Lindsey Buckingham - Lindsey Buckingham (2021)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lindsey Buckingham - Lindsey Buckingham - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lindsey Buckingham - Lindsey Buckingham
Na het verlaten van Fleetwood Mac in 2018 keert Lindsey Buckingham terug met een ijzersterk soloalbum, waarop hij laat horen hoeveel invloed hij had op het geluid van de band en wat een geweldig songwriter hij nog altijd is

Het nieuwe soloalbum van Lindsey Buckingham is direct vanaf de eerste noten een feest van herkenning. De Amerikaanse muzikant reproduceert in een aantal tracks het glorieuze geluid van Fleetwood Mac, maar maakt ook uitstapjes richting de jaren 60 of het heden. Zijn zo herkenbare stem en gitaarspel klinken direct vertrouwd, maar ook de songs zijn in vrijwel alle gevallen van het niveau dat we van Lindsey Buckingham gewend zijn. Een aantal songs had niet misstaan op de albums van Fleetwood Mac, maar ook het solo oeuvre van de Amerikaanse muzikant wordt verrijkt op een album dat zomaar kan uitgroeien tot zijn beste soloalbum tot dusver, wat een prestatie van formaat mag worden genoemd.

Toen Lindsey Buckingham aan het begin van de jaren 70, samen met Stevie Nicks, opdook als het duo Buckingham Nicks, kon niemand vermoeden hoeveel invloed ze zouden krijgen op de popmuziek van de jaren 70 en 80. Na een goed ontvangen, maar ook snel vergeten titelloos debuut, werd het tweetal ingelijfd door de Britse band Fleetwood Mac. De rest is geschiedenis.

De invloed van Lindsey Buckingham op het nieuwe geluid van Fleetwood Mac was groot. Alle albums die de band tussen 1975 en 1987 maakte bevatten nadrukkelijk het uit duizenden herkenbare stempel van Lindsey Buckingham. Na het succesvolle Tango In The Night uit 1987 verliet hij de band en sindsdien komt en gaat hij bij de band die nog met veel succes op het podium staat, maar sinds het genoemde album uit 1987 geen baanbrekend werk meer heeft afgeleverd.

Het laatste vertrek van Lindsey Buckingham uit de band, heeft naar verluidt alles te maken met het deze week verschenen titelloze soloalbum van de Amerikaanse muzikant, dat in 2018 al klaar lag, maar niet samenviel met de plannen om het vijftigjarig bestaan van Fleetwood Mac groots te vieren.

We hebben alsnog drie jaar moeten wachten op het nieuwe soloalbum van Lindsey Buckingham. Dat heeft niets te maken met de kwaliteit van het album, maar alles met de ellende die hem trof (gezondheidsproblemen, een echtscheiding en het vertrek uit de band die hem nog altijd lief is).

Lindsey Buckingham had al een aantal uitstekende soloalbums op zijn naam staan, maar het deze week verschenen album steekt er wat mij betreft boven uit. Direct vanaf de openingstrack hoor je hoe groot de invloed van Lindsey Buckingham op het geluid van Fleetwood Mac is geweest. Openingstrack Scream had niet misstaan op een van de albums die de Amerikaanse band in haar beste jaren maakte en dat geldt voor veel tracks op het album.

De karakteristieke stem van de Amerikaanse muzikant, zijn al even herkenbare gitaarspel en het slimme gebruik van vervormde koortjes, die bijna suggereren dat voormalige kompanen Stevie Nicks en Christine McVie van de partij zijn, roepen onmiddellijk herinneringen op aan het werk van Fleetwood Mac, waarbij Lindsey Buckingham zich zowel laat beïnvloeden door de perfecte pop van Rumours, het avontuur van Tusk, de magie van het onderschatte Mirage of de vernieuwing van Tango In The Night.

In een aantal songs op het album voorziet Lindsey Buckingham het jaren 70 geluid van Fleetwood Mac van een jaren 60 gevoel, maar de muzikant die volgende maand zijn 72e verjaardag hoopt te vieren, sleept het Fleetwood Mac geluid hier en daar ook op bijzondere wijze het nieuwe millennium in, bijvoorbeeld met interessante ritmes.

Lindsey Buckingham knutselde zijn nieuwe album in zijn eentje in elkaar en staat niet alleen stil bij de muziek van Fleetwood Mac die hem wereldberoemd maakte, maar ook bij de muziek waarmee hij opgroeide, wat een aantal nostalgische momenten en rustpunten oplevert.

