menu

Mijn Updates +
Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van...

zoeken in:
avatar van GrafGantz
aERodynamIC schreef:
(quote)

Ehm, zelfs jij was een jonkie toen ik hier als 21-jarige helemaal vanuit mijn dak ging


Voor mij de soundtrack van m'n vroege tienerjaren, is volgens mij geen album uit de 90s dat ik zo vaak gedraaid heb.

avatar van deric raven
Ik kreeg Nevermind gelijk met Loco Live van Ramones, volgens mij met Sinterklaas.

avatar van aERodynamIC
GrafGantz schreef:
Voor mij de soundtrack van m'n vroege tienerjaren, is volgens mij geen album uit de 90s dat ik zo vaak gedraaid heb.

Ik was wat ouder en had de 'alternatieve muziek' helemaal ontdekt en dit was toen enorm happening, maar nog niet bij het grote publiek. Kaarten voor Paradiso lukte me niet. En dan te bedenken dat ik Ein Abend in Wien in 1991 heb laten schieten omdat niemand mee wilde. Ik moest en zou de Pumpkins daar zien. Nirvana stond er ook. De vraag is of ik ze toen ook meegepikt zou hebben want Nevermind was niet uit. Maar goed: ik liet het festival maar gaan. Achteraf....

avatar van deric raven
Ongelooflijk wat er in een paar maanden tijd zich afspeelde, Ten van Pearl Jam, gevolgd door de 2 Guns ' N Roses abums, vervolgens die zwarte van Metallica, en vrijwel gelijk met Nevermind het doorbreekalbum van RHCP. Dit in ongeveer 4 maanden tijd.
Toch een periode minder wezen stappen om dit allemaal aan te schaffen.

avatar van ArthurDZ
ArthurDZ (moderator)
arcade monkeys schreef:
(quote)


Dat treft, ik ook!


Hé, ik ook!

Prachtige top 100 trouwens, vind bijna alles zelf ook wel goed! Ga zo door zou ik zeggen!

avatar van arcade monkeys
15. Björk - Cocoon (2001)

Het heeft een tijdje geduurd vooraleer ik heb ingezien dat Vespertine eigenlijk het beste Björk album is. Haar eerste drie zijn natuurlijk ook bijzonder de moeite en de ‘hits’ zijn geweldig (Björk is nu eenmaal een muzikaal genie), maar Vespertine heeft dat extra, magische component dat een meesterwerk van een zeer goed album onderscheidt. Het baadt in een spookachtige atmosfeer en bruist tegelijk van de creativiteit. Dit zit allemaal het best vervat in “Cocoon”. Ik ken weinig nummers die op slechts 4 en een halve minuut een volledig eigen universum kunnen creëren. Het zingen is eerder indringend fluisteren (met die kreetjes rond de 3 minuten als hoogtepunt, dat zorgt altijd voor kippenvel). De muziek past erover als een donsdekentje. Ik vind “Cocoon” iets heel kalmerends hebben, ondanks dat er redelijk veel gebeurt in dit nummer. Het vloeit gewoon allemaal zo subtiel in elkaar over. Ronduit prachtig (maar vanaf nu zijn ze dat allemaal natuurlijk).

14. Animal Collective - The Purple Bottle (2005)

Over geniaal gesproken. Dit is geniaal met een grote G. Genialer dan Animal Collective, is het eigenlijk wel mogelijk? Ik was 17 toen ik mijn Animal Collective fase had en ik denk niet dat ik ooit zo gulzig de discografie van een band heb opgeslokt. Toen ik eenmaal de microbe te pakken had wou ik alles wat ze ooit maakten horen, en wel zo snel mogelijk. Elk album klonk anders, elk album was even wennen, maar toch bleek het bijna altijd een absoluut fantastische plaat te zijn. Elk album liet geluiden en songstructuren horen die ik me voordien nog niet kon voorstellen. Het is echt verbluffend wat deze gasten in het eerste decennium van deze eeuw gepresteerd hebben. Zoveel creativiteit, zoveel inventieve, ingenieuze muziek. Het klinkt allemaal bizar maar het is toch fabelachtig goed.

Hun grootste meesterwerk, Feels, staat dan ook al een goeie zes jaar in mijn top 10 te blinken. Het heeft een heel breed klankenpallet en het is wat luchtiger dan de doorsnee Animal Collective plaat, al blijf je wel altijd op het puntje van je stoel zitten. Gelukkig is er ook plaats voor wat geschifte, hyperactieve shit. “The Purple Bottle” verbindt de twee werelden. In het begin stuitert het alle kanten op maar in het midden verandert de sfeer en gaat het allemaal wat grootser klinken. Met erg prominent slagwerk en een hemelse melodie die daarover wordt uitgesmeerd. Alsof dat allemaal nog niet goed genoeg is, zit onder al het gefreak nog een lief en geestig liefdesliedje verborgen.

