Motörhead - Motörhead (1977)

Ik zie je alleen een vage verdenking maken Eddie. Waar haal jij wat je ziet behalve de enorme verzameling? Denk je dat Lemmy die altijd lak had aan gezag 's avonds voor het slapengaan in adoratie op zijn knieën viel voor zo'n poster? Hij noemde Hitler een liegende, stelende, kruipende klootzak en schreef al eens een anti-oorlogsnummer. Nu zou ik zelf helemaal niets van die gore troep in huis willen, maar Lemmy vond het er cool uitzien blijkbaar en zijn verzameling was ook nog een goede investering. Zijn pensioen zoals hij zei. Hoe groot zijn fascinatie volgens jou was zegt nog altijd niks over sympathiseren, dus wat gaat er volgens jou te ver waar wij ons hoofd voor in het zand steken?

Wat ik ‘kop in zand’ vind is dat je iemand die openlijk sympathiseert met nazi-duitsland (kijk is onder andere naar het ijzeren kruis om zijn nek en de totenkops die hij op zijn kleding droeg en het hakenkruis op de eerste persing van deze plaat, om nog maar te zwijgen van de aankleding van zijn huis) slecht een rebel noemt en dat niet ziet als sympathieën. Ik ben ook een liefhebber van Motörhead, maar de manier waarom Lemmy zich presenteert vind ik veel te ver gaan. In eerste instantie vind ik ook dat het slechts rebellie is, maar wanneer je je hele huis volhangt met nazi troep dan veranderd mijn blik daarop wel. Je kritisch over hitler uitspreken en anti-oorlog nummers maken doen daar niks aan af. Ik heb me altijd verbaasd dat Lemmy daar nooit kritischer op aangesproken is.

Sympathie zit in je hoofd, in je manier van denken, niet in wat je tegen de muur of rond je nek hebt hangen. Daar kan iets helemaal anders achter zitten dan sympathie. Ik ben bijvoorbeeld geen duivelaanbidder of een sympathisant van het satanisme omdat ik een plaat van Mercyful Fate tegen de muur heb hangen en vroeger een satan kruis rond mijn nek droeg. Iemand beoordelen op basis van een verzameling of spulletjes die hij draagt vind ik nogal bekrompen. Lemmy nam nooit een blad voor de mond en heeft er zijn mening vaak genoeg over gegeven. Jij mag daar natuurlijk het jouwe van denken. Maar het is niet omdat jij het ziet als openlijk sympathiseren dat het daarom ook sympathiseren is en dat iedereen die er anders over denkt de kop in het zand steekt.

Helemaal mee eens. Maar wanneer je hele huis vol hangt met omgekeerde kruizen en pentagrammen wordt het wel anders vind ik.

Het probleem mooi weergegeven: je eigen referentiekader gebruiken om een ander te be-/veroordelen ipv je verplaatsen in het verhaal van de ander.

Als we Eddies redenering volgen, moeten we ook geschiedenisauteurs en musea gaan aanpakken wegens het afbeelden en uitstallen van naziparafernalia.

Kunnen we het erbij laten dat ik hier anders tegen aankijken dan jullie? Ik denk niet dat deze discussie veel zin heeft. Ik ben van mening dat Lemmy’s fascinatie voor het derde rijk te ver gaat, en dat de symbolen die hij op zijn kleding draagt absoluut niet kunnen (daarom draag ik ook al jaren geen Motörhead shirts meer). Ik kan zeker genieten van zijn muziek maar daar laat ik het bij. Jullie kijken hier anders tegenaan wat je goed recht is. No offense, maar ik laat het er verder bij.

Gene Simmons riep ook al zoiets maar disclaimde Lemmy meteen als zijnde vrij van nazi sympathiën. Maakte zich meer zorgen om anderen met minder frisse bedoelingen die het over zouden kunnen nemen. Dat houd je toch.

Het zou nog altijd geen duidelijkheid geven over welk gedachtegoed iemand aanhangt.

Eddie voelt gewoon ongemak bij het teveel aan nazi-spul bij Lemmy thuis en dan die swastika op deze hoes. Ik begrijp dat volkomen. En wat mij betreft gaat dit ook een grens over. Ik vind dat hij dat ook keurig en met geduld uitlegt.

De discussie ging daar niet over. Wel over wat hij Lemmy aan sympathieën toeschrijft en dat wie het niet zo ziet de kop in het zand zou steken.

