menu

Mijn Updates +
Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van...

zoeken in:
avatar van Sunderland
chevy93 schreef:
Dubbelaccount?

avatar van Sunderland
95. The Rifles – She's Got Standards
In de nillies ben ik me meer en meer gaan verdiepen in muziek en het was natuurlijk een geweldige tijdperk voor upcoming gitaarbandjes. Een band die in de schaduw stond van Arctic Monkeys, Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand zijn The Rifles. Waar die drie bands mij in de tussentijd al lang ontgaan zijn is dit album nog steeds even sterk en fris. Lekker jengelgitaartje en een enorm tempo in dit nummer maakt het mijn favoriet tezamen met Repeat Offender. Bij album nummer drie hadden ze even een breakup maar uiteindelijk zijn ze weer bij elkaar en maken The Rifles nog steeds albums in de anonimiteit.

Sympathieke gasten ook. Ik heb nog eens na een concertje van hen een tijdje met Stoker en Crowther staan praten in het ondertussen helaas ter ziele gegane Sugarfactory.

avatar van Arrie
chevy93 schreef:
(quote)
Dubbelaccount?

Iets met een Queen-liedje.

avatar van Sunderland
94. Athlete – Wires
Over het algemeen wil ik bands noemen die ik door en door ken en van hen een geweldig nummer uitlichten. Met Athlete voldoe ik alleen aan mijn voorwaarde dat ik het album in bezit heb en dat heb ik ook aangeschaft voor dit ene geweldige nummer. Ik ken weinig verder van de band en als ze andere topnummers hadden, dan zou me dat al lang en breed zijn opgevallen.

Hoewel ik niks met teksten heb, kan me de tekst van dit nummer niet ontgaan en kan het mij flink pakken, zonder dat het mij doet denken aan een persoonlijke ervaring. Fijne rustige opbouw van dit nummer ook naar een mooie apotheose.

avatar van Sunderland
93. Blood Red Shoes – Say Something, Say Anything
Het debuut van de band is voor mij hard gegroeid na een louw ontvangst; van 2,5 sterren na de eerste beluistering naar 4,5 sterren een half jaar later. Op Pukkelpop in 2008 heb ik ze voor het eerst gezien en totaal niet interessant bevonden, dat was nog in de tijd dat ik het album niet zo kon waarderen. Daarna ben ik de fijne hoekige korte rocknummers leuker gaan vinden. Er zit niet echt een uitschieter voor mij tussen op dit album omdat ze allemaal lekker zijn en als totaal ook goed wegluistert. Ik heb uiteindelijk voor dit nummer gekozen vanwege enige melodie die het bevat. Vergelijkbaar met Blood Red Shoes en even zo leuk zijn The Ettes met bijvoorbeeld een Crown of Age uit dezelfde periode. Ongelooflijk dat dit album van BRS alweer 11 jaar oud is…

In de beginjaren heb ik ze regelmatig bezocht (6x in 2 jaar); elk concert is immers een feestje en eind dit jaar wil ik ze weer eens zien want ik kan het prima waarderen dat ze met het laatste album een iets andere weg zijn ingeslagen.

avatar van Sunderland
92. The Civil Wars – From This Valley
Of ik zin had om mee te gaan naar het concert van Civil Wars, werd mij gevraagd door een vriendin. Mwoah, dat klinkt als vrij stevige muziek…. Laten we wat anders gaan doen… Uiteindelijk zijn we bij een concertje van Morning Parade uitgekomen. Het concert van Civil Wars was ondertussen ook al gecancelled en later bleek waarom. Hoe misleid kon ik raken door een bandnaam want The Civil Wars maken mierzoete folkliedjes met country-invloeden, waarvoor je in de stemming moet zijn.

