menu

Courtney Barnett - Things Take Time, Take Time (2021)

mijn stem
3,50 (55)
55 stemmen

Australiƫ
Rock
Label: Milk!

  1. Rae Street (4:31)
  2. Sunfair Sundown (2:45)
  3. Here’s the Thing (4:27)
  4. Before You Gotta Go (3:45)
  5. Turning Green (4:18)
  6. Take It Day by Day (1:50)
  7. If I Don't Hear from You Tonight (3:37)
  8. Write a List of Things to Look Forward To (2:48)
  9. Splendour (2:14)
  10. Oh the Night (3:43)
totale tijdsduur: 33:58
zoeken in:

avatar van VladTheImpaler
3,0
Rae Street is een fijne eerste single.

avatar van Zwaagje
4,0
Ik ben benieuwd. Het debuut vond ik geweldig en de opvolger niks. Het vrijgegeven nummer is wel leuk.

avatar van sj0n88
Haar debuut vond ik fantastisch, de opvolger al duidelijk minder. En de single doet vermoeden dat de weg naar beneden wordt doorgezet. Waar Courtney op het eerste album onbevangen en puntiger klonk, neigt het bij Rae Street eerder naar veilig en saai. Op zo'n doorsnee nummer gaat haar stem me ook behoorlijk tegenstaan. Zodra het album uitkomt, zal ik het vast nog wel proberen, maar ik verwacht er niet al te veel van.

avatar van Mausie
Rae Street is vooralsnog wel minder dan de toppers uit het begin van haar discografie, maar er zit wel weer zo’n typisch Courtney Barnett riffje in waar ik erg goed op ga. Wat mij betreft best een geslaagde single.

avatar van Zwaagje
4,0
sj0n88 schreef:
Haar debuut vond ik fantastisch, de opvolger al duidelijk minder. En de single doet vermoeden dat de weg naar beneden wordt doorgezet. Waar Courtney op het eerste album onbevangen en puntiger klonk, neigt het bij Rae Street eerder naar veilig en saai. Op zo'n doorsnee nummer gaat haar stem me ook behoorlijk tegenstaan. Zodra het album uitkomt, zal ik het vast nog wel proberen, maar ik verwacht er niet al te veel van.

Heel herkenbaar. Ben nog steeds fan van haar debuut en zwaar teleurgesteld bij de opvolger. Maar.......ik laat me heel graag positief verrassen.

avatar van VladTheImpaler
3,0
Before You Gotta Go voelt dan toch een beetje te gewoontjes aan.

avatar van Zwaagje
4,0
Eerste luisterbeurt en die is niet verkeerd. Nog steeds een andere vibe dan haar debuut, maar de eerste indruk maakt mij nieuwsgierig. In iedergeval beter dan haar vorige album. Even laten beklijven en dat kan even duren, want er is weer veel moois uitgekomen. Ik heb meer te doen.

avatar van overmars89
3,5
Wat een haat en nijd naar "TMHYRF". Was naar mijn inziens een prima vervolg op haar debuut. Misschien een kleine stijlverandering, maar desalniettemin een fijn album. Toen haar ook live in de Tivoli gezien, was een heerlijke show.

Deze nieuwe plaat is aardig. De liedjes zijn klein, maar fijn en voelen soms een beetje onaf. Toch spat haar fijne persoonlijkheid wel door de liedjes.

avatar van Germ
3,5
Germ (crew)
Op het eerste gehoor toch wat saai, echte hooks ontbreken. Dit gevoel had ik ook al bij de voorganger, en hoewel die nog steeds niet uit de schaduw van het debuut komt bevalt mij die steeds beter. Hopelijk is dit net zo'n groeiertje!

avatar van Zwaagje
4,0
overmars89 schreef:
Wat een haat en nijd naar "TMHYRF".

Is dat niet een beetje overdreven? Dat album krijgt toch ook een mooi eind cijfer? En enthousiaste reacties toch? Volgens mij ben ik een van de weinige die dat album minder waardeert.

avatar van DjFrankie
3,5
Stem blijft saai in mijn oren. Daarom zal een hoge score ook niet kunnen.

avatar van overmars89
3,5
Zwaagje schreef:
(quote)

Is dat niet een beetje overdreven? Dat album krijgt toch ook een mooi eind cijfer? En enthousiaste reacties toch? Volgens mij ben ik een van de weinige die dat album minder waardeert.


