The Metallica Blacklist (2021)

Spoiler alert, dus luister vooral echt eerst even zelf die Enter Sandman cover van Weezer, maar die Buddy Holly break is wel echt goud . Fijn te horen dat Weezer het zware werk ook nog in zich heeft, want dit is gewoon een dikke cover.

11 versies van nothing else matters achter elkaar.. beetje teveel van het goede, ze mochten vast zelf kiezen anders hadden iig nog 5 andere the struggle within kunnen doen.
Niet erg benieuwd naar al deze covers, maar bijzonder project om een mijlpaal van je carrière te vieren. Zijn deze covers speciaal opgenomen voor deze release of is dit een verzameling van alles wat ooit al een keer is gedaan?

Klopt, dat is wel een beetje te veel van het goede. Voor mij persoonlijk geldt ook dat ik die plaat een beetje beu ben (net zoals een Stairway to Heaven of Child in Time). Fantastische nummers, maar zo vaak gehoord. Misschien blaast een van deze versies er weer wat nieuw leven in. Ben vooral benieuwd naar de Ghost en Mac DeMarco versie van Enter Sandman. Kamasi Washintgon met My Friend of Misery is ook een interessante.

Dat nummer van Miley Cyrus is strontvervelend. Hoor het op het werk vaak voorbijkomen en na afloop moet ik telkens m'n tenen weer rechttrekken.

Hoorde toevallig SebastiAn met z'n versie van "Don't Tread On Me" en dat klonk dan weer erg aardig, verfrissend, die is erin geslaagd iets leuks te doen met dat nummer.

De Chris Stapleton-cover van Nothing Else Matters is echt top. Het origineel vind ik echt een afgrijselijke kwijlballad en Stapleton brengt een wat mysterieuzer southern rock-geluid naar de song, met nog heerlijk extra soleerwerk. De tekst krijgt daardoor ook een veel sterkere lading, met een sublieme soulvolle performance van Chris.

De covers waar ik zeer benieuwd naar ben zijn Moses Sumney (The Unforgiven) en Kamasi Washington (My Friend of Misery).

Leuk project, maar ik ben bang dat ik zo vaak het zelfde nummer achter elkaar niet ga trekken. Zeker ook omdat ik het overgrote deel van de artiesten niet ken. Ik ben eigenlijk alleen nieuwsgierig naar Weezers uitvoering van ‘Enter Sandman’ en Corey Taylors ‘Holier than Thou’

Rina Sawayama, Flatbush Zombies, J. Balvin, verrassende (en interessante!) artiesten op een Metallica-coveralbum. Ben toch wel zeer benieuwd hoe een hiphopgroep of een latin trap-artiest dat gaat doen.

Niet zo verwonderlijk. Metallica is immers ook een strontvervelend bandje.

Alles voor het goede doel. Ook de bijdragende artiesten mochten een goed doel uitkiezen. Je moet toch een beetje een soort van reden hebben om deze drek over de mensheid uit te mogen storten. Ik vraag me af wat er mee opgehaald gaat worden. Ik sla vast over.

Ik kan me nog heugen dat ze voor van alles werden uitgemaakt toen ze met het black album uitkwamen. Niks van waar, ik vond het een goed album en ik was ook gerust van het zwaardere werk
Dit album zou dan misschien wel meer in het straatje sell out passen, al zou ik eigenlijk zelf niet zo snel zulke woorden in mijn mond willen nemen. Iedereen moet maar lekker doen wat hij wil zeg ik maar.
Ik keek van de week even op het net om wat nieuw vinyl te bestellen.
Het valt me wel op dat je momenteel echt doodgegooid wordt met van die jubileum albums. Gaan we echt ieder albums 30, 40 of 50 jarig bestaan "vieren" ? Het voelt nogal geld belust aan.
Maar goed , niemand dwingt je het te kopen natuurlijk. Hier krijgt de liefhebber misschien nog waar voor zijn geld - (on)waarschijnlijk.

Ik laat het in ieder geval zeker aan mij voorbij gaan en zet liever and justice for all... nog eens op.