Echter vocht het duo Joy Williams en John Paul White ondertussen ook hun onderlinge burgeroorlog uit met een stilzwijgen tussen de twee als gevolg en het annuleren van al hun optredens. Joy heeft in tranen in interviews aangegeven dat ze nooit heeft begrepen waarom John geen contact meer wilde hebben met haar. En toen ik de teleurstelling concludeerde dat er nooit meer een vervolg op hun debuut zou komen, viel ik om van verbazing toen er toch nog een tweede album werd gelanceerd. De duetten zijn opgenomen, apart van elkaar zonder dat ze elkaar ooit gezien of gesproken hebben. Hierna was het einde van de samenwerking wel definitief, want touren leek toch een probleem te worden. De muziek is fijn voor een melancholische bui maar dit verhaal over de band maakt me elke keer weer aan het lachen en helpt het mij om uit die sombere stemming te komen.

Beide zijn vervolgens weer solo gegaan en daarbij spreekt de muziek van John Paul White mij meer aan dan die van Joy Williams.

avatar van Sunderland
91. Pumarosa – Priestess
In 2016 werd Priestess gelanceerd als eerste single van de band Pumarosa en daarmee kwam de verwachting hoog te liggen voor hun debuutalbum. Priestess klinkt als donkere electronic waarvan ik meer terug wilde horen. Maar hun latere EP en album laten een redelijk doorsnee rockmuziek horen dat niet direct in de lijn ligt van Priestess, wat ik lichtelijk betreur.

Daar waar de band en het nummer pas echt punten ging scoren voor mij is het concert begin vorig jaar in het Tolhuistuin, waarbij een enorme energie van de band uitging met een geweldige versie van Priestess, die zo perfect klonk als op het album, met vooral een overenthousiaste frontvrouw Isabel Munoz-Newsome die aardig uit haar plaat ging. Zodoende toch de sympathie opgewekt om ze verder te volgen.

avatar van stoepkrijt
Angie McMahon! Ik heb haar een paar maanden terug ontdekt toen ik haar op de programmering van BKS zag staan. Ik ben helemaal verzot op Slow Mover en Missing Me. (Maar Pasta is ook best leuk, hoor.)

Sunderland schreef:
Angie brengt eind deze maand haar debuutalbum uit
Leuk! Ik ben benieuwd.

avatar van stoepkrijt
Sunderland schreef:
93. Blood Red Shoes – Say Something, Say AnythingIk heb uiteindelijk voor dit nummer gekozen vanwege enige melodie die het bevat.
Dappere poging tot een compliment, maar ik weet niet of die helemaal goed overkomt op iemand die BRS niet kent.

Ik heb ze in 2011 een keer live gezien, dit jaar heb ik ein-de-lijk weer een kans! (want als ze optreden in Nederland is dat bijna altijd in de Melkweg en dat is te ver voor mij...)

avatar van Sunderland
stoepkrijt schreef:
Dappere poging tot een compliment, maar ik weet niet of die helemaal goed overkomt op iemand die BRS niet kent.
'het minst rechttoe rechtaan' dan? is dat een verbetering?

stoepkrijt schreef:
... Ik ben helemaal verzot op Slow Mover en Missing Me. (Maar Pasta is ook best leuk, hoor.)
oftewel zoals iemand in het albumtopic opmerkte:
Pasta is heel lekker.

avatar van motel matches
The Rifles fantastische plaat waarop dit nummer staat.

avatar van Outlaw104
motel matches schreef:
The Rifles fantastische plaat waarop dit nummer staat.
Idd, maar vind vooral The General van het 2e album een heerlijk nummer.

avatar van stoepkrijt
Sunderland schreef:
(quote)
'het minst rechttoe rechtaan' dan? is dat een verbetering?
Ja, dat klinkt al beter! Maar ik snap je punt wel hoor, met rechttoe rechtaan is in het geval van BRS niks mis.

avatar van Sunderland
Outlaw104 schreef:
Idd, maar vind vooral The General van het 2e album een heerlijk nummer.
2e album is ook nog altijd erg goed idd.

avatar van Sunderland
90. Agnes Obel – Riverside
Verfrissend was het toen er een Deense dame met haar pianospel tussen al het rockgeweld op de radio haar plek innam. Klassiek meets pop. Fijne eerste single van een evenzo fijn debuut. Ze had bijna niet mijn top 100 gehaald maar om de één of andere reden hoor ik het de laatste tijd weer geregeld op de radio en dan moet ik erkennen dat het toch een fijne afwisseling is tussen alle gitaren en drums. Bovendien lekkere muziek voor de zondagochtend.