De discussie is al gevoerd, zie ik.

Maar goed, Eddie, je hebt wel een punt; een groot portret van Hitler prominent in je woonkamer ophangen e.d. ís bedenkelijk, dus wat dat betreft steek in mijn kop niet in het zand. Maar er is zoveel dat hem totaal uitsluit als zijnde een heuse aanhanger van het nazi-gedachtegoed (ik voerde al wat aan, maar Kronos deed dat ook en o.a. op de Engelse wiki kan je ook zat vinden, incl. bronvermeldingen) dat ik hem zijn uit de hand gelopen hobby vrij makkelijk kan vergeven.

Motörhead - Motörhead (2009, Discogs)

Met de discussie in het geheugen gewoon deze uitgave besteld bij Large en die hoes is aangepast naar imo. No Remorse. Ook verkrijgbaar als luxe boxset met de complete Beer Drinkers LP en What's Words Worth? - de liveplaat. Voor de die-hards is het debuut echter ook in 2017 verschenen als remaster op wit vinyl met authentieke hoes (zonder bonustracks). Die Expanded & Remastered LP van On Parole is me goed bevallen en daar ik die begintijd geweldig vind, ook het debuut maar eens aan een frisse heruitgave onderworpen.
Een cultalbum met klassiekers als White Line Fever en het voor hun begrippen episch aandoende Keep Us on the Road. Eddie Clarke vind ik hier ook op zijn best, zo met die lange solo in Iron Horse bijvoorbeeld.

Onlangs de 2CD van No Remorse besteld daar ik voor de oude enkele CD wel een liefhebber weet, en wat schetst mijn verbazing: de hoes is die van het debuut met titel en zonder censuur: Motörhead - No Remorse - discogs.com en daar staat niets van dit debuut op. Heeft ook wel even geduurd voordat er songs van het debuut op compilaties kwamen.

Ik nu ook. Maar dan wel het logo op bescheiden grootte op een bovenarm ter hoogte van de rand van een gemiddeld t-shirtmouwtje. Heb er goed over nagedacht. De harde kern is al dood dus verwacht ik niet meer opspraak dan bij leven.

Dit debuut laatst nog zowel de CD als de LP gedraaid en geef er momenteel toch meer de voorkeur aan dan On Parole.

Ik zocht iets zonder die kop van Snaggletooth en heb een nieuw shirtje uit de opruiming met gewoon Ace of Spades erop maar je staat er versteld van wat Large aan Motörhead en Lemmy kledij heeft. De hoofdprijs ging overigens naar een British Steel trui van Judas Priest en een Black Sabbath trui als middenklasser.

Ik heb twee Motorheadshirts, één van Motorhead Germany en één van March or Die. Ik draag ze al decennia, denk ik en met trots.

Ik zocht altijd naar een Born to Lose, Live to Win-shirt.

Overigens draag ik liever een bandshirt dan een overhemd. En ik zal atijd t-shirts blijven dragen, maar ook wel eens een overhemd, maar dan wel met kreukels.

De gulden middenweg

Houthakkers-shirts en denim-shirts draag ik sowieso graag. Ik bedoelde meer yuppen-overhemden.

Ik heb trouwens ook een sleeveless shirt/blouse van Motorhead. Ik vergeet die altijd, omdat het nogal white trash is. Maar goed, dan ben ik ook.

Born To Lose | Motörhead T-shirt | Large

Die is er wel maar het logo is niet zo mooi, vind ik dan. Moet er nog drie of misschien wel vier hebben met die kop erop. Mijn eerste was vaal en versleten. Dan draag ik het niet meer. Genoeg shirts in de kast om iets te vervangen als er gaten in vallen.

Weet je, ik ben er met mijn hoofd niet bij vandaag.
Dit shirt heb ik gewoon. Juist om die tekst ooit gekocht.

Dat kan. Soms kom ik shirts tegen waarvan ik het bestaan nog amper wist; een Defenders of the Faith shirtje van Priest bijvoorbeeld. Heb nu een Motörhead England shirtje aan met matige opdruk van de warpig voor officiële merchandising uit 2002. Na 20 jaar vallen er toch wat gaatjes in. Om nog een beetje bij het debuut te blijven: Iron Horse / Born to Lose behoort zeker tot mijn favorieten en jammer dat dat misschien al in 1983 voor het laatst is gespeeld met Brian Robertson. Phil Campbell heeft het nummer Motörhead ooit wel eens moeten spelen maar voor de rest werd het debuutmateriaal vanaf de komst van Overkill snel vervangen.

