Mick Flannery & Susan O'Neill - In the Game (2021)

Wellicht kwam Mick Flannery op het idee voor een duoplaat na het fraaie Revived, een duet met John Blek op diens album The Embers. Begin vorig jaar bracht Flannery samen met Susan O’Neill (AKA SON) de song Baby Talk uit. Het won de prijs van “Best Original Song of The Year” op de RTÉ Radio 1 Folk Awards en werd intussen zo’n miljoen keer beluisterd op de bekende streamingsdiensten. Susan O’Neill is nog niet zo bekend, maar daar zal snel verandering in gaan komen. Naast een meer dan uitstekende zangeres, met een expressieve stem met een heerlijk hees randje, is ze een multi-instrumentalist. Flannery zelf heeft natuurlijk allang geen introductie meer nodig. Zijn laatste album Mick Flannery was weer uitermate succesvol. Een album was me uitermate goed beviel doordat het weelderig was ingekleurd, met name door strijkers. Ook op In the Game gebeurt dat ook weer regelmatig op succesvolle wijze. Na de sublieme opbouw van opener Trouble weet de luisteraar al dat het snor zit. Sommige songs hebben door de inbreng van blazers een soulvol tintje. De werkwijze was hetzelfde als op Flannery’s voorganger. Mick, Susan en andere Ierse muzikanten werden door Christian Best opgenomen in County Cork en Tony Buchen produceerde het album in Los Angeles en nam verder op met Amerikaanse muzikanten, waaronder Zac Rae (Death Cab for Cuties) op Wurlitzer. Een aantal songs bezitten memorabele refreinen en nodigen daardoor uit tot meezingen, bovendien geeft de zang van O’Neill de muziek van Flannery een extra dimensie. In the Game doet daardoor niet onder voor albums als Mick Flannery, By the Rule en White Lies. Het grappige toeval wil dat deze prachtplaat op dezelfde dag verschijnt als het eveneens bijzonder fraaie On Ether & Air van John Blek. Beiden zijn absolute aanraders!

Mick Flannery behoort al wel een tijdje tot mijn favoriete artiesten. Zijn intieme solo-optreden in Rotterdam voor een zeer klein gezelschap in 2018, een paar weken daarna gevolgd door een optreden in een Ierse bar in New York met zijn band versterkte dat gevoel alleen maar.

Zijn titelloze album uit 2019 vind ik meer dan geweldig, dus de vraag was: gaat een album met Susan O'Neill wel goed vallen?! Ja dus.

Het album draagt een groot Flannery-stempel en O'Neill zorgt eigenlijk alleen maar voor meerwaarde. De zang van dit duo versmelt liefdevol met elkaar op een bed van blazers, strijkers en de basis van piano en gitaar.
Elk nummer opnieuw valt mijn mond weer open door het meeslepende karakter ervan en elke keer hoor ik weer een parel.

Flannery en O'Neill zijn er in geslaagd om één van de betere albums die ik gehoord heb dit jaar af te leveren. Dit is muziek dat raakt: puur, ontroerend en simpelweg heel erg mooi.

Ierland en folk, dan kom je al snel uit bij eeuwenoude volksvertellingen, veelal gedoopt in een flinke dosis aan drank en versterkt door traditionele instrumenten als fluit, viool, banjo en doedelzak. De uit Blarney afkomstige troubadour Mick Flannery overstijgt alle vooroordelen op dit gebied en voegt de nodige doorleefde Americana en Blues aan toe. Hij heeft een onvergelijkbaar hees warm stemgeluid en bouwt met zijn zes eerder verschenen platen een steeds groter wordende groep volgelingen op. In Ierland kan hij al jaren niks fout doen en bereiken deze probleemloos de hoogste regionen van de albumlijsten. Verder heeft deze stoere breed gebouwde steenhouwer zijn uiterlijk ook nog mee, waarmee hij tevens de nodige aantrekkingskracht bij het vrouwelijke publiek opwekt.

