Seven Spires - Gods of Debauchery (2021)

Het idee om Cradle of Filth te kruisen met symphonic fantasy metal is wel leuk. De uitvoering is te gemaakt, te geproduceerd alsof je naar een pro tools special edition zit te luisteren. De zang is echter geweldig. Misschien moet ik er wat meer aandacht aan besteden voordat ik definitief afhaak.

Cradle of Filth hoor ik hier niet in terug. Seven Spires maakt symfonische metal, maar in plaats van dat we weer een kloon van een Epica, Within Temptation of zoiets hebben, brengt deze band het vuur terug in het genre. Inderdaad, de zang van Adrienne Cowan is virtuoos op een manier dat ze snel een van mijn favoriete stemmen in het genre is geworden. Clean, grunts, rauw, hoog, laag, en dat alles vol overgave en emotie. Ook de gitaren van Jack Kosto stelen regelmatig de show met flitsende solo's, zowel virtuoos als met gevoel. Moeiteloos worden genres als power, black en death in het symfonische genre meegenomen. Het enige nadeel dat ik zelf ondervind is dat het album zo lang duurt, echter de variatie in de songs en het fantastische begin en eind maken dit een van mijn favoriete albums van het jaar.

Kan me aardig vinden in je review The_CrY, al heb ik geen enkele moeite met de lengte in dit geval omdat het boeiend blijft zonder nutteloze fillers of inkakmomenten. Dit gevoel had ik onlangs in nog sterkere mate bij Mastodon - Hushed and Grim; die kan me niet lang genoeg duren...