Met de laatste albums ben ik haar een beetje uit het oog verloren omdat deze niet meer de verrassing voor mij waren die dit album wel was.

avatar van Sunderland
89. Colleen Green – TV
Ik heb een zwak voor artiesten die in de kleine donkere hoekjes gewoon hun ding doen, zoals Colleen Green. Met haar okselhaar en zonnebril weet ze mij met haar muziek zich aan haar te binden. Ze is een enorm creatief type die haar eigen shirts en tasjes ontwikkelt, albumhoezen etc. en er haar eigen alternatieve draai aangeeft, zonder dat ze er ook maar rijk van wil worden.

Haar muziek past in een straatje waar ik niet zo van houd eigenlijk, zoals Blink 182, maar waar haar rauwe gitaargeluid zich leent voor een schreeuwerige stem, is het juist haar liefelijke naïeve stem die het tot een geweldig resultaat maakt. Sowieso stevige rock met een damesstem kan ik goed waarderen. Nu dacht ik ergens gelezen te hebben dat ze ook gitaar speelt in een ander bandje, maar dat kan ik zo gauw niet meer terugvinden.

Het vreemdste concert heb ik ooit bij haar beleefd door het niet mee te maken; ze stond op een vrijdagavond rond 22:00 uur geprogrammeerd met een andere artieste in 2016 in de kelder van Paradiso. In de grote zaal was nog een dance-concert gaande en, o mijn god, dan lijkt het net alsof het plafond naar beneden komt in die kelder… Heb je dat daar wel eens meegemaakt?! Het wachten was dan ook totdat dat concert in de grote zaal was gestopt en dan was nog de vraag wie van beide dames als eerste zou optreden. Toen om 23:00 uur het concert nog niet begonnen was en ik hoorde dat Colleen als 2e zou optreden, heb ik een album bij haar gekocht, een handtekening en een handje van haar gekregen en ben ik hem afgetaaid. Wat dat betreft zijn de vrijdagavonden niet mijn beste avonden om een concertje te bezoeken. Na een weekje werken stond ik al snel te tollen op mijn benen. Maar de eerst volgende keer in Nederland zorg ik ervoor dat ik er wel fit bij sta.

avatar van Sunderland
88. The Rapture – How Deep is Your Love?
Rock en dance is een combinatie die mij goed ligt en muziek moet eigenlijk vooral lekker klinken. Vele artiesten hebben rock met dance gecombineerd, maar How Deep is Your Love van The Rapture heeft het tot nu toe gewonnen. Het fijne pianootje en de onvaste stem klinken goed en de lengte van de albumversie is niets te kort. Om het af te maken wordt er ook nog een sax aan het geheel toegevoegd… heerlijk! Alleen al voor dit nummer heb ik het album In In the Grace of Your Love (2011) aangeschaft.

De band bestaat niet meer en ik dacht dat dit een aardige eendagsvlieg was, maar op het album Echoes (2003) staat ook nog I Need Your Love en van het album Pieces of the People We Love (2006) staat het leuke Get Myself Into It.

avatar van Sunderland
87. Clock Opera – Lesson No.7
2012 was een topjaar aan releases voor mij. En dat Clock Opera in mijn top 3 viel van mijn eindlijst over dat jaar, geeft aan dat het wel een bijzonder goed album moet zijn geweest. Guy Connelly is het brein achter de band en producer voor diverse andere artiesten. Nu wilde hij eens zijn eigen geluid laten horen. Ways to Forget staat bomvol goede rocknummers waarbij vooral Lesson No. 7 mij opvalt vanwege de opbouw, hoge tempo en de urgentie die er in doorklinkt. Een naargeestige videoclip erachter maakt die spanning nog eens extra sterk.

