrolijk klinkende synthipop van Chvrches is er één waar ik als een blok voor gevallen ben; de sound, de aanstekelijkheid van de nummers en de geweldige stem van Lauren Mayberry is daarbij wel voor een groot deel de essentie van dit trio, die met Screen Violence hun meest pittige album tot nu toe hebben gemaakt. Pittig in die zin, dat qua teksten dit album, net zoals Love Is Dead, nu niet bepaald als vrolijk kunnen worden bestempeld. Pittig ook, omdat Chvrches besloten heeft met Screen Violence zo'n beetje hun meest donkere en melancholische album tot nu toe te maken.
Niet dat de nummers niet vrolijk klinken, want er staan er genoeg op die dat zijn (de band staat bekend om de vrolijke aanstekelijkheid van veel van hun nummers), maar grotendeels hebben ze een vinnig, duister randje, wat alleen maar positief bijdraagt voor de muziek in zijn algemeenheid.

Screen Violence is een heerlijk verslavend album geworden en duidelijk is te horen hoe ze gegroeid zijn als songwriters middels de ene na de andere geweldige song. Toppers zijn er in overvloede en gek genoeg is het al veelvuldig genoemde "How Not To Drown" samen met The Cure-legende Robert Smith niet eens de sterkste song vertegenwoordigd op Screen Violence. Begrijp me niet verkeerd, het nummer is echt wel goed, maar duurt net wat te lang; aan het eind verliest het nummer een beetje aan kracht, doordat het gevoelsmatig wat te lang gerekt wordt. Verder geen enkel negatief woord over dit nummer overigens.
Maar als je dan met nummers aan komt zetten als de ijzersterke opener "Asking for a Friend" (met een al even sterke tekst), het prachtige "California", het bezwerende en toch ook wel pittige "Violent Delights" en de absolute highlight van de plaat "Nightmares", dan ben je als band gewoon heel goed bezig!
Ook de meer naar commercie ruikende "He Said She Said" en "Good Girls" zijn prima te behappen en zorgen voor de luchtige noot binnen het geheel en zijn zorgvuldig over de plaat verdeeld, zodat er een consistent geheel ontstaat.
De overige tracks doen er niet tot nauwelijks voor onder en tevens biedt deze plaat een meerwaarde doordat Martin Doherty op een enkel gezongen stukje na op "Violent Delights" (wat gelukkig niet storend is verder), zijn klep houdt en de vocale prestaties volledig aan Lauren overlaat. Lauren is qua zang gewoon het hart van de band, laat dat daar ook bij wat mij betreft! Zijn boyband-achtige zang heb ik tot nu toe wel de voornaamste zwakste schakel van de band gevonden, relatief gezien dan...

Concreet is Screen Violence een uitstekende release van een band die weinig kwaad kan doen in mijn ogen. Het is denk ik zelfs de sterkste release tot nu toe, maar voor nu beschouw ik 'm als net zo sterk als Love Is Dead. Misschien als afsluiter "Better If You Don't" er niet voor zorgde dat de plaat op het laatst toch een klein tikje doodbloedt, was het 't volle pond geweest. Zonder afbreuk te willen doen aan dat nummer; het is nog altijd goed!

Vind ik ook. Heel aardige plaat maar niet hemelschokkend en zeker niet beter dan hun albums hiervoor. De opener vind ik wel geweldig maar die song met Smith doet mij niks. 3 sterren

En dan op dit album ineens gitaren, en meer lofi beats her en der. Sowieso klinkt dit album een stuk donkerder dan de drie ervoor.
Ik vind dit niet hun allersterkste album, maar nog steeds enorm goed. How Not To Drown absoluut geweldig, mag hier eeuwig op repeat. FIngers crossed dat dit niet hun laatste album blijkt te zijn!