Met: Wayne Shorter (tenorsax); Herbie Hancock (piano); Cecil McBee (bas); Joe Chambers (drums)
Goed album wel, al zit de meerwaarde duidelijk in de ritmesectie en op de B-kant. Het loont de moeite op en rustige avond en/ of met koptelefoon ongestoord te luisteren, om de fijne nuances te horen in de groove van McBee, (de nog steeds actieve) Chambers, en Hancocks rechterhand op de piano.
In de solo's leggen Shorter en Hancock fijn meanderende monologen neer, die op de eerste drie tracks soms wat te vrijblijvend zijn. Dat stoort me vooral als ik de plaat op de fiets beluister, en het minder makkelijk terugvallen is op de heerlijke drum/bas-dynamiek (die de plaat echt naar een hoger niveau tilt).
De laatste twee tracks maken veel goed, met een vonkende versie van Gil Evans' 'Barracudas' (zeer fraaie solo van Hancock) en het strakke, fijn met modale Coltrane stoeiende 'Indian Song.' Ook dan blijft Shorter, met al zijn talent en zijn naam op de kaft, eigenlijk de minst indrukwekkende speler van deze sessie, maar dat mag de pret absoluut niet drukken.