Ænigmatum - Deconsecrate (2021)

1e track op bandcamp.

Heb het nummer 'Forged from Bedlam' tig keer gehoord en ik ben wel benieuwd geworden naar de rest. Vooral het gitaar- en baswerk is heerlijk.

Geen Don Cappuccino hier verbaasd me, ASman FinisTerra en AOVV bennerd en HammerHead mogen dit ook niet missen.

Als je Horrendous zijn ode aan Death hebt gehad, hoe leg je dan de lat nog hoger. Nou Ænigmatum komt in de buurt en maakt het ook wat slordiger. Drums klinken als lucifer doosjes en ik hou daar eigenlijk wel van. Basgitaar is springerig op de Steve Digiorgio manier. Gitaren zijn schel, haast black metal. Grunts zijn ook niet ultra-laag. Je hoort het wel, het werkt. Heeft dacht ik ook nog connecties met Voidceremony, wat logisch klinkt hier.

Ik heb deze plaat een aantal keer beluisterd, maar nog niet echt tot een oordeel kunnen komen of het goed onder woorden kunnen brengen. Ook ik ben tot nu toe positief gestemd over deze plaat, maar ik merk ook dat er weinig blijft hangen en ik amper de neiging heb om hem opnieuw te draaien. Wel veel mooie details in de partijen van de ritmesectie.

Staat op het - lange - lijstje.

Ik heb deze plaat ook al een keer beluisterd

Vond het zeker prima, maar de tweede helft van 2021 is voor mij een periode van (wellicht tijdelijke) metaalmoeheid gebleken

Laatste dagen een paar keer gedraaid, en dit is toch wel een lekkere plaat geworden. Het helpt natuurlijk wel dat de opener een verschrikkelijk sterke compositie is, waarin de band al z'n troeven uitspeelt. Kronkelend riffwerk, adembenemende drums (ik ben zeker geen kenner, maar dit klinkt geweldig goed) en overtuigende vocalen. En, niet te vergeten: epische baslijntjes, zowaar!

De albumhoes ziet er bloederig, goor en mysterieus uit, en deed me wat aan de Alien-films van Ridley Scott denken - dit zou weleens de hal kunnen zijn waar de leider van het beruchte ras op de thuisplaneet zetelt. Tekstueel kan het deels in die contreien gezocht worden, al ontwaar ik ook wat meer filosofische concepten (al zitten die ook in de latere Alien-films mooi verweven). Die teksten zijn leuk om een keertje te lezen, maar je kan er natuurlijk alle kanten mee op, wat dan weer vrij mooi bij de muziek aansluit.

Deze plaat vraagt zeker en vast meerdere luisterbeurten, want er valt genoeg te ontdekken. Wat me na een eerste keer luisteren al opviel, was de dynamiek, de wisselwerking tussen de verschillende instrumenten en de overvloedige aanwezigheid van detaillistische subtiliteiten allerhande - en dat was dan nog een luisterbeurt zonder de koptelefoon op. Daarna heb ik wijselijk besloten deze enkel nog met koptelefoon of oortjes te beluisteren. Dat zal voor eenieder wellicht anders zijn, maar ik kan dan meer genieten van de kleine details (baslijntje hier, drumroffel of -fill daar). Daarin ligt de meerwaarde van dit Deconsecrate wel.

Ondanks de vele wendingen en details, zou je wel kunnen zeggen dat elke song - met uitzondering van interludium Floods Within a Splintered Cortex - zo'n beetje hetzelfde stramien volgt. Maar dat ervaar ik eerder als een positief iets. Elke song kronkelt, elke compositie verrast, zelfs na een paar keer luisteren. De opener steekt er qua herkenbaarheid misschien een tikkeltje bovenuit (lees: blijft wat beter hangen), maar overall is dit toch vooral een ontzettend consistente plaat. De overgangen tussen de songs zijn daarenboven naadloos, wat maakt dat je deze ook gewoon als één lang nummer zou kunnen luisteren (of op z'n minst verschillende songs aan elkaar zou kunnen plakken).

Naast de opener gaat mijn voorkeur vooral uit naar de songs die na het interludium volgen. Op die manier kent de plaat een erg sterke finale, en blijf ik steeds met een opgetogen gevoel (beetje vreemd of te zeggen bij dit soort muziek misschien, maar het is niet anders) achter. Er zijn ergere dingen in het leven!

4 sterren