MIsschien iets te gecharcheerd inderdaad. Een paar comments op een pagina maakt nog geen zomer. Of iets.

avatar van WoNa
3,0
Dit is geen makkelijke plaat. De slacker manier van zingen zit mij hier te veel in de weg. Dan helpt de minimale muziek niet bepaald, want er is niets dat afleidt. Tegelijkertijd weet Courtney Barnett de snaar ook wel goed te raken. Wat gemengde gevoelens dus, zoals ik ook had bij haar twee eerste platen. Nummer die blijft dus voorlopig favoriet.

avatar van Kimmyboy
2,5
Veel moeite met deze plaat tot dusver, in tegenstelling tot haar voorgaande twee. Mis wat enthousiasme in de nummers, waardoor ik wel snel afgeleid raak...

avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Courtney Barnett - Things Take Time, Take Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Courtney Barnett - Things Take Time, Take Time
Courtney Barnett kiest ook op album nummer drie voor een geluid dat afwijkt van haar bejubelde debuutalbum, wat haar niet in dank wordt afgenomen, maar dit is echt een prima album

In eerste instantie viel Things Take Time, Take Time van Courtney Barnett ook mij wat tegen. De Australische muzikante klinkt misschien niet meer zo fel en stekelig als op haar debuutalbum, maar nu ik het album veel vaker heb beluisterd, valt er steeds meer op zijn plek en vind ik de derde van Courtney Barnett mooier en mooier. De soms echt nog wel stekelige songs van de Australische muzikante klinken wat meer ingetogen en netter, maar het zijn stuk voor stuk songs die veel te bieden hebben. Zeker bij beluistering met de koptelefoon dringt ook Things Take Time, Take Time zich weer makkelijk en bij mij ook steeds genadelozer op. En volgens mij groeit dit album nog wel even door.

Onlangs verscheen Things Take Time, Take Time, het derde album van Courtney Barnett. De Australische muzikante schaarde zich met haar debuutalbum Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit, dat volgde op twee geweldige EP’s, direct onder de lievelingen van de muziekcritici en de liefhebbers van puntige indierock. Daar viel niets op af te dingen. Het debuut van Courtney Barnett was en is een geweldig debuut vol stekelige rocksongs zonder opsmuk en hier en daar een vleugje roots.

Op het in de lente van 2018 verschenen Tell Me How You Really Feel koos Courtney Barnett voor een wat meer ingetogen en een zich wat langzamer voortslepend en soms wat broeierig geluid, dat bij de critici en een deel van de fans veel minder in de smaak viel. Ik was in eerste instantie zelf ook niet onder de indruk van het album, maar na herhaalde beluistering begon ik steeds meer moois te horen op Tell Me How You Really Feel en heb ik het album toch omarmd.

Een deel van de critici en fans is ook niet mals over het onlangs verschenen Things Take Time, Take Time, dat veilig, mainstream of zelfs bloedeloos en saai wordt genoemd. Helemaal eens zijn de critici het dit keer overigens niet, want het derde album van de Australische muzikante wordt hier en daar ook uitvoerig bejubeld en ik ben het album ook al in wat vroege jaarlijstjes tegengekomen.

Mijn eerste indruk van het album was ook zeker niet positief, maar net als het tweede album van Courtney Barnett is ook album nummer drie er een die meerdere kansen verdient. Things Take Time, Take Time borduurt deels voort op het tweede album van de Australische muzikante, maar laat een minder broeierig geluid horen.

Courtney Barnett nam de ruwe versies van de songs voor het album op met gitaar en een ritmebox en die twee instrumenten vormen ook de basis voor de instrumentatie op de definitieve versie van Things Take Time, Take Time. Het klinkt allemaal een stuk minder ruw en stekelig en ook een stuk minder energiek dan de songs op het debuut album, maar hoe vaker ik naar de songs op het derde album van de Australische muzikante luister, hoe meer er op zijn plek valt.

De wat laidback songs op het album ademen de sfeer van de lockdowns die ons het afgelopen anderhalf jaar troffen en dat is ook precies de periode waarin Courtney Barnett haar album opnam. Songs die in het begin misschien wat lusteloos of gewoontjes klinken, komen bij herhaalde beluistering steeds meer tot leven en hoewel Things Take Time, Take Time geen typisch koptelefoon album lijkt, komt het album bij wat aandachtigere beluistering wel makkelijker tot leven.

Hoe vaker ik naar Things Take Time, Take Time luister, hoe mooier de songs worden en hoe beter de bijzondere sfeer op het album me bevalt. Alle muziek die Courtney Barnett sinds haar debuutalbum heeft gemaakt wordt langs de maatlat van dit debuut gelegd en dat is misschien niet verstandig, al zijn de verschillen met dit debuut ook weer niet zo groot als op veel plekken wordt gesuggereerd, want ik hoor toch ook een aantal songs die best stekelig genoemd mogen worden.

