Fausto - Por Este Rio Acima (1982)

Zoals Koenr zelf al eens verzuchtte bij een album van Iva Bittová: ahhh, folk. Er is voor mij geen genre dat zo breed uitwaaiert in termen van emoties, sferen en geluiden, zeker omdat het zo ongeveer per definitie verschillend vormgegeven wordt in iedere regio. Zo hebben we hier Fausto, of Carlos Fausto Bordalo Gomes Dias voor vrienden, die met deze ode aan een 16e-eeuwse Portugese ontdekkingsreiziger een album heeft neergezet dat druipt van de muzikale rijkdommen. Dat uit zich allereerst in het leger van muzikanten dat hij heeft meegenomen: in zijn muzikale vertelsels wordt hij bijgestaan door achtergrondkoren, een compleet orkest en volgens mij zelfs wat psychedelische elektronica in het titelnummer. Het zijn allemaal ingrediënten waar ik bekend mee ben, maar de manier waarop Fausto ze inzet heeft toch een duidelijk Portugese inslag. Weer een nieuwe smaak erbij in het feestmaal van het folkgenre dus.

Al deze verschillende ingrediënten zijn perfect op elkaar afgestemd, maar concurreren toch om de aandacht in hun schoonheid. In Como Um Sonho Cordado weet ik bijvoorbeeld niet of ik nou het meest onder de indruk ben van de dramatische strijkers, de accordeon die soms om de hoek komt kijken, of de militair aandoende percussie in de climax. In ieder geval weet ik dat de soepelheid waarbij deze man verschillende muzikale stukken in het nummer in elkaar laat overvloeien van een muzikaal vakmanschap getuigt dat mijn grootste folkhelden evenaart. Zelfs in De Um Miserável Naufrágio Que Passámos, een kort liedje dat nog het dichtst in de buurt komt van een traditioneel folkliedje, word je om de oren geslagen met wendingen in ritmes en akkoorden.

Fausto’s neus voor variatie uit zich niet alleen in de muzikale rijkdom binnen nummers, want een andere reden dat ik dit album redelijk heb platgedraaid in de afgelopen maanden zit hem in de verschillende stemmingen die hij verkent. Olha O Fado is niets minder dan pure glinsterende Zuid-Europese lieflijkheid (je kan het blauwe water bijna ruiken als je het luistert); Navegar, Navegar is van een bijna uitzinnige blijheid, en voor bijna-afsluiter Lembra-Me Um Sonho Lindo lijkt het woord “indringend” wel uitgevonden te zijn. Op deze manier doet het album zijn ontdekkingsreisthema ook echt eer aan: ieder nummer heeft weer een nieuwe kleur en stemming, maar alles zit altijd even ingenieus in elkaar.

Hadden er een paar liedjes afgeschaafd kunnen worden? Vast: O Que A Vida Me Deu is een wat flauwere ballad, en de afsluiter klinkt wat onbenullig in vergelijking met de pracht die het opvolgt. Dan is er nog A Ilha, een nummer met een statige inslag die in albumcontext perfect werkt maar als los nummer niet per se opvalt. Maar ik zie dit allemaal eerder als mogelijkheden tot bijkomen in de sprankelende, spannende reis waar Fausto ons op meeneemt. Dit album is een waardevolle toevoeging geworden in mijn verzameling van ambitieuze folkplaten, en ik denk niet dat ik de enige op musicmeter punt nl ben voor wie dit zo zou zijn.

Schitterend en kleurrijk album is dit. Gisteravond in alle rust via hoofdtelefoon beluisterd en gelijk een vinyl exemplaar besteld. Zwaar onder de indruk. De 74 minuten vlogen voorbij. Dankzij De top 100 van... (Koenr) op het spoor gekomen.