Papangu - Holoceno (2021)

Best wel episch! Vooral Terra Arrasada springt eruit.

Deze debuutplaat van Papangu beluisterde ik begin juli, en sindsdien ben ik er niet meer terug naar gekeerd. In de laatste maanden hebben meerdere mensen mij deze plaat aangeraden, dus dat geeft ervoor gezorgd dat ik de plaat weer een kans heb gegeven.

Deze plaat doet mij zeer weinig. Het grootste pijnpunt vind ik de sound van de plaat, die is veel te wollig. Ik snap dat het geluid aan de sludge-kant is, dat is geen probleem. Invloeden die ik bijvoorbeeld hoor bij Papangu zijn Mastodon ten tijde van Remission en Leviathan (ook wat Crack the Skye in de meer proggy passages) en King Crimson ten tijde van Red. De eerste twee bands hebben ook een ''sludgy'' en log prog-geluid, maar wel een gedefinieerd geluid waaruit alles goed te onderscheiden is. Dat mist hier en dat is heel jammer, vooral als je naar de line-up kijkt met drummer Torstein Lofthus (die op het fenomenale Blackjazz-album van het Noorse Shining speelde), die overduidelijk er helemaal voor gaat, maar door de algehele mix verzwolgen wordt.

Ook zijn de vocalen op alle fronten echt ronduit beroerd: de cleane vocalen klinken levenloos en allesbehalve toonvast en de harsh vocalen hebben ook compleet geen karakter. Wat dat betreft had deze plaat gemakkelijk instrumentaal kunnen zijn, maar instrumentaal gezien vind ik deze plaat ook absoluut niet zo overtuigend. Ik snap echt niet waarom luisteraars dit als een ontzettend experimentele plaat zien en bijvoorbeeld een band als Magma erbij halen. Wat dat betreft hoor ik zwaar gemiddelde sludgy progmetal met af en toe wat meer progrock en lichte jazzy elementen. Toen ik de lovende omschrijvingen van de plaat las, was ik zeer benieuwd en verwachtte ik een experimenteel progmetal-extravaganza. Na de twee beluisteringen ervaar ik meer een ontzettend log en kleurloos album waar ik met moeite doorkom en weinig plezier aan beleef. Het wordt nergens slecht, maar ik heb ook nergens dat ik denk ''o, dat is een gave passage''. Het is zelfs een van de saaiere albums die ik dit jaar heb gehoord.

Torstein speelt ook in Elephant9, een soort proggy jazz rock, en daar doet deze plaat me VEEL meer aan denken dan aan de ander genoemde invloeden: een soort opgepompte, proggy jazzy liedjes, maar dan in een wollige sludgy jasje gestoken.

Ben het wel deels met je eens hoor; het is vaak erg rommelig en wollig, en vocalen hadden niet gehoeven, maar ondanks dat heb ik er net (1ste luisterbeurt) wel degelijk plezier aan gehad! Zit een enorme doorstomende drive in sommige nummers, en vooral de laatste 2 of 3 tracks doen me denken aan Elephant9 jams op steroiden.