SAULT - Nine (2021)

En daar is nummer 5 in 2 jaar tijd. Beperkt te luisteren op internet (99 dagen) en volgens mij ook beperkt te koop.

Helaas ook eentje die we niet direct gaan missen, duidelijk hun minste tot nu toe.

Gaan de illegale downloads dan ook in self-destruct modus?

ja, en het laat een krater achter.

Het ietwat hijgerige hype-gebeuren staat me een beetje tegen en dat vertroebelt de beoordeling misschien lichtjes.

Ik vind het werk van SAULT zeker prima, maar het blijft ook wat afstandelijk wat mij betreft. Niet warm genoeg, meer voor het hoofd dan voor het hart.

Dat gevoel heb ik nu ook weer. Maar verder? Prima plaatje hoor. Niks meer of minder.

Wanneer die violen binnenvallen halverwege Bitter Streets. Hemels. En dan dat nummer opvolgen met dat latenight plakkertje Alcohol. Kippenvel.

Raw-kost. In aanleg prima, sommige bijdragen gortdroog, puristisch, zoals we van Sault gewend zijn, maar het had voor mij wel wat smeuïger, aantrekkelijker, mogen zijn, dat past m.i. ook wel bij deze muziek, maar dan kom je wel aan het hun concept. En de echte verrassing is er ook een beetje af.

Herkenbaar commentaar. Ook ik vind dit de minste in de serie van 5 albums. Er ontbreekt ook een echt opvallende of bijzondere track. Maar best te pruimen hoor, dit 'Nine'.

tegenvallende 5e album in 2 jaar, maar een tegenvallend album van Sauilt is nog steeds beter dan het gros wat uitkwam dit jaar, 3 sterretjes toch maar helaas.

De hype is real met Sault. De Banksy-achtige onbekendheid wie er achter Sault zit draagt daar alleen maar aan bij. Daarnaast is deze Sault ook nog eens uiterst productief en weet het ook om dit Nine weer een gimmick te creëren. Ik was redelijk tevreden over de vorige albums van Sault en dit Nine is eigenlijk de minste tot nog toe. Het is mij iets te rommelig, het gaat soms echt van hot naar her. Mooiste songs vind ik de serene afsluiter Light’s in Your Hands en het R&B-ish Alcohol.

Wellicht kan Cleo Sol solo meer bekoren dan deze laatste worp van SAULT:
Cleo Sol - Mother (2021)

Ben dit album toch wel gaan waarderen. Met name de tweede helft vind ik tof. De meer nadruk op het lokale/Londense vind ik ook wel mooi.

Vreemd dat hun muziek best wat boxjes aantikt waardoor ik het in theorie zou moeten kunnen waarderen (zich binnen genres begevend die hier wel vaker op staan, ogenschijnlijk ontspannen gecreëerd, geen al te erge aanwezige autotune e.d.), maar dat het alsnog amper binnen komt. Een aardig deel weekt weinig meer emotie los dan het bestuderen van hoe gras groeit. Dat is hier nog iets sterker dan bij de voorganger.

Ergens heb ik ook het idee dat het geheel niet zo ongedwongen is als het zich voordoet. Misschien is dat het wel. Dat je dat onbewust voelt als het opstaat.

Maar het is niet slecht gemaakt of zo.

Na twee goede en twee uitstekende albums is Nine toch wel een forse tegenvaller. Zeker de laatste nummers vind ik echt niet om door te komen...

Ook deze van SAULT heeft rechtsonder op het artwork een wit vlekje, net als alle voorgangers. Curieus detail.