12 keer nothing else matters en maar 1 iemand of wolf and man. Wat een armoede

Wat een waanzinnig album ! Niet zo zeer om the Unforgiven 7 keer te horen of 12 keer nothing else matters, maar wel om het muzikale aspect, wat doet een goede artiest met goed nummer van iemand anders. Op dit album loopt dat van een bijna letterlijke cover (Weezer) tot totaal ander arrangement. Wat mij betreft zijn toch de nummer die een hele andere afslag nemen het mooist: - Moses Sumney met The Unforgiven, Sam Fender met Sad but True en Kamai Washington met My friend of misery, (en niet onbenoemd Sad but True van The Mexican Institute of Sound)

Het lijkt wel een playlist dit.

Hoogtepunt tot nu toe is de cover van Off!
Die gasten hebben het nummer volledig naar hun eigen hand gezet, bijna geen cover meer

Bijbehorende clip is ook zeker gaaf

En ook lekker om weer eens een wat steviger nummer van Volbeat te horen, mis die sound enorm!

I did it. De hele zooi beluisterd, want wat een zooi is het vaak.

Ik heb geteld; twaalf van de drieënvijftig nummers kunnen me enigszins bekoren. Dit hadden ze echt anders moeten aanpakken. Het gaafst zou zijn natuurlijk als bands als weetikveel Megadeth, Anthrax, Amenra of Guns 'n Roses (om maar een random ingeving te geven) hun nummers aan gingen pakken.

Metallica gunt spotlight aan anderen, en die grijpen hun kans - NRC €
Metallica gooit de deur wijd open voor een zeer gevarieerde groep muzikanten, die konden doen wat ze wilden met hun materiaal van het jubilerende The Black Album (30!). Dat levert een enorm leuke verzameling op.

Kijk, als je schiet met hagel is het altijd wel een paar keer raak. Maar een hoop van deze covers zijn echt totaal nodeloos. Als compilatie is het ook niet echt luisterbaar met zes keer achter elkaar hetzelfde nummer. Leuk voor een keertje maar dat is het dan ook.

Dermot Kennedy zet wel een prachtversie neer van Nothing Else Matters.

Ik dit project iets te veel uitgemolken worden. Geef mij maar gewoon dat album dat is een topper, maar nu wordt er doorgeslagen. Teveel (in) teren op succes lijkt het wel.

Heb jum weer! Ja Neal we weten hier allemaal op mu.me inmiddels wel dat jij niet van de nieuwste albums houd van 'oude' bands, of varianten daarop, en dat je liever het originele Black album uit 1991 hoort. Denk dat bijna iedereen dat heeft. Jammer dat je bij zowat elk nieuw uitgekomen album van die zeik berichten zet, begint echt enorm irritant te worden!!!!

Ja ach het is gewoon zo. Uitmelken door Platenbazen, maar met een top nieuw album komen, ho maar. Daar geef ik mijn mening op en dat schiet dan bij velen in het verkeerde keelgat. Nou sorry, maar ik vind niet alles dat uitkomt klakkeloos mooi.

Ik denk dat dat een hele grote fout was geweest, dat is allemaal veel te dicht bij de hardrock/metalwereld. Dat zie je bijvoorbeeld al bij Volbeat. Heel leuk hoor, maar dat is nagenoeg wat ze altijd al doen op hun eigen werk. Juist de verscheidenheid aan niet voor de hand liggende artiesten levert zeer interessante resultaten op. Ook onderstreept het nogmaals de brede impact van The Black Album. Het zorgt ervoor dat bepaalde nummers ineens vanuit een compleet andere invalshoek worden bekeken.

Het schoolvoorbeeld daarvan vind ik Moses Sumney's cover van The Unforgiven. Een bloedmooie jazzy neo-soul renditie die vooral de melancholische melodieën en de tekst in een heel ander daglicht zet. De tekst voelt gewoon zoveel intenser aan voor mij met Sumney's fragiele soulvolle stem dan de semi-stoere performance van James Hetfield.

Kamasi Washington's interpretatie van My Friend of Misery is ook genieten. Echt een jazzkijk erop: één motief van het nummer pakken en daar gewoon helemaal op los gaan.

Rommelige ratjetoe aan covers, vertolkt door een grote verscheidenheid aan artiesten uit allerlei muzikale genres. Hier en daar best leuk, maar het is niet bepaald in verhouding. Grootste probleem is dat bepaalde tracks te vaak worden vertegenwoordigd (12x Nothing Else Matters!) en andere weer te weinig (slechts 1x Of Wolf And Man). Met de meeste covers kan ik daarnaast helaas niet zoveel. Beste uitvoering is wat mij betreft die van Don't Tread On Me, door Volbeat. Voor de rest... less is more.