BADBADNOTGOOD - Talk Memory (2021)
mijn stem
47 stemmen
Canada
Jazz
Label: Innovative Leisure
-
Signal from the Noise (9:02)
-
Unfolding (Momentum 73) (4:30)
met Laraaji
-
City of Mirrors (3:50)
met Arthur Verocai
-
Beside April (5:13)
met Arthur Verocai
-
Love Proceeding (5:25)
met Arthur Verocai
-
Timid, Intimidating (6:17)
-
Beside April [Reprise] (1:40)
met Arthur Verocai
-
Talk Meaning (6:14)
1
geplaatst: 5 oktober 2021, 16:38 uur
Wat een lelijke hoes, dat belooft niet veel goeds. Afgaande op de vooruitgesnelde singles wordt dit album wat minder 'gemakkelijk' dan bijv. het voorgaande album. