Tomita - Kosmos (1977)

Het sterkste album van Tomita dat hij ooit gemaakt heeft, schitterende bewerkingen van grote klassieke meester werken met als hoogtepunt The Sea Named Solaris met 2 stukken van Bach. Een wonderschoon album.

Klassiek uit de electronica-winkel het blijft een gevoelige kwestie. De puristen van klassiek zitten zo boven op de kast, omdat ze van mening zijn dat je zo niet met klassiek werk om mag gaan. En anderzijds de liefhebbers van electronische muziek die hier met de vraag zitten of Tomita wel zelf kan componeren.

Hoe dan ook, als de techniek er is, waarom dan niet uitproberen hoe ver je kan gaan? Waar liggen de grenzen en wat maakt het zo vreemd? Zelf heb ik naast pop-albums ook veel klassiek in huis, dus aan vergelijkingsmateriaal is er genoeg voor handen. Rest me het album in de speler te doen en mijn bevindingen aan de Meter toe te vertrouwen.

Al vrij snel hoor ik opgewekte tonen die wat aan kauwgom doen denken. Waarna een boeiende orkestratie volgt. Het Star Wars Main Title klinkt in de uitvoering van Tomita behoorlijk grappig en volgt het origineel goed. Heerlijk duister begint Space Fantasy en groeit mooi orkestraal uit. Hierdoor krijg ik echt het gevoel of ik in een concertzaal zit. Later volgt een wat meer kosmisch deel en in gedachte zie ik de orkerstleden zoeken naar de juiste sfeer. Het is een mooi schouwspel. En als de lijn is gevonden volgt er heerlijke muziek van de componisten R. Strauss en Wagner. Wat een mooi einde kent.

Pacific 231 van de componist Honegger begint met geluiden die aan een haven doen denken. Na een wat hectische sfeer schets volgt iets vrolijk wat een aangenaan verhaal is om na te luisteren. Het doet echt denken aan varen op een groot schip. Het begin van The Unanswered Question is behoorlijk zacht. Wat ik wel hoor is een mooi uitgesponnen bed aan vioolklanken. Hierdoor ontstaat een mooi ongrijpbare sfeer wat wel de nodige inspanning vergt om te volgen.

Aranjuez van de componist Joaquin Rodrigo is uiterst sfeer vol gedaan. De gitaren die hier normaal op zijn te horen mis ik niet echt. Daarvoor in de plaats is er genoeg anders te horen wat met liefde voor detail is gemaakt. Peer Gynt: Solveig's Song van Grieg blijft in de uitvoering van Tomita staan als een huis. De opbouw volgt mooi het "origineel." Zeer helder is het begin van Hora Staccato van Dinciu Heifetz en daarna volgt iets wat doet denken aan de klassieke manier van voetjes van de vloer. Anders gezegd: even de stress aan de kant.

Ja, en dan het toetje van dit album. The Sea Named "Solaris" gebaseerd op twee werken van Bach en eigen inbreng van Tomita. Het roept bij mij een beeld op van reizen door de kosmos. Hier en daar even een moment van bezinning of een drankje en dan opnieuw op pad om nog meer van de ruimte te zien. Al met al een erg mooi einde aan dit bijzondere album wat goed laat horen dat klassiek op electronica best kan. Even de zee op het einde, en dan concluderen dat een speciale vakantie voorbij is.

Hmm.... ik vind dit persoonlijk niet een van z'n sterkste albums omdat de balans tussen goede muziek en kitsch een beetje zoek is. Er staan een paar schitterende stukken op zoals The Sea Names Solaris (volgens mij ook sterk beinvloed door de film Solaris van Tarkovsky) maar dat Star Wars ding is echt fout.

Echt fout zou ik dat Star Wars ding niet willen noemen, maar echt super is het ook weer niet. Met beleid draaien dus. Gelukkig is het de eerste track en die spoel je zo door.

Blijft mij fav van Tomita, dit is zo grandioos gedaan dat ik het Star Wars stuk er voor lief bij neem, en zo slecht is het nou ook weer niet gedaan.

Dat ik het nu pas zie, Pacific 231 van Honegger gaat over een Locomotief met die naam, luister maar eens goed. Zeker aan het begin als de rit begint.

Inderdaad dat is er ook in te horen. Dat is denk ik ook het leuke van muziek luisteren dat het een bepaalde associatie oproept die voor meerdere uitleg vatbaar is. Ik denk ook dat dat de kracht is van deze site dat die verschillen hier in behandeling worden genomen. Voer voor de geest dus.