Oké, we hebben dus die mannelijke warmte als basis. Deze wordt op In The Game in evenwicht gebracht door de doorleefde vrouwelijke verbittering die Susan O’Neill toevoegt. Ze kruipt al direct achter het stuur bij het zware Trouble, met Mick Flannery in de weg wijzende bijrijdersrol. Zwijgzame woorden van een in een echtscheiding verwikkeld koppel waarbij het slijpende gitaarspel de uiteindelijke richting bepaald. Moordende stiltes, gevolgd door gekoelde hysterie. Rust in plaats van overschreeuwende frustraties in een oplopend spanningsveld die zich op de kleine vierkante meters steeds verder uiteenzet.

Twee veelzijdige multi- instrumentalisten, twee totaal verschillende vocalisten die vooral in de laagte van hun stemmen samenkomen. De deprimerende spanning zet zijn lijnen uit in het uit elkaar groeiende Play with the Mind. Daar wordt wel ruimtelijk gewroet in die folkse Ierse voedingsbodem en waar viool, cello en piano neerstrijken om zich liefkozend te nestelen en de schade te beperken. Susan O’Neill gaat echter vol in de aanval om het wraakzuchtige Are We Free toe te eigenen. Een relationele identiteitscrisis gevuld met vergaande romantiek en emotionele afwijzing die overgaat in revolutionaire bevrijding.

Er wordt naar antwoorden gezocht in de vergevende gospelzang van Chain Reaction en het klagende naar liefde hunkerende Lonely Wins. Breekbaar? Zeker niet, die fase is al achter zich gelaten. Kapot gezongen en in leegte en eenzaamheid verzuipend. Ervaringsrijke blues die misschien nog het beste beantwoordt had kunnen geworden door een kapot gegooide whiskeyfles, waarbij de hals dienst doet als bottleneck gitaarspel. Helaas blijft die ellende ons bespaard.

Toch is het Mick Flannery die zich hier het meest kwetsbaar in het liefdesdrama opstelt en zich van de meest gevoelige kant laat zien. Blue River is gevuld met overstromende tranen, die moederlijk aarzelend gedept worden door Susan O’Neill. In These Are the Days worden zinsdelen weggelaten om deze zielenpijn te delen met de gevoelige mondharmonica partijen van Susan O’Neill en het moedige elektrische gitaarspel van Alan Comerford. Het blijft allemaal vriendelijk en schappelijk tot de rauwheid van Freedom diep vanuit het doorleefde innerlijk van Susan O’Neill tekstueel en in de instrumentatie de bovenhand neemt. Een hartspier die vervuld door pijn krampachtig de gebroken woorden een weg naar buiten gunnen en die lijn doorzet in het doorrookte haatdragende Miss Me When I’m Gone.

De triestheid van het confronterende You Don’t Know Me neemt als een laatste ademzucht alle hoop met zich mee en geeft de in eeuwigheid trouw belovende foto’s een zwart rouwrandje mee. Ghost als de afdwaling, onzichtbaar versteend tot vastgelegde gepasseerde momenten. In the Game is een afschuwelijke onheelbare littekenplaat. Maar zo overweldigend mooi en puur gebracht. De schoonheid van een neergaande spiraal welke in de aardedonkere afgrond eindigt, met de als strop gevormde touwladder als onbereikbaar hulpmiddel, bungelend in het afwendend maanlicht. Niet echt een knuffelrock geschenk om een geliefde met een vijfentwintig jarige bruiloft cadeau te geven, of je moet behoefte hebben aan een nieuwe uitdaging.

Mick Flannery & Susan O'Neill - In the Game | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mick Flannery & Susan O'Neil - In The Game - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mick Flannery & Susan O'Neil - In The Game
De Ierse muzikanten Mick Flannery en Susan O’Neil staan op het vorig jaar verschenen In The Game garant voor kippenvel dankzij zeer smaakvolle klanken en vooral dankzij heel veel vocaal vuurwerk

Ik heb geen idee waarom ik dit album vorig jaar heb laten liggen, want direct bij eerste beluistering was ik diep onder de indruk van In The Game van Mick Flannery en Susan O’Neil. De twee Ierse muzikanten maken indruk met een zeer smaakvolle instrumentatie en met een veelheid aan genres, maar imponeren met twee geweldige stemmen, die ook nog eens prachtig bij elkaar blijken te passen. In The Game bevat natuurlijk invloeden uit de Ierse muziek, maar invloeden uit de soulvolle Americana domineren op een album dat zelfs de koudste en donkerste winteravond prachtig weet te verwarmen. Een weergaloos album, dat ik zelf helaas net wat te laat heb ontdekt.

