Ænigmatum - Deconsecrate (2021)

Laatste dagen een paar keer gedraaid, en dit is toch wel een lekkere plaat geworden. Het helpt natuurlijk wel dat de opener een verschrikkelijk sterke compositie is, waarin de band al z'n troeven uitspeelt. Kronkelend riffwerk, adembenemende drums (ik ben zeker geen kenner, maar dit klinkt geweldig goed) en overtuigende vocalen. En, niet te vergeten: epische baslijntjes, zowaar!

De albumhoes ziet er bloederig, goor en mysterieus uit, en deed me wat aan de Alien-films van Ridley Scott denken - dit zou weleens de hal kunnen zijn waar de leider van het beruchte ras op de thuisplaneet zetelt. Tekstueel kan het deels in die contreien gezocht worden, al ontwaar ik ook wat meer filosofische concepten (al zitten die ook in de latere Alien-films mooi verweven). Die teksten zijn leuk om een keertje te lezen, maar je kan er natuurlijk alle kanten mee op, wat dan weer vrij mooi bij de muziek aansluit.

Deze plaat vraagt zeker en vast meerdere luisterbeurten, want er valt genoeg te ontdekken. Wat me na een eerste keer luisteren al opviel, was de dynamiek, de wisselwerking tussen de verschillende instrumenten en de overvloedige aanwezigheid van detaillistische subtiliteiten allerhande - en dat was dan nog een luisterbeurt zonder de koptelefoon op. Daarna heb ik wijselijk besloten deze enkel nog met koptelefoon of oortjes te beluisteren. Dat zal voor eenieder wellicht anders zijn, maar ik kan dan meer genieten van de kleine details (baslijntje hier, drumroffel of -fill daar). Daarin ligt de meerwaarde van dit Deconsecrate wel.

Ondanks de vele wendingen en details, zou je wel kunnen zeggen dat elke song - met uitzondering van interludium Floods Within a Splintered Cortex - zo'n beetje hetzelfde stramien volgt. Maar dat ervaar ik eerder als een positief iets. Elke song kronkelt, elke compositie verrast, zelfs na een paar keer luisteren. De opener steekt er qua herkenbaarheid misschien een tikkeltje bovenuit (lees: blijft wat beter hangen), maar overall is dit toch vooral een ontzettend consistente plaat. De overgangen tussen de songs zijn daarenboven naadloos, wat maakt dat je deze ook gewoon als één lang nummer zou kunnen luisteren (of op z'n minst verschillende songs aan elkaar zou kunnen plakken).

Naast de opener gaat mijn voorkeur vooral uit naar de songs die na het interludium volgen. Op die manier kent de plaat een erg sterke finale, en blijf ik steeds met een opgetogen gevoel (beetje vreemd of te zeggen bij dit soort muziek misschien, maar het is niet anders) achter. Er zijn ergere dingen in het leven!

4 sterren