Suuns - The Witness (2021)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: SUUNS - The Witness - dekrentenuitdepop.blogspot.com

SUUNS - The Witness
SUUNS komt na een aantal behoorlijk heftige albums op de proppen met een meer ingetogen, dromerige en bezwerende, maar ook buitengewoon fascinerende luistertrip vol bijzondere invloeden

De Canadese band SUUNS maakte acht jaar geleden een onuitwisbare indruk met het prachtige Images Du Futur, dat het je geen moment makkelijk maakte, maar langzaam maar zeker het muzikale hart wist te veroveren. Vergeleken met de vorige drie albums is The Witness een stuk toegankelijker, maar verwacht geen lekker in het gehoor liggende deuntjes van de band uit Montreal. Ook The Witness is een fascinerende luistertrip, waarin SUUNS een uniek geluid laat horen. Het is een geluid dat zich door van alles en nog wat uit het verleden heeft laten beïnvloeden, maar de Canadese band maakt muziek die alleen maar uit het heden kan komen. Fantastisch album.

Je hebt albums die na één keer horen alle geheimen prijs geven, waarna je er direct een waardeoordeel op kunt plakken. Je hebt ook albums die ook na talloze keren horen nog nieuwe dingen laten horen en die je, zeker bij de eerste beluisteringen, continu heen en weer slingeren tussen diepe haat en intense liefde. De uit het Canadese Montreal afkomstige band SUUNS maakt albums in de laatste categorie en heeft er inmiddels een aantal op haar naam staan.

Het in 2013 verschenen Images Du Futur, het tweede album van de band, vond ik uiteindelijk prachtig, net als het uit 2016 stammende Hold/Still, maar bij het in 2018 verschenen Felt wilde het kwartje maar niet vallen. Het deze week verschenen The Witness is het vijfde album van SUUNS, de samenwerking met Jerusalem In My Heart niet meegerekend, en het is wederom een album dat je meerdere keren moet horen voor je er een goed oordeel over kunt vellen.

Het is een album dat voor een belangrijk deel flink anders klinkt dan zijn voorgangers, al zijn ook op The Witness flink wat ingrediënten van het unieke SUUNS geluid te horen. Vergeleken met Images Du Futur valt op dat de gitaren aan terrein hebben verloren, terwijl The Witness vergeleken met Hold/Still en Felt een stuk minder heftig klinkt en zich bovendien in een veel langzamer tempo voortsleept.

The Witness opent met subtiele gitaarlijnen, waarna de elektronica het overneemt en afwisselend Oosterse klanken, atmosferische klankentapijten en klassiek aandoende arrangementen uit de speakers laat komen. Waar de muziek van SUUNS in het verleden vaak flink tegen de haren in streek, opent The Witness met betoverend mooie en bezwerende klanken, die goed combineren met de vervormde en met de auto-tune bewerkte vocalen.

Het is muziek die zich door van alles en nog wat heeft laten beïnvloeden, maar de zoektocht naar relevant vergelijkingsmateriaal blijft lastig. Radiohead, Portishead, Can en Talk Talk worden frequent aangedragen als vergelijkingsmateriaal, maar echt treffend vind ik ze geen van allen. Zeker wanneer de elektronica domineert moet Kraftwerk genoemd worden als invloed, maar SUUNS doet vervolgens wel haar eigen ding met de muziek van de Duitse elektronica pioniers en sleept er ook invloeden uit de Krautrock en progrock bij.

Vergeleken met de vorige albums is de muziek van SUUNS op The Witness een stuk toegankelijker geworden, al is dat in het geval van de Canadese band een zeer relatief begrip. Het zorgt er wel voor dat ik dit keer wel bijna onmiddellijk onder de indruk was van de muziek van SUUNS, al is ook The Witness een album dat je heel vaak moet horen voor alles op zijn plek is gevallen.

Vergeleken met de vorige albums van de band kiest SUUNS op haar nieuwe album voor ingetogen en dromerige klanken, al zal ingetogen en dromerig toch niet de eerste associatie zijn voor muziekliefhebbers die nog niet eerder kennis maakten met de muziek van SUUNS, want wat is het een opwindend en avontuurlijk album.

Niet alle fans van het eerste gehoor zullen gecharmeerd zijn van het nieuwe geluid van SUUNS, maar ik vind The Witness uiteindelijk nog beter dan de vorige albums van de band. SUUNS streelt op haar nieuwe album wat frequenter het oor en klinkt bovendien een stuk consistenter, maar de band uit Montreal maakt nog altijd muziek waarin zoveel gebeurt dat het je met grote regelmaat duizelt. Ik heb het album al een tijdje in huis en ben steeds meer onder de indruk van deze bezwerende luistertrip. Erwin Zijleman

Mooie recensie weer, Erwin(z)! De eerste luisterbeurten stemmen mij vooralsnog positief. Ik vind de afsluitende track The Trilogy ook echt waanzinnig. Het blijft wel zware kost, dus het zal even tijd kosten om een definitief oordeel te kunnen vellen.

Suuns, het afgestoten bastaardkindje van de Canadese postrock scene. Net wat minder eigenzinnig dan Godspeed You! Black Emperor, maar tevens afkomstig uit het kunstzinnige broeinest welke vanuit Montreal de wereld stigmatiseert met die typerende dwarsheid. Zelfs het toegankelijkere Arcade Fire maakt zich schuldig aan een overdosering aan dit unieke geluid verbredende talent. Wat zit er toch in dat grondwater van de aan het Ottawa gelegen eiland die ook als een ondergrondse stad op allerlei opzichten aan elkander verbonden is. Zo strak zit die complexe muziekwereld als een steeds verder in de knoop rakend netwerk verweven. Het pompende hart gevormd door het zwaar experimentele Godspeed You! Black Emperor, de aderlijke vertakkingen gevoed door het zuurstofrijke Arcade Fire met daardoorheen sluipend de stollende drab van Suuns.