Uitvoerig teruggrijpen op het verleden levert lang niet altijd interessante albums op, maar het niveau op het nieuwe album van Lindsey Buckingham is hoog, heel hoog. Een aantal songs had zoals gezegd niet misstaan op de beste albums van Fleetwood Mac, maar ook de andere songs op het album lopen over van vakmanschap en inspiratie. Ik had geen hele hoge verwachtingen van dit album, maar het was vanaf de eerste noten genieten en dat blijft het. Erwin Zijleman

De nu nog 71 jarige Lindsey Buckingham, hij wordt 3 oktober 72, werd in Palo Alto Californië Amerika geboren en heeft zich ontwikkelt tot een multi-instrumentalist en geweldige zanger. De gitaar is zijn primaire instrument en daarop hoort hij volgens het Amerikaanse muziekblad Rolling Stone in 2011 tot de 100 beste gitaristen uit de popgeschiedenis. Zijn fingerpicking stijl is geweldig en karakteristiek voor de muziek die hij maakt, solo of met ‘zijn’ band Fleetwood Mac.

In 1975 trad hij samen met zijn toenmalige vriendin Stevie Nicks toe tot deze Engelse, tot dan toe, bluesband. Op het duo album “BUCKINGHAM/NICKS” uit 1973 hoor je de blauwdruk van wat hij bij Fleetwood Mac verder kon ontwikkelen. Met deze band bereikte hij de absolute top, het eerste album uit 1975, simpelweg “FLEETWOOD MAC” getiteld en de opvolger “RUMOURS” uit 1977 groeiden uit tot klassiekers, ze scoorden hits met onder andere “RHIANNON”, “GO YOUR OWN WAY” en “DON’T STOP” en werden rijk van de miljoenen albums die over de toonbank gingen en de uitgebreide tournees die volgden. In 1981 verscheen het eerste solo-album van Buckingham, “LAW AND ORDER” met de mooie single “TROUBLE”.

Nadat Fleetwood Mac min of meer een sabbatical nam na het in 1982 verschenen “MIRAGE” was er nog meer ruimte voor solo aspiraties. Dit resulteerde in “GO INSANE” in 1984, waarna in 1987 weer een band album verscheen, het zeer succesvolle “TANGO IN THE NIGHT”. Daarna stapte Buckingham uit de band, bracht in 1992 nog een solo album uit, “OUT OF THE CRADLE” en voegde zich in medio jaren 90 weer bij de band en daarna volgde een jarenlange periode waarin Fleetwood Mac, dan wel het solowerk belangrijk was. In 2018 volgde opnieuw een vertrek uit de band, dit keer werd hij ontslagen, omdat er onenigheid zou zijn over de invulling van een tournee. Er volgde een rechtszaak, wat de verhoudingen nog maar eens extra op scherp zette. Buckingham werd vervangen door 2 andere muzikanten en Fleetwood Mac ging weer op tournee. In 2006, 2008 en 2011 bracht de ras muzikant 3 solo albums uit en in 2017 een duo album met die andere zangeres van zijn voormalige band, Christine McVie.

Het nieuwe, zijn zevende solo album is “LINDSEY BUCKINGHAM” getiteld en heeft een geweldige Fleetwood Mac vibe, waarmee hij voor mij duidelijk maakt, dat het geluid van die band voor een heel groot deel op zijn conto toe te schrijven is. De 10 nummers klokken samen 36 en een halve minuut en zijn allemaal door Buckingham zelf ingespeeld en gezongen. Het kortste liedje is “SCREAM” en dit is meteen een geweldig nummer. Sober qua instrumentatie, ingetogen gezongen behalve bij het refrein. Het door een heerlijk tempo gepaard gaande “I DON’T MIND” was het eerste nummer dat van dit album werd uitgebracht. Ook weer een typisch Buckingham liedje, mooi refrein en prachtig gitaarwerk. Het tempo gaat omhoog in “ON THE WRONG SIDE”, pakkend en je kunt optimaal genieten van een paar fantastische gitaarsolo’s. “SWAN SONG” kent een wat vreemder begin, een apart ritme. Verderop in het nummer ontwikkelt het zich tot een heerlijke song. “BLIND LOVE” is een midtempo en iets eenvoudiger popliedje met een mooi refrein.

Het tempo gaat in “TIME” verder naar beneden. Echt spannend wordt dit nummer niet, een cover van de Pozo Seco Singers. Gelukkig blijft het bij dit ene nummer, want met “BLUE LIGHT” is het weer genieten. Buckingham weet in zoveel van zijn nummers de begeleidende gitaar prachtig in de mix te zetten, zodat je er niet omheen kunt. Soms subtiel, dan weer meer op de voorgrond, hij blijft een fenomeen op dit instrument. In “POWER DOWN” is de instrumentatie opnieuw sober, electropop ritme, ingetogen zang en een pakkende melodielijn. Meer pop is de stijl in “SANTA ROSA”, midtempo en een lekker refrein. Het laatste nummer is het rustige en beklemmende “DANCING”.

Lindsey Buckingham bewijst met dit album wat mij betreft één ding, dat hij dé man van Fleetwood Mac is en als die band ooit nog eens een album wil gaan maken, ze dat niet zonder Buckingham kunnen. De man bruist van de creativiteit en zijn spel en zang is nog steeds een genot voor het oor.