Linda Thompson - Versatile Heart (2007)

Héy.. komt er een nieuwe van Linda aan? Als ie net zo goed wordt als zijn voorganger Fashionably Late dan is dit een plaatje om naar uit te kijken.

Dit kan gewoon niet slecht zijn.

Zal het invloeden tonen van haar ex Richard Thompson's Sweet Warrior? In dat geval kijk ik hier heel erg naar uit .

Hij is 2 weken geleden al gelekt zie ik, mooie gelegenheid om hem even te proberen.

En alweer een schnabbel van Antony, houdt die man dan nooit op? (Niet negatief bedoeld hoor).

Het geeft wel aan hoe populair Antony is onder collega artiesten, maar inderdaad zijn niet alle duetten met hem een succes. Verder zit ik dit album nu te beluisteren en vind het wel aangenaam klinken tot nu toe. Hij begint met een mooi solo gitaarstukje, waarschijnlijk door Richard gespeeld. Waarna een aantal ballads volgen, waarvan ik 'Beauty' met - jawel - Antony tot nu toe het mooiste vind. Wat dat betreft doet het nummer zijn naam eer aan. Er werken een aantal grote namen mee nl. haar zoon Teddy Thompson, eerder genoemde Antony, Martin Carthy, Martha Wainwright, Kamila Thompson, Eliza Carthy enz.. Al met al een mooi album van een bijzondere zangeres.

Ook al is Antony wederom van de partij als gastvocalist dan is dat voor mij een zeer goede reden om eens te luisteren of het wat is.
Het album opent met het instrumentale door zoon Teddy geschreven en gespeelde Stay Bright. En dan zien we al snel dat het cirkeltje snel rond zal zijn, want Teddy Thompson is goed bevriend met Rufus en Martha Wainwright en Rufus weer met Antony.
Versatile Heart is een heerlijk nummer geschreven door Teddy die ook de gitaarpartij voor zijn rekening neemt.
The Way I Love You is typisch Linda Thompson: heerlijk melancholiek. Zeer geschikt voor de grauwe dagen die ons regelmatig teisteren in de donkere decembermaand. Beetje mist er bij en het beeld is compleet. Teddy Thompson speelt hier piano en gitaar en op de achtergrond horen we Martha Wainwright meezingen.
En dan dus het nummer waarop Antony meedoet genaamd Beauty (en dat is het). Het is gelijk een hoogtepunt van het album. De rol van Antony is nog redelijk bescheiden. Linda neemt hier voldoende ruimte om zichzelf het nummer toe te eigenen. Rufus Wainwright heeft het geschreven en dat is ook wel een beetje te horen aan de barokke invloeden hierop. Veel strijkers en een zweverige sfeer.
Katy Cruel is een traditionele folksong en dat is ook wel te horen. Daardoor is het zeker geen minder nummer. Integendeel. Mooie, harmonieuze samenzang (allemaal Linda zelf) is ons deel.
Nice Cars is geschreven door Kamila Thompson die we ook horen zingen. Misschien heel vreemd maar hier denk ik me telkens de stem van Marianne Faithfull bij in. Ze zou het zo kunnen zingen met haar rauwe stem en dan zal het nummer ongetwijfeld anders klinken dan nu maar het zou dus best passen. Gelukkig is Linda Thompson ook een geweldige zangeres waardoor dit een mooi nummer is.
Met de country-folk van Do Your Best for Rock 'N Roll heb ik iets minder. Teddy Thompson schrijft wel vaker van dit soort nummers en dat zorgt er voor dat ik de man toch altijd net even een slag minder vind dan zijn bevriende collega's als zijnde de Wainwright familie.
Day after Tomorrow is een nummer van Tom Waits en Kathleen Brennan. Tom Waits horen we hier niet meedoen. Ondanks dat zijn gegrom dus afwezig blijft en vervangen is door de engelenzang van Thompson herken je toch wel het stijltje van Waits op dit uiterst sobere nummer. Maar ik geef toe: het is dat ik dat wist
Op Blue & Gold is Richard Thompson vertegenwoordigd als schrijver van de tekst (samen met Linda), zoon Teddy is verantwoordelijk voor de muzikale inkleuring. Het is een allercharmanst folknummer waar de zon spontaan door het grauwe wolkendek door gaat breken.
Give Me a Sad Song is wederom wat meer country-folk. Hierop horen we Teddy wat duidelijker aanwezig omdat hij de gastvocalen verzorgt. Normaal gesproken zou dat een pré moeten zijn maar met dit nummer heb ik toch net even wat minder. Niet slecht, maar het raakt me een heel stuk minder dan veel andere nummers op dit album.
Go Home is door z'n pure eenvoud gewoon een mooi nummer. Zang en akoestische gitaar (Larry Campbell): dat kan al genoeg zijn voor ruim 4 minuten genieten.
Whiskey, Bob Copper and Me is een fijn nummer dat me doet afdwalen naar dat schitterende album met Richard Thompson I Want to See the Bright Lights Tonight.
Als slotakkoord krijgen we nog een moppie strijkers voor onze kiezen (Stay Bright) en dat vind ik altijd wel prettig.
Al met al een uitstekend album van Linda Thompson waar het hoogtepunt gevormd wordt door de samenwerking met twee van mijn grootste muzikale helden van dit moment: Antony en Rufus.
Dank u heren, maar vooral dank u Linda Thompson voor dit mooie werk.

