Soylent Green - Nutrient (1999)

Soylent Green was midden jaren 90 een Nederlandse band met volgens mij veel potentie. Bekendste persoon in de line-up is gitarist Jack Pisters die ook nog een tijdje in de band van Anouk heeft gezeten. De band beschikt met Marco van der Aar over een goede zanger hetgeen bij Nederlandse bands nog wel eens een probleem kan zijn. Soylent Green mixt rock met elektronica en doet dat op een erg luisterbare manier. De elektronica is met name een aanvulling op de drums en bas en, hoewel goed hoorbaar, treed niet te veel op de voorgrond.

Een aantal zelf geschreven uitschieters zijn de fraaie ballad Can't, het goed opgebouwde Target en afsluiter Ghost. Verder bevat dit album naast de negen uitstekende eigen composities twee covers. Fly Like an Eagle is een mooie sfeervolle Steve Miller cover. Safe from Harm is een fantastische Massive Attack cover en wat mij betreft stukken beter dan het origineel.

Jammer dat het maar bij één album bleef en de band door interne ruzies explodeerde.

Onnederlands, erg Amerikaans stevig klinkende plaat. Aardige cover van Safe From Harm (Massive Attack) - wat weer gepikt/gebaseerd is op een groove van een nummer van Billy Cobham. Andere behoorlijke tracks zijn Fly Like an Eagle (Steve Miller) en Higher Ground van Stevie Wonder. Het ontbreekt de heren aan eigen sterke composities.

Higher Ground is wel degelijk een eigen nummer van Soylent Green. In de verste verre lijkt het ook niet op het nummer van Stevie Wonder.

Op de drempel van het nieuwe millennium is daar de eerste en enige plaat die Soylent Green uitbracht. En wat voor een! Jack Pisters (gitarist, oa Avalon en Anouk) en Jos Zoomer (drums oa Vandenberg) zijn de bekendste bandleden. Zanger Marco van der Aar was ooit regionaal bekend met de bluesband Bull-It.
Soylent Green had (zeker voor die tijd) een heel eigen sound; stevige rock vermengd met elektronische keyboard sound effecten. Wat de tracks nog meer doet opzwepen. Van de 10 eigen composities zijn er 8 van imponerende waarde (Triple 0 is eigenlijk een heftige epilogue op de opener No Clue en Can't is een zwakke ballad die niet lekker loopt). Het begint al gelijk met de knaller No Clue, lekker ruig met 2 laags bezwerende vocalen. Speed met de hoekige riffs laat je moeilijk stilzitten. Target kent een onheilspellende sfeer die qua aandacht misschien net iets te lang duurt. 2e hoogtepunt van de plaat (naast No Clue) is Higher Ground en heeft een anthem-achtige sfeer en is mooi opgebouwd. Het nonchalante gitaarwerk past er goed bij. De 2 covers Fly Like An eagle (Steve Miller) en Safe From Harm (Massive Attack) zijn mooi verwerkt tot het geluid van Soylent Green. Met name het laatst genoemde is naar mijn smaak beter als het origineel omdat het vlotter uitgevoerd is in een meer rockstijl.
Onlangs heb ik het weer beluistert en weer uitermate van genoten dus ik doe er gewoon een halfje erbij!