13. Cloud Nothings - Wasted Days (2012)

Uiteindelijk is er weinig beter dan een potje raggen. Dit soort muziek past me als gegoten. Herrie, chaos, tomeloze energie en avontuur. Een grote puinhoop met andere woorden en zo heb ik het graag. De eerste ontdekking die ik via musicmeter deed (volgens mij bij de eerste ladder die ik beluisterde in het song van het jaar topic) en tot op heden nog steeds een van de allerbeste nummers die ik via deze site heb leren kennen. Beste nummer van het lopende decennium ook. Het is een orkaan die me blijft omver blazen als ik er naar luister (en dat gebeurt nog steeds heel vaak). Het begint als pittige indierock maar eindigt met pure hardcore. ‘I THOUGHT, I WOULD, BE MORE, THAN THIS!

12. The Velvet Underground - Heroin (1967)

Herrie, chaos, tomeloze energie en avontuur, daar had ik het net over. Dan kan dit archetype niet ontbreken. Cloud Nothings mogen erg goed in zijn het maken van dat soort muziek, The Velvet Underground hebben het gewoon uitgevonden. Moest dit vandaag de dag uitkomen, het zou ook nu nog opvallen hoe fris en fantasierijk dit klinkt. Wat moet dat in 1967 geweest zijn. Aanvankelijk kraaide er geen haan naar, het is pas later dat het praktisch elke goede band op aarde heeft geïnspireerd. De gitaren, de trommels, de zang en de viool, ze lijken allemaal hun eigen ritme aan te houden en kriskras door elkaar te spelen. Het rammelt en knettert langs alle kanten en net daardoor is het zo heerlijk om naar te luisteren. Die laatste versnelling is pure zaligheid.

11. LCD Soundsystem - All My Friends (2007)

Een muzikaal epos om met open mond naar te luisteren. Het begint wat kaal, maar toch ook al erg fascinerend en meeslepend. Met een repetitief pianomotiefje dat schatplichtig is aan Steve Reich. Langzaamaan gaat het meer uitgelaten klinken, komt er meer schwung en komt er ook meer spanning in. Na een fantastisch instrumentaal tussenstukje dreunt Murphy op hetzelfde elan verder (and to tell the truth, this could be the last time). En dan die laatste minuut haalt de man alles uit de kast en kan je me opvegen. Van toen ik het nummer de eerste keer hoorde ben ik er een adept van geweest, maar mijn waardering is nog verder de lucht ingeschoten nadat ik het live zag. Hun optreden op Best Kept Secret was zwaar boven verwachting (en die verwachtingen waren behoorlijk gespannen). Meer dan enkel dat optreden was die hele driedaagse voor mij persoonlijk gewoon enorm geslaagd. Ik ga niet zo vaak naar festivals (1x per jaar) en vind het doorgaans een enorm zenuwslopende bedoening (ik heb de wonderlijke gave om compleet op mijn ongemak te zijn als iedereen rondom mij de tijd van z’n leven heeft), maar vorige zomer viel het wel allemaal op zijn plek en heb ik me rot geamuseerd. “All My Friends” was het allerlaatste nummer van het allerlaatste optreden. Ik ga het dan ook altijd met BKS 2018 associëren en dat zorgt voor een bijzonder positieve connotatie. De tekst pas dan ook perfect.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://open.spotify.com/user/1118558063/playlist/4PZ5vaZ5m8ZjWOtNmzm4qi?si=ASZgQ0LBTQ-s6lEyjJeUtQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Ploppesteksel
11, 12 en 13 zijn hier ook favoriet. Mocht ik ooit een top 100 maken, zijn die eerste twee ook certitudes in de hoogste regionen!

avatar van GrafGantz
De tering, wat een rijtje!

avatar van Mausie
Nummer 11 zou ook wel mijn top 100 halen. Heerlijk melancholisch en opzwepend nummer.

avatar van Johnny Marr
Hohoho. Wasted Days, Heroin én All My Friends na elkaar? Hier past maar één smiley: Herkenbaar verhaaltje bij All My Friends ook wat betreft BKS. Wat een euforie was dat! #memoriez

avatar van Gretz
All My Friends , idd dé mooist denkbare afsluiter van de beste Best Kept Secret ooit

Wat een feest was het vooraan

avatar van 123poetertjes
Een top 100 zonder Wasted Days is geen ekte ekte top 100. Jij snapt het!