Things Take Time, Take Time staat vol met mooie en intieme gitaarsongs, die misschien de scherpe randjes hier en daar wat missen, maar die nog steeds het unieke stempel van Courtney Barnett bevatten. Ik moest er zelf ook even aan wennen, maar ik ben inmiddels echt helemaal om. Prachtplaat. Erwin Zijleman

avatar van Cor
4,0
Cor
Ik vind ‘m ook wel weer lekker hoor. Misschien een wat andere toon, maar geen ander geluid. En nog steeds die komische beschouwingen over het leven. Buren maken ruzie en Courtney bedenkt dat ze de lakens wel eens kan gaan verschonen. Ze schijnt wat meer tevreden te zijn met het leven, maar dat maakt de muzikale output niet minder.

avatar van Kaaasgaaf
4,5
Sometimes I Sit... and Tell Me... zijn uiteraard behoorlijk puike platen, maar over het algemeen heb ik toch meer met Courtney's droogslomige dan met haar punkige kant. Dat is toch ook een beetje waar ik haar mee leerde kennen, op die eerste twee EP's. Ik vind dat haar stem en heerlijke teksten dan het beste tot hun recht komen, net als op die heerlijke plaat met zielsgenoot Kurt. Daarom vind ik als geheel dit denk ik ook wel haar fijnste volwaardige album. Ik snap wel dat-ie iets minder gewaardeerd wordt, juist doordat het minder gevarieerd en dynamisch is. Maar persoonlijk vind ik dit dus juist een goede stap!

avatar van deric raven
3,5
Je ontwaakt na een zware lange nacht. Met heel veel pijn en moeite lukt het je om het lawaaierige koffiezetapparaat op te starten. Buiten worden krijsende kinderen door ochtendhumeurige moeders naar school gebracht. De passerende vuilnisman fluit zoals gewoonlijk weer hetzelfde flauwe deuntje. Oh mijn God, het is weer zo’n depressie opwekkende dag zoals altijd, die zal eindigen in een vertrouwde veilige donkere nacht. En dan verdwijnen de bekende geluiden, de gehoopte stilte domineert. Het gemis van de dagelijkse sleur en de steeds terugkomende herrie neemt alleen maar toe.

Het voortbestaan van Courtney Barnett wordt ontregeld als die vertrouwde chaos wegvalt. Haar liefdesleven stagneert en de met humor gevulde teksten worden steeds ironischer om vervolgens in bijtend sarcasme te vervallen. De zelfspottende luchtigheid is totaal verdwenen en heeft plaats gemaakt voor therapeutisch het verdriet van zich afschrijven. Liefdesbrieven gericht aan haar voormalige partner Jen Cloher, die nooit haar brievenbus bereiken, maar als bijlage in tekst blad bij Things Take Time, Take Time terug te vinden zijn. De scherpte zit hem meer in het confronterende karakter.

Het doeltreffende Sunfair Sundown offert het ruim bevriende studentikoze leventje op voor de eenzaamheid van zelfstandigheid. Trots open je de deur van de eerste eigen woning, waarbij die klik in het sleutelgat de leegte van het nieuwe bestaan aangeeft. Things Take Time, Take Time, de verslaglegging van een glazen huis vensterbankkluizenaar, waar de ramen al vroeg in de ochtend beslaan, en er kleine hartjes in de condens getekend worden.

Het dromerige ouderwetse gitaargrunge rockende Rae Street is het nostalgische verlangen naar het pre-corona tijdperk. Op deze eerste single van Things Take Time, Take Time overheerst de melancholische invalshoek van een vertraagde wereld. De stevige punkrock teksten die het pakkende Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit zo lekker domineerden verdwijnen in de prullenbak, en er is tevens geen plek meer voor de donkere intimiteitssoul indiesongs die zo heerlijk het sfeervolle Tell Me How You Really Feel vullen.

Het in laag na laag opbouwende Turnig Green is het hoogtepunt van de plaat. Kille trage synthesizers worden ingehaald door de laag afgestemde bas, die daar als krautrock sneltrein doorheen draaft. Heerlijke psychedelische gitaarexplosies en jazzy toetsenwerk geven het een Bowie Station to Station tintje. Het onkruid en de bloem, die zich in alle schoonheid uit de achtergelaten rotzooi ontwikkeld. De herfst van het leven die in de vernieuwende lente tot ontplooiing komt. Opbloeiend escapisme.

Muzikaal optimisme stabiliseert het negativisme in de klaagzang van het zwart wanhopige If I Don’t Hear from You Tonight, en geeft het net die vrolijke twist welke verder zo sterk afwezig is. Misschien moeten de manische uitspattingen van Courtney Barnett juist afgeremd worden om zich staande te houden in de hevige veranderende maatschappij. Misschien is de psychologische rol van haar nieuwe muzikale maatje Stella Mozgawa wel groter dan verwacht. De Warpaint drummer zorgt met het relaxte blikkerige down to earth tempo voor de nodige diepgang, die ze hier en daar nog verfraaid met vintage keyboardpartijen.

Eigenlijk verandert er weinig in de voordracht van Courtney Barnett, maar doordat de gitaar naar de achtergrond verdrongen is klinken de neurotische woorden wel een tikkeltje saaier. Als dan ook nog eens verveling en liefdesverdriet de hoofdthema’s zijn, maak je het jezelf wel heel erg lastig. Een verwerkingsplaat staat niet altijd voor kwaliteit garant, ik mis hier toch wel die vlijmscherpe woordkunsten.

Courtney Barnett - Things Take Time, Take Time | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 20:57 uur

geplaatst: vandaag om 20:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.