Tremonti - Marching in Time (2021)

Album nummer vijf alweer. Ik kan me nog herinneren toen een vriend van me mij superblij belde dat Tremonti een solo album uitbracht. Kleine 10 jaar later zijn dat er alweer vijf. Ik heb er in ieder geval weer zin in.

In tegenstelling tot het voorgaande album staan de nummers hier weer op zichzelf. En dit klinkt ook wel goed: promise “thrash-induced fret fireworks, wrecking ball grooves, and searing melodies”

De tweede single is ondertussen ook uit. En ze kiezen voor het prachtige slotstuk Marching in Time. Het nummer doet het hier enorm goed trouwens. Doet denken aan Blackbird en laat dat nou mijn favorieten nummer van Alter Bridge zijn. Heerlijk nummer in ieder geval.
Tremonti - Marching In Time (Official Music Video) - YouTube

En single nummer drie is ook uitgebracht. Wat een heerlijk nummer weer. Met elk nieuw nummer van de man besef ik me weer waarom ik fan ben.
Tremonti - A World Away (Official Live Video) - YouTube

Vlak voor release is single nummer 4 nog uitgebracht. Tremonti - Now And Forever (Official Music Video) - YouTube. Vooral de intro bevalt goed. Benieuwd naar het gehele album vrijdag. Hopelijk schiet Large een beetje op met het verzenden.

Wederom een sterk album van meneer Tremonti. Inmiddels begint zijn solowerk de kwaliteit van zijn andere band Alter Bridge te ontstijgen. De mengeling van loodzware metalriffs en stevige amerikaanse rock is ook ditmaal onweerstaanbaar, met een grote reeks prima tracks. Uitschieters zijn de furieuze opener A World Away en het epische afsluitende titelnummer, maar alles daar tussen in is ook dik de moeite waard.

Wat een tekstarmoedig album. Hoe vaak hebben we zoiets al gehoord? Het vaak povere rijmschema daargelaten heeft meneer Tremonti niks anders te vermelden dan halleluja. Zing dan hoe en waar je was ofzo. Het tweede deel van het album is wel wat beter.

Hoewel een prima gitarist en een redelijke zanger kunnen de platen van de beste man mij maar matig boeien. Voor mijn gevoel poept Tremonti elke keer weer dezelfde schijf uit. Er is weinig ontwikkeling in zijn platen te ontdekken. Een voordeel t.o.v. zijn werk bij Alter Bridge, het klinkt allemaal wel wat heavier. Wat overblijft; een volle productie waar maar weinig ruimte is voor details en refreinen die formulematig klinken. Nee, een groot fan van Tremonti zal ik nooit worden, de lange speelduur - de schijf klokt een uur - helpt ook al niet mee. Ben het wel eens met de schrijver hierboven, de plaat klinkt wat afwisselender naar het einde toe. Echter de verveling heeft dan al lang toegeslagen. Conclusie; bij vlagen lekker zwaar, enkele goed geplaatste gitaarsolo's maar net zo vaak saai en vervelend en de productie maakt het er niet beter op.

Had hoog gespannen verwachtingen, maar moet me eerlijk gezegd aansluiten bij m'n 2 voorgangers hierboven, al verdient 'ie wat mij betreft wel een 3,5...

Dan ga ik er even een wat positiever geluid tegenover zetten. De man levert weer een heerlijk stevige plaat af. Waarbij hij na het conceptuele A Dying Machine weer wat meer teruggrijpt op de eerdere albums. Met stevige metal invloeden. Ik krijg direct zin om dit live te zien, vooral om de moshpit door te jagen dan. Daar geeft Marching in Time ook weer een heerlijk energieke vibe voor. Ik kan er enorm van genieten in ieder geval.

En ze mogen van mij meer nummers als Marching in Time maken trouwens. Prachtige afsluiter.

Heerlijke plaat weer vol met sterke goed gezongen nummers.

Tremonti, zijproject van Mark Tremonti voor werk dat te zwaar zou zijn voor Alter Bridge? Nee, niet geheel overtuigd. 'Marching in Time' is een klein uur boeiende creativiteit in een album dat gezwind, kundig en vol power balanceert tussen heavy rock en metal. Gevarieerd, melodieus, bombastisch, maar soms ook bluesy  en eigenlijk best even toegankelijk als Alter Bridge.