Vandaag brandt het muziekjaar 2022 definitief los en dus kijk ik voor één van de laatste keren of misschien zelfs wel voor de allerlaatste keer terug op het muziekjaar 2021. Ik doe dit met een album dat in flink wat jaarlijstjes opdook een paar weken geleden en dat eigenlijk ook niet had misstaan in mijn jaarlijstje.

Ik heb het over In The Game van Nick Flannery & Susan O’Neil, dat om onduidelijke redenen aan mijn aandacht is ontsnapt een paar maanden geleden. Het zal ongetwijfeld te maken hebben gehad met een idioot groot aantal releases in de betreffende week, maar voor een album van de schoonheid van In The Game zijn geen geldige excuses te bedenken.

Nu let ik bij de muziek van de Ierse muzikant Mick Flannery wel vaker niet goed op, want alleen zijn in 2019 verschenen titelloze album, zijn zesde album, wist een plekje op deze BLOG te veroveren. De muziek van de eveneens Ierse Susan O’Neil kwam nog helemaal niet aan bod op deze site, al maakte zij voor zover ik kan zien slechts één album onder de naam SON.

De combinatie van de talenten van de twee Ierse muzikanten is er een die in de categorie 1+1=3 valt. Zowel Mick Flannery als Susan O’Neil beschikt over een behoorlijk expressieve stem. De stem van Susan O’Neil beschikt ook nog eens over een heerlijk ruw randje, terwijl Mick Flannery beschikt over een stem waar je de melancholie in bakken af kunt scheppen.

Ierse muzikanten blijven over het algemeen dicht bij de roots van hun vaderland en ook In The Game bevat hier en daar wat invloeden uit de Ierse muziek. Het deels in Cork en deels in Los Angeles opgenomen album blijft echter zeker niet hangen in de Ierse folk en verwerkt veel meer invloeden uit de Americana.

In The Game is voorzien van een behoorlijk toegankelijk en aangenaam warm geluid. Het is een vooral organisch geluid zonder al te veel opsmuk, dat verder is versierd met hier en daar flink wat strijkers en ook nog wat blazers. Zeker de wat Americana getinte songs op het album vallen makkelijk in de smaak. De bluesy en soulvolle klanken doen het heerlijk op een donkere winteravond, waarop de smaakvolle instrumentatie waarschijnlijk het best tot zijn recht komt. Zeker in de soulvolle tracks is het gitaarwerk prachtig en hoewel ik lang niet altijd een liefhebber ben van strijkers, klinken de aanzwellende violen op In The Game prachtig.

In muzikaal opzicht overtuigt In The Game makkelijk, maar het zijn de stemmen van de twee Ierse muzikanten die verantwoordelijk zijn voor het enorm hoge niveau van het album. Mick Flannery en Susan O’Neil nemen afwisselend het voortouw in de vocalen en tekenen natuurlijk ook voor prachtige duetten. De zang op het album loopt over van passie en emotie en doet het het best wanneer er ook nog flink wat melancholie bij komt kijken. Het kleurt allemaal prachtig bij de aangename en toegankelijke instrumentatie, die de stemmen van de twee alle ruimte geeft.

Ik liet het album zoals gezegd liggen een paar maanden geleden, maar direct bij eerste beluistering van In The Game was het album goed voor kippenvel en dat gevoel is niet meer verdwenen. Mick Flannery en Susan O’Neil tillen elkaar ruim 50 minuten lang naar grote hoogten, waarbij het niet uitmaakt welk genre domineert. Dat zijn er overigens flink wat, want naast Ierse muziek, folk, country, blues en soul, is zelfs een gospel uitbarsting de twee niet teveel. Wat een album. Erwin Zijleman