Tim Buckley - Merry-Go-Round at the Carousel (2021)

De ronkende reclameteksten spraken al van de belangrijkste live-opname na "Dream Letter" maar dat moet je natuurlijk met een flinke korrel zout nemen. Op alle fronten delft Merry-Go-Round at the Carousel het onderspit in vergelijking met Dream Letter.
Allereerst is de uitgave ronduit slordig te noemen. Buzzin' Fly staat er twee keer op, maar beide keren werd de opname-apparatuur te laat ingeschakeld. Ook Green Rocky Road begint met zo'n lelijke infade. Het publiek is nauwelijks te horen, dat heb je wel vaker met soundboard-opnames maar het applaus is nu juist wel een charme van een goede live-registratie.
Het stereogeluid is zo merkwaardig (bas helemaal links, Buckley, Friedman en Collins helemaal rechts), dat verdraag je nog geen minuut op een koptelefoon. Deze rare mix heeft tot gevolg dat de vibrafoon nauwelijks tot zijn recht komt en omdat Lee Underwood al helemaal niet van de partij is gaat elke verdere vergelijking met Dream Letter niet op.
Is er dan helemaal niets te genieten op deze cd? Mja... Happy Time wordt goed uitgevoerd, The Father Song wordt gespeeld en dat gebeurde vrijwel nooit en Strange Feelin' wordt flink omgebouwd. Maar het allerleukste is een zeer zeldzaam verschijnsel: Buckley die heel even knettervals zingt, wanneer hij Sing A Song For You in de verkeerde toonsoort inzet.
Ik heb zelf met het onvolprezen Audacity de twee geluidskanalen zo gemixt dat vrijwel alle muziek in het midden zit, de bas heb ik minder volume gegeven en iets links van het midden gezet, en dan blijft er een goed beluisterbare opname over. Maar net als de vorige Tim Buckley - Live at the Electric Theatre Co, Chicago, 1968 is het geen essentiële opname.

Helemaal eens met AdrieMeijer. Volkomen onbegrijpelijk dat ze voor zo'n mix hebben gekozen. Het heeft precies hetzelfde effect als die 'mono-processen-to-stereo' albums van o.a. Beatles en Stones, die een tijdje in de zestiger jaren werden uitgebracht. Nog veel onbegrijpelijk is het dat de vibrafoon inderdaad nagenoeg niet te horen is.

En ondanks de belabberde mix, en ondanks de valse start bij Sing A Song For You geef ik dit album toch 4 sterren. Er staat immers een fraaie versie op van Hi Lily, Hi Lo. En de verbouwde nummers zijn toch het kenmerk van Tim. Die durfde nog te experimenteren, en hij zowel als het publiek accepteerden dat het ook wel eens faliekant mis kon gaan. Dat kom je tegenwoordig nog maar zelden tegen.

Niet voor niets staat Dream Letter al vele jaren lang op de eerste plaats in mijn top 10