Het fundament van de toekomst wordt in het verleden gelegd, daar diep begraven om vervolgens op een passend moment uitgebroeid te worden. Suuns bevindt zich nog op de digitale krautrock snelwegen van de autoloze zondagen uit de jaren zeventig. Melodieus, langzaam er overzichtelijk. Met ademende vertraagde ritmes die hier nog aansluiting zoeken met de latere elektro psychedelica. Stroperig en plakkerig als overjarige zoete bijenhoning welke je met ingehouden geluidssamplers verleid en hypnotiseert. Een kruistocht die in omgekeerde richting vanuit het oneindigende sterrenstelsel aftrapt om in een vrije val de afslag te nemen richting de harmonieuze orkestrale seventies erotiek. Dansbaar, sensueel, uitdagend, met aaibare saxofoonfragmenten. Uiteenvallend om vervolgens samen te klonteren in een sample massa aan Franse filmische pulserende beats.

Stoffig, maar ook wat onbeholpen stuurloos, afwachtend tot de emotieloze ronddolende robotzang gedwongen wordt om deel te nemen aan de verhardende maatschappij. De vocalen zijn karakters zonder ziel en empathie, noodgedwongen zoekende naar een stukje inlevingsvermogen. De zwartwit gekte van het heden in kleur weergegeven. Duistere opzwepende tripgoth ontaardend in een surrealistische verdwalende The Blair Witch project nachtmerrie. Demente, alsmaar rondjes lopende herhalingspatronen. Zwaar hypnotiserend als een in het hoofd repeterend boodschappenlijstje, verzandend in een onoplosbare cryptogram. De overbelastende informatie wordt vervolgens gereset in prikkelende slaapdeuntjes.

De grenzen van de soepele zintuigenervaring worden opgerekt tot verontrustende signalen die overgaan in de maandelijkse berustende sirene. Deze is ondertussen zo ingeburgerd dat het gevaar geruisloos zijn gang kan gaan. Gestructureerd, maar dan wel volledig op de hoede om de aanval af te dwingen. Alarmfase 1, de wereld disfunctioneert op de rand van de afgrond. Suuns werkt ziekelijk verslavend met verdovende injecties welke op je duizelingwekkende gemoedstoestand inwerken. Mechanische parasieten controlerend door de drie-eenheid Ben Shemie, Liam O’Neill en Joseph Yarmush. De stille getuigen die hun instrumenten laten spreken in The Witness.

Suuns - The Witness | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Heel prettige plaat van suuns. Onverwacht meer melodieus, minder stuwende en pulserende ritmes dan op de voorgangers. Maar voornamelijk fijne gelaagde songs zonder dat het Suuns geluid verloren gaat. Altijd is er wel een donkerzwart of rafelig randje. Er valt zeer veel te genieten van de rijke instrumentatie. Een echte koptelefoon luistertrip. Na een aantal luisterbeurten nu verhoogd naar 4.5. Volgende maand ga ik ze eindelijk live zien. Mooi vooruitzicht.

Leuk hoor, stukjes schrijven en geregeld een goed gevulde envelop in je brievenbus vinden met veel luisterwerk. Met de nadruk op WERK. Want tja, als daar een album tussenzit van een band waar jij weinig affiniteit mee heb….Het riekt naar gemakzucht als ik het plaatje ter zijde schuif. Dan moet de creatieve geest maar overuren gaan draaien en de streamingdiensten bezocht worden om het achterliggende materiaal tot je nemen.

Als je er even voor gaat zitten en niet als een of andere Wikipedia wat informatie oplepelt in je stukje dan hoor je vanzelf de progressie wat dit Canadese bandje uit Montreal heeft doorgemaakt. En daarmee kan je de muziekliefhebber of de geïnteresseerde lezer van dienst zijn.

“The Witness” markeert het vijfde volwaardige album van SUUNS en hun debuut op Joyful Noise Recordings. De indrukwekkende, ongrijpbare geluidsmuur vol overstuurde en onstuimige gitaar en keyboardterreur en loeiharde beats, heeft plaats gemaakt voor subtiel gemixte en meer gestroomlijnde electro klanken en gefragmenteerde stukjes klanklandschappen. Gebleven is het kenmerkende stemgeluid van zanger Ben Shernie en het verrassend eigentijdse karakter van de band, die inmiddels gereduceerd is tot een trio.

Muziek waarvoor veel geduld nodig is. Maar daarna een interessante luisterervaring oplevert. “The Witness” klinkt als een uniek en episch geheel, waarvan de acht nummers als een samenhangende compositie is gesmeed. Een benadering, waar schaarste en ruimte tussen de noten net zo belangrijk zijn als de noten zelf. Het is een aanpak die meer te maken heeft met jazz en improvisatie.

Muziek met meerder lagen, nog meer dan een hele grote ui. Hoe meer je ervan afschilt, des te meer zal je ontdekken. “The Witness” is dan ook het meest ingenieuze, uitgeklede en aangrijpende werk van de band tot nu toe. Zeg maar: The Flaming Lips, Radiohead en Pink Floyd. Als een nummer van The Witness op een afspeellijst verschijnt, zal de sfeer zeker veranderen. En dat is niet slecht. Het zal de aandacht van de luisteraars trekken.