avatar van wendyvortex
- arcade monkeys
- HugovdBos
- cosmic kid
- angelin
- Morthûl
- Motel Matches
- Gretz
- luigifort
- DjFrankie
- AstroStart
- Poek
- Finidi
- Sundance
- Sunderland
- Chevy
- jordidj1
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- jellorum
- Cervantes
- TornadoEF5
- aERodynamIC
- Weirdo Wizzy
- Mausie
- hoi123
- wendyvortex

avatar van Dance Lover
Wow! Wow! Wow! En dan moet de Top 10 nog komen.

avatar van arcade monkeys
10. Built to Spill - Else (1999)

‘This is the exact type of music I love’ reageert iemand onder het youtube filmpje en voor mij past dat ook wel. Ik vermeldde bij Pavement en Yo La Tengo al eerder iets gelijkaardigs, dat ze een soort archetype maakten van muziek die ik te gek vind, maar hier past het pas echt. En als deel van de heilige drievuldigheid van de 90’s indierock kon Built to Spill hoe dan ook niet ontbreken. Keuze te over qua songs. “Else” is uiteindelijk hun meest snedige en dwingende nummer. De gitaren huilen, de zang sleept wat en klinkt tegelijk erg verbeten, de melodie is gewoon prachtig. Vooral die hoekige, instrumentale tussenstukjes vind ik echt het einde. In een nummer waar zo de zweep op ligt, gaat Doug Martsch toch nog wat gekke capriolen uithalen met zijn gitaar. Het resultaat is driftig en vertederend tegelijk. Wat 3 à 4 minuten durende, standaard opgebouwde indierocksongs betreft is dit wat mij betreft het ultieme.

9. Kate Bush - Suspended in Gaffa (1982)

Bij “Bizness” van Tune-Yards had ik het volgende te vertellen: ‘Ik ben binnen de freak folk op zoek gegaan naar een nummer dat even vrij en levenslustig klinkt als dit maar ik heb nog niet echt iets gevonden dat hiermee de vergelijking kan weerstaan.’ Dat oordeel moet ik toch opschorten als het over “Suspended in Gaffa” gaat. Nu zijn Kate Bush en Tune-Yards misschien niet direct met elkaar te vergelijken (de eerste heeft weliswaar een enorme invloed gehad op de kunstzinnige weirdo-scène waar de tweede uit voort komt) maar als het gaat over ‘vrij’ en ‘levenslustig’, dan gaat er niks boven deze knotsgekke wals. Een onweerstaanbaar melodietje, intenser gemaakt door die schelle stem. Het nummer fladdert ook altijd maar verder uit de maat, die uithalen een halve minuut voor het einde zijn op een onconventionele manier echt magistraal. Het is een verslavend nummer dat zelfs na eindeloze keren herhaling nog steeds even opgewekt en vreugdevol klinkt. Zonder Kate Bush hadden we een hele hoop schitterende muziek moeten missen (in de eerste plaats van haarzelf, want dit is heus niet haar enige briljante nummer).

8. Arcade Fire - In the Backseat (2004)

De Monkeys kwamen in de duik al voorbij, Arcade haalt gewoon de top 10. Funeral was mijn favoriete album in mijn latere tienerjaren en daardoor zal de band altijd wel een plek in mijn hart vasthouden, zelfs al bestaat hun volgende album uit platte Tomorrowland shit (ik verschiet nergens meer van). Ik luister tegenwoordig een stuk minder naar de band, maar het blijft niet te ontkennen dat ze geniale muziek hebben gemaakt. Toen ik ze zag op BKS 2017 herinnerde ik me wel weer waarom ik er ooit verliefd op ben geworden. Mijn favoriete nummers zijn wel wat veranderd, sommige nummers zijn wat grijsgedraaid terwijl ik net andere meer ben gaan waarderen. “My Body is a Cage” bv. of “Wasted Hours” (samen met nog andere tracks op de tweede helft van The Suburbs) en vooral deze afsluiter van Funeral. Het onwaarschijnlijk magistrale In the Backseat.

Dit is waarschijnlijk hun meest gedurfde, ambitieuze, imposante en ook gewoon hun beste track. Régine killing it. De instrumentatie is prachtig, net als de tekst. Tijdens dat tweede deel heb ik nog steeds hetzelfde ‘wauw’ gevoel als toen ik het voor de eerste keer hoorde. Het nummer is zowel prachtig in het begin, wanneer de wervelwind op volle toeren draait en ook wanneer de storm weer gaat liggen. Dat subtiel viool getokkel op het einde is de ideale manier om je album mee af te sluiten.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:52 uur

geplaatst: vandaag om 10:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.