Ja, Mark Tremonti is Grammy-Awardwinnaar. Wat doet hij zijn naam als virtuoos hier alle eer aan. Wat een gitarist horen we weer! Solo moet ie bij Tremonti bovendien in de kleren van de frontman, maar ook met zijn cleane vocalen scoort hij wel degelijk als zanger. Wat een stemprestatie bv. in 'Bleak'.

Tremonti wil onmiddellijk je aandacht. Bijt af met een hoogtepunt, het fameuze drumsgedreven 'A World Away', bijna een hardcore breakdown, die geleidelijk via een thrashy riff en emotionele solo uitwaaiert tot een echte Tremonti-klassieker. Lekker gespierde heavy rock op deze plaat, maar evengoed dus ook spectaculaire riffs en flitsende gitaarsolo's die de metalfan zullen verblijden. Soms gaat het dan weer even enkele versnellingen lager, zoals in 'The Last One Of Us' of 'Not Afraid To Loose', maar stuk voor stuk blijven het pakkende, goed opgebouwde nummers.

De band Tremonti maakt hem, naast gitarist en zanger, hier ook een onbetwist sterke, reflecterende songwriter. Met songs uit zijn recente leven gegrepen maakt hij, de plaattitel getrouw, een reis door de tijd. Zoals het lange epische titelnummer, de afsluiter. Vader met pasgeboren dochter, hoopvol het leven trotserend in tijden van pandemie. Nergens een luide, gefrustreerde Munch-schreeuw, wel een positieve eindboodschap. Bovendien is dit slotnummer het onbetwiste muzikale hoogtepunt van de plaat, organisch uitgegroeid tot een majestueuze zeven en een halve minuut. Je hoort een strak spelende band al zijn kunde perfect samenbrengen in z'n onmiskenbare Tremonti-sound.

De pandemie, ieders gesel alom , voor Tremonti zowel privé, als voor zijn scheppingskracht toch de start van een enorme boost.  Na een uitstekende Myles Kennedy van Alter Bridge met 'The Ides Of March' al eerder dit jaar, maakt ook hij met dit 'Marching in Time' nu een geweldige beurt. Met straks de heropstart van Alter Bridge wordt het beslist drummen en lastig organiseren in de drie diverse tourschema's.

ik start met een 4*.

Hij heeft weer enkele prachtige nummers afgeleverd waarbij Marching in Time boven alles uittorent. Maar het klinkt aan de andere kant ook allemaal enorm bekend. En bij vlagen zelfs wat voorspelbaar. Volgens mij hergebruikt hij ook wat van zijn eigen riffs uit eerdere nummers (of van Alter Bridge). Het stoort me verder nergens, maar de plaat licht daarbij erg in het verlengde van zijn eerste drie platen. En dat levert een meer traditioneel album op.

Er wordt weer veelvoudig uit de metal inspiratie getrokken met stevige breaks, knallend drumwerk en heerlijke solo's. Het is genieten, maar van mij mag hij soms wel wat meer tijd nemen om de muziek echt te laten spreken. Maar daar is een kritiek die ik al jaren heb. Toch blijft het heerlijk en weet hij de afwisseling goed te brengen. Hoewel ik hier voor het eerst wel een scream/schreeuw of iets dergelijks mis. Maar dat lijkt niet voor Mark weggelegd.

Toch merk ik dat ik meer nummers in de stijl en richting van Marching in Time had gewild. Eigenlijk het enige nummer wat mij als een logisch gevolg van A Dying Machine klinkt. Nummers die wat meer ruimte krijgen en wat experimenteler over komen.

Ondanks de kritiek blijf ik van zijn muziek genieten. Het zit retestrak in elkaar en blijft toch elke keer weer boeien. Toch merk ik dat hij solo nu dezelfde richting als Alter Bridge opgaat. Als in dat Alter Bridge nu op een punt is waarbij nieuwe muziek erg fijn is, maar ik de oudere albums toch beter weet te waarderen. Als Tremonti besluit in deze stijl door te gaan zie ik datzelfde gebeuren. Maargoed, dat zien we dan wel weer.