King Gizzard & The Lizard Wizard - Butterfly 3000 (2021)

Hoe krijgen ze het voor elkaar he? Plaatje weer hoor. Trippy, zoete en weirde popplaat. Lekkere falsetto van Stu, fijne akoestische gitaren en heerlijke lagen synths. Retro maar tegelijk heeft het ook iets futuristisch. Bijzonder hoor hoe elke plaat een eigen identiteit heeft.
Ik vind deze niet zo goed als K.G. en L.W., na een paar luisterbeurten, maar microtonale Gizz is dan ook mijn favoriet. Interior People en Catching Smoke springen er nu bovenuit.
Soundtrack voor de zomer, deze Butterflies.

Hier nog een leuk interview met Stu over het album. Interview Stereogum

Klinkt goed op het eerste gehoor. Ik word er nog niet zo wild van als bij KG/LW, maar dat hoeft ook niet meteen.

Lekkere synth arpeggio’s die soort van polyritmisch inhaken op de drijvende drum/bass grooves van de band. De gitaar is bijna geheel vervangen door synth, geinige keuze na de vorige platen.

Het geheel is wel erg majeur voor mijn smaak, maar toch valt ‘ie goed vanwege de catchy songs. Af en toe wordt de sfeer wat dreigender zoals het begin van Blue Morpho en dan word ik er echt weer ingezogen.

Heb een beetje een haatliefdeverhouding met deze band. Enerzijds onnavolgbaar opwindend live en met een adembenemende productiviteit, anderzijds weinig platen die écht bij me blijven hangen. Het is me vaak toch wat te doordacht en gecalculeerd, imponerend is het zeker, meeslepend bij vlagen ook wel, maar ik mis wat bezieling. Meestal ga ik hun zoveelste plaat toch maar wat plichtmatig beluisteren. Al wéét ik dat als ik er even ‘in’ kom, ik er het nodige plezier uit kan halen. Bij deze plaat blijkt dat opeens verrassend anders uit te pakken. Vanaf de eerste noten zit ik er ‘in’ en blijf ik dat tot het eind, daarna meteen zin hem nog een keer op te zetten. Denk dat ik er ook niet voor in een speciale stemming hoef te verkeren, dat het altijd wel ‘werkt’. Ik hoor hier een band die niet zo nodig een zelfopgelegd waanzinnig concept moet volgen (al zou die er heel goed evengoed kunnen zijn), maar eentje die simpelweg sterke songs in een hypnotiserende groove op de wereld los wil laten. Maakt het zeker niet minder eigenzinnig, deze band blijft uit duizenden herkenbaar, maar voor mij wel stukken aansprekender.

Via huisvlijt ook in coronaomstandigheden doodleuk albums blijven afleveren gaat een supercreatieve band als KG&LW perfect af. Dat onze kameleonband op deze 18e (!) zo op afstand bovendien nog eens met een geheel andere sound uitpakt, geheel vanzelfsprekend. Dat het uiteindelijk synthesizer-gedreven droompop met een aureooltje van luchtige feelgood is geworden, nee, hadden wij dan weer helemáál niét verwacht. Eens die onwennigheid overwonnen dus, blijkt hun radicale switch op de koop toe behoorlijk innovatief, zo totaal ook zonder de vertrouwde elektrische gitaren. En al die dichtgeknepen, hoge stemmetjes à la Of Montreal, er is dus nu ook een dance-KG&LW!  Het begint even vreemd en  bovenaards als 'The Wild Signals' in Spielbergs 'Close Encounters...' Het luistert als één ondeelbare brok speelse futuristische muziek voor het verre Oosten, waarbinnen de stukjes geheel natuurlijk bij elkaar horen en een na een in elkaar overlopen. Leuk en bovendien goed gearrangeerd dit alles. Luister maar naar het frivole 'catching Stars' of '2.02 Killer Year', staalkaarten voor het hele virtuoze werkstuk. Op de festivals kan deze veelkleurige live-band KG&LW dus straks steeds meer podia gaan vullen. Vóór de moshpit of de dampende dance-tent, geen probleem, ze presteren het telkens met verve!

Volgens mij ben ik vrij in de minderheid als ik zeg dat ik deze toch íets minder boeiend vind dan de laatste paar releases. Eerste nummer is erg goed, en die sfeer komt nog een aantal keer terug, maar over het algemeen zit er toch te weinig spanning in; blijft allemaal wat meer aan de oppervlakte, en - inderdaad - erg vrolijk en majeur, terwijl juist een beetje dreiging en spanning altijd zo goed smaakt bij hun.
Extra jammer is dat ze bij het einde van de laatste track er ineens iets meer actie lijkt te gaan komen, en het dan na een paar tellen toch blijkt te stoppen :-/

Verder helemaaal niet slecht overigens, maar na een keer of 5 luisteren toch de minste in lange tijd (voor mij). Maarja, we zijn ook flink verwend met zoveel kwaliteit de afgelopen paar jaar

Snel vergeten.

Toch terug een lekkere plaat. Dus zeker niet snel vergeten.

Ook ik ben niet helemaal gecharmeerd van deze plaat. Zoetsappige, vrij recht-toe-recht-aan pop op z'n King Gizzards. Het klinkt allemaal wat oppervlakkig, met weinig spannende momenten, muzikale hoogtepunten of energieke uitspattingen. Het kabbelt allemaal maar wat voort richting het einde. Dat is mijn gevoel er een beetje bij.

Is het dan slecht wat King Gizzard hier doet? Nee, helemaal niet zelfs. Wat ze aan het doen zijn binnen dit specifieke genre op deze plaat is namelijk gewoon erg goed. Compositioneel is het goed doordacht en steekt het vernuftig in elkaar, de plaat zit vol fraaie melodieën en is uitstekend geproduceerd en het belangrijkste; ik hoor dat deze plaat een eigen smoel heeft. Het is King Gizzard die aan het werk is, en niet wéér een of ander popbandje dat dit kunstje voor de zoveelste maal uithaalt.

Resumé: een plaat die niet aan mij is besteed omwille van het gebrek aan spanning, dynamiek en muzikale uitdaging, omdat dit simpelweg mijn genre niet is. Desalniettemin is het een plaat die binnen het kader waarin Gizzard deze keer werkt uitstekend uit de verf komt. Een stabiele 6 lijkt me dus een meer dan terecht en passend cijfer.

Toch nog maar een halfje omhoog naar vier sterren. De diepe synthlijnen bevatten enorm sterke en pakkende melodieën bovenop de stuwende bass en luchtige drums. Er hangt een soort vrolijke, opbeurende toon over dit album heen, die uitnodigt tot vaker luisteren.

Een aantal maand geleden had ik niet gedacht deze plaat vier sterren te geven. Maar dat denk ik bij heel veel albums van King Gizzard... Wat een fantastische band blijft het toch.