Eleven Pictures - Initials (1997)

Erg fijne rockmuziek met een zanger met een gouden strot. Deze Zweden kunnen wel een liedje schrijven en zelfs een goede cd. Mooiste nummer vind ik Anywhen. 4*

Jammer dat het nooit wat geworden is met deze band.....de laatste drie platen van Incubus lijken verdacht veel hier op. Deze plaat is wat minder direct dan die van Incubus. Deze is wat mij betreft hun beste.

Heel anders qua sfeer en geluid dan het debuut. Daar klonk de band als een zweedse variant op Soundgarden; hier klinkt men meer als een zweedse variant op Pearl Jam. Het songmateriaal is vooral luchtiger en meer poppy geworden. Dat de band kwaliteit (alsmede een prima zanger) in huis heeft staat buiten kijf, maar het album als geheel is net iets te vrijblijvend en vlak om echt indruk te maken.

Destijds werd het bandje een beetje gezien als de Scandinavische evenknie van Soundgarden, werd dat op dit schijfje losgelaten. Wat anathema hier boven schrijft zit wel een kern van waarheid in, het geheel heeft op dit schijfje wel wat weg van Incubus. Dat heeft ook te maken met de zanger wiens klankleur en intonatie ergens het midden houdt tussen Cornell, Vedder en Brandon Boyd. Door zo duidelijk te verwijzen naar deze bands wordt het ook duidelijk dat dit bandje een eigen gezicht miste. Het wordt nergens slecht maar het songmateriaal is ook niet onderscheidend genoeg om een eigen plek op te eisen in het muzikale landschap van destijds. Als de band iets avontuurlijker voor de dag komt zoals met het stemmige Yesterday's Members of het fraaie Anywhen wordt het wel direct wat interessanter. De opvolger Superficial to the Core blijkt de laatste vrucht van deze band te zijn maar ik had het idee dat de heren 4 plaatjes hebben gemaakt. Kortom, genietbaar bij vlagen, het talent is aanwezig maar naar mijn mening had er met wat meer durf misschien meer ingezeten.