Als bewonderaar van Richard ook maar eens een album van zijn ex geprobeerd. misschien heb ik het verkeerde album gekozen, maar Versatile Heart kan me weinig boeien eerlijk gezegd.
Weinig stijlvast, van alles een beetje: beetje folk,beetje (veel) pop,beetje soft rock and roll, wat klassiek-achtige klanken aan het begin en het eind en hup: je hebt een "veelzijdig" album.

Maar, helaas Aerodynamic, ondanks je mooie en diepgaande bespreking kan ik niet enthousiast worden. Het is me allemaal te veel net-niet, te lauw.
Go Home is wel een mooi eenvoudig nummer, met aansprekende tekst, dat soort dingen zou ik meer willen horen.
Maar ik heb Linda nog nioet afgeschreven. Ik moet me eerst maar eens in haar oudere werk verdiepen.

Ik herken dat wel bertus99. Linda Thompson leefde altijd als een parasiet op haar ex. Heeft zij ook maar één nummer geschreven voor de albums van Richard & Linda Thompson? Heeft ze daarop ooit wat anders gedaan dan zingen?

Ook het feit dat ze Richard's naam heeft aangehouden na de scheiding past geheel in dit beeld. Verkoopt namelijk beter.

Ik heb me daarom ook nog nooit in haar solowerk verdiept. Ze heeft vroeger nooit laten horen of ze zelf ook talent heeft, vandaar. Uit nieuwsgierigheid zal het er ooit nog van komen, maar de voortekenen beloven niet veel goeds, al hoeft dat niets te zeggen.

Linda parasiet? Zal wel, maar één ding vergeten Stijn Slayer en Bertus 99 Linda. Haar prachtige stem klinkt vele dimensies beter dan het schorre keelgeluid van haar ex Richard.

Tongejonge, Stijn_Slayer Da's niet mis. Parasiet vind ik een nogal hatelijke kwalificatie, zeker van een dame met zo'n fijne stem. Het zal mij een zorg zijn dat ze zelf geen songs schrijft en zich Thompson noemt voor de verkoop(?) Aan de muziek kun je dat niet horen. Maar daar heb jij je helaas nog(?) niet in verdiept. Kan ik je aanraden. Hopelijk is daarna je oordeel wat milder. Van haar ex ben ik overigens een regelrechte fan.

Linda Thompson is misschien niet zo'n veelzijdig talent als bijvoorbeeld Sandy Denny was, daarin heeft Stijn Slayer gelijk, maar het verwijt dat ze slechts zong op de albums met Richard vind ik wel vergezocht. Ik moet erbij zeggen dat mij niet meer helder voor de geest staat hoe hun relatie was, ook die in muzikaal opzicht. Het staat me bij dat die niet geheel probleemloos was. Maar verder kan ik Stijn Slayer niet goed volgen. Je gaat Frank Sinatra toch ook niet verwijten dat hij in grote mate op de arrangementen van Nelson Riddle en Gordon Jenkins steunde? Of zie ik iets over het hoofd? Overigens, op haar solo-albums staan wel degelijk composities waar Linda bijdragen aan heeft verleend.