Motörhead – Motörhead (40th Anniversary Edition)

Gekocht in augustus 2023 bij Amazon.be voor de prijs van 15,99 eur. Het lag me al langer dwars dat ik de jaren tachtig platen van Motörhead niet had behalve Overkill, No Sleep Till Hammersmith en Nö Sleep at All op vinyl. Ondertussen is dat al geen gemis meer (en heb ik onlangs mijn cd-kast herschikt om meer plaats te maken voor de “M”).

Mijn versie bevat dus het album, de EP Beer Drinkers and Hell Raisers en nog enkele extra's. Het is nog niet de later snellere en hardere Motörhead maar het bevalt me enorm, vooral de iets langere nummers Lost Johnny en Keep Us on the Road. Hier en daar hoor ik toch nog invloeden van Lemmy's vorige band, heel zeker de Hawkwind cover The Watcher. Mooie herontdekking na al die jaren!

Tja!!! ik ben niet in de zero's te krijgen. Zal wel met de leeftijd te maken hebben. Nu beluister ik weer oude Motorhead albums uit de zeventiger jaren. Eddie vind de hoes blijkbaar belangrijker dan de muziek en ging de discussie ineens over de naties. Heb zelf ook even onderzoek gedaan. Ik moest de loep gebruiken om een swastika te ontdekken en die was ook nog heel onduidelijk. Op het No Remorse album uit 1984 is hij ietsje duidelijker. Maar waar gaat het allemaal nog over??. Edwynn sloeg de spijker op z'n kop met zijn reactie volledig mee eens. En als Eddie zich gekwetst voelt. En dat mag laat dat duidelijk zijn dan moet hij zijn Motorhead collectie op marktplaats zetten. Ik hoop dat hij geen fan is van Kiss want dan kunnen die albums er ook nog bij. Als klein jongetje kan ik mij natuurlijk helemaal niks herinneren dat de media en bevolkingsgroepen zich gekwetst voelden bij die natie
SS teken achter de bandnaam en dat het een groot schandaal was. Het was in die tijd nog maar 29 jaar na dato dus nog tamelijk vers. Maar in Amerika gaan ze er anders mee om dus mochten die natie SS gewoon achter de bandnaam blijven staan. Zelfs Gene Simmons ging er mee akkoord ondanks dat hij in Israel is geboren. Als laatste over deze discussie de Swastika, in de Engelse comedyserie Allo Allo was een aflevering waar Herr Flick z'n pantoffels aan trok en onder die pantoffels waren swastika's getekend en dat leidde ook niet tot ophef, kom op zeg. Over het album : vond en vind ik het nog steeds een goed album en dat seventies geluid. Op een 1 of andere manier doet het me wat. Er staan 2 Hawkwind covers op, slechte nummers staan er naar mijn mening niet op. De 5 extra bonus tracks vind ik zeker een aanvulling op dit album. De gevolgen zijn bekend, dit album is de serieuze opmaat naar de opvolger Overkill dat ik beschouw als een classic album. Een 4.5, en trouwens nog iet over Kiss : saillant detail is dat er albums opnieuw worden uitgebracht bij een Duitse platenmaatschappij. Daar staat Kiss met dubbel S op het album dus die natie SS staat niet meer achter de bandnaam. Dus fans die zich gekwetst voelden en om die reden nooit een album hebben aangeschaft. Kunnen in ieder geval Kiss Alive II aanschaffen.

Drie Hawkwind covers: 'Motörhead', 'The Watcher', 'Lost Johnny'. Gisteren zelf bij de platenzaak een heruitgave gekocht, en Discogs weet al niet de hoeveelste heruitgave dat is. Voor nog geen 15,- kon ik dat niet lagen liggen daar de hoofdmoot die ik zocht er niet was. In twee dagen opgenomen en gemixt zijn 'White Line Fever' en 'Keep Us on the Road' nieuwe stukken ter vervanging van 'Fools' en 'Leaving Here', en verder werd alles van 'On Parole' opnieuw opgenomen. 'City Kids' werd b-kantje en later volgde de 'Beer Drinkers'-EP. 'The Train Kept A-Rollin'' was dan nog een nieuwe cover in het repertoire. Nu 3x op LP en 1x op CD.