Helaas zette het tweede album een slapper synthpop geluid in maar het concert wat ik van hen zag in 2015, met daarna Indian Askin (in hun begindagen nog), en daarna het energieke Maxïmo Park, is een avond dat ik niet snel ga vergeten. Omdat deze concertreeks vrij vroeg was afgelopen heb ik het feestje nog geweldig afgesloten in de kroeg op de hoek van de straat.

avatar van Sunderland
86. The Limiñanas – Salvation
Via Salvation heb ik The Limiñanas leren kennen, ook weer op de Pinguin. Het orgeltje en de zang is fijn en het ritme opstuwend. Dit geluid is kenmerkend voor hen, mede geinspireerd door de muziek van Ennio Morricone. Ze bespeelden een gitaar met maar 3 snaren kan ik mij herinneren.

Crystal Anis (2012) en Costa Blanca (2013) zijn hun beste albums wat mij betreft. Ik begreep snel dat ze Frans zijn en dat heeft bij mij een streepje voor. Toch wist ik niet wat ik moest verwachten toen ik ze voor het eerst ging zien in de Ekko in 2014. Ik dacht aan een band met jonge gasten maar daar stonden gewoon Marie en Lionel Liminana, een koppel van achter in de veertig. Toen bespeelden en zongen ze nog alles zelf. Begin dit jaar zag ik ze weer in Doornroosje en hadden ze een volledige band rond zich opgebouwd en de zang uitbesteed aan een zanger en zangeres. Dit concert was zo verrassend goed dat ik ze 2 dagen later weer ben gaan zien in Amsterdam. Gewoon, omdat het kan.

avatar van 123poetertjes
Wires

avatar van Sunderland
The show must go on!!

De volgende 5!

avatar van Sunderland
85. Cold War Kids – We Used To Vacation
Cold War Kids heb ik leren kennen met hun debuut. Hoe weet ik niet meer, maar wellicht dat We Used to Vacation en Hang Me up to Dry veel op de KinkFM te horen waren. Ook Saint John vind ik geweldig van het sowieso goede debuut Robbers & Cowards (2006). De stem van Nathan Willett staat me aan en het heeft wel ergens een prettig folky randje.

Live heb ik ze voor het eerst op Pukkelpop in 2008 gezien en na de release van hun 2e album in Paradiso datzelfde jaar. Ik weet nog dat ik het concert relatief ongeinteresseerd heb zitten aanschouwen vanaf het balkon maar veel later ben ik die ervaring pas heel erg gaan waarderen en heb ik het nog meerdere keren teruggekeken op die website waar concertregistraties terug te kijken waren; belicht met alleen 2 schijnwerpers of af en toe alleen maar zaklantaarns waarmee ze de zaal inschenen, maakte het een indrukwekkend concert, alsof alles in zwart-wit was. De resterende albums heb ik ook met interesse gevolgd maar vervolgens werd het een beetje meer van hetzelfde en niet meer van dezelfde kwaliteit als hun debuut.

Nathan Willett en Matt Maust hebben nog onder een andere naam French Style Furs een zijprojectje gehad, maar qua geluid wijkt dit niets af van CWK.

avatar van Sunderland
84. The Dears – Blood
Ik weet nog precies waar ik was op het moment dat ik Blood voor het eerst hoorde: op de bank bij mijn broer en schoonzus op een vrijdagavond met Pinguin Radio aan. Een moment dus dat mijn oren zich spitsten op een moment dat we gewoon wat aan het praten waren. Wat een geweldig mooi nummer hoorde ik daar en mijn mening is tot op heden daarover niet gewijzigd; melodieus en rustige momenten afgewisseld met stevige uitbraken en met een lekker energiek meezingrefreintje.

Behalve dit album Degeneration Street ken ik verder weinig van de band en moet ik mij nog verder in hun werk verdiepen. Jammer genoeg heb ik hun concert vorig jaar in Paradiso gemist, want alleen al voor Blood zou ik ze graag eens willen zien.

avatar van Sunderland
83. Dan Mangan – About As Helpful As You Can Be Without Being Any Help At All
Dan behoort tot de weinige mannelijke (indie)folkzangers die ik graag mag horen, samen met bijvoorbeeld een Alexi Murdoch. Gek genoeg heb ik over Dan voor het eerst gelezen in een programmaboekje van het Noorderzonfestival in Groningen in 2012. De beschrijving beviel mij wel en Spotify deed de rest. Ik heb hem niet gezien op het festival omdat ik daar maar 1 avond was maar ik had wel het geluk een glimp op te vangen van Of Montreal die net hun (voor mij) enige hoogtepunt The Past Is A Grotesque Animal speelden op dat ogenblik.

About as Helpful… heeft natuurlijk een geweldig mooi intro… strijkertjes, blazertjes en een zwierige melodie en ritme als vervolg. Ik weet niet waarom ik de stem van Dan prettiger vindt dan van zijn soortgenoten, maar wellicht wel juist omdat het een vrij ingetogen neutrale stem is die bij uithalen alleen wat rauwer over kan komen. Ik zie dat hij zich het laatste jaar ook richt op wat covers en zo ook In The Aeroplane Over The Sea heeft onderhanden heeft genomen.

Helaas heb ik hem nog niet live gezien. Zou een mooie verrassing zijn geweest als hij In the Aeroplane... live heeft gebracht tijdens het laatste concert in april jl. Helaas was verhinderd om hem te zien de laatste 2 jaar dat hij in Nederland. Staat nog zeker hoog op de lijst om te bezoeken.

avatar van Sunderland
82. Sin Fang, Sóley, Örvar Smárason – Random Haiku Generator
Dit nummer ving ik op van Pinguin Radio in januari 2017, de maand van release. Uiteindelijk heeft dit drietal dat jaar elke maand 1 nummer uitgebracht wat een album vormde aan het einde van dat jaar met, jawel, 12 nummers. Ik had nog niet zo veel met bands uit IJsland, maar toen ik hoorde dat Sóley had meegewerkt aan dit nummer, was mijn aandacht gevestigd. Van haar had ik immers wel eens een album leuk bevonden.

Gevoelig liedje, licht electronisch met tweestemmige zang maakt dit nummer als grootste parel op een verder prima album. Wasted en Citrus Light zijn ook erg mooi.

Live was dit ook geweldig te zien in de Ekko in 2018 en de onderlinge interactie was geweldig, waarbij ze elkaar stuk voor stuk wel even voor schut werden gezet door hun bandgenoten.

avatar van Sunderland
81. The Duke Spirit – Surrender
Soms wordt er een geweldig leuk rockliedje geboren; met Surrender brengt The Duke Spirit het perfecte rocknummer voor mij. Alle ingrediënten bevat het: kort, hoog tempo, onzuivere stem, opstuwend ritme en een fijne combi van lage en hoge klanken. Kortom: Licht lekker in het gehoor. Dit nummer komt van Bruiser (2011) en ik heb een paar andere albums van hen gehoord die verder weinig indruk achterlieten en gewoon prima zijn.

De zangeres Liela Moss heeft vorig jaar een soloalbum uitgebracht lees ik net. Die moet dan maar eens beluisterd worden want haar stem maakt het wel!


Gast
geplaatst: vandaag om 22:37 uur

geplaatst: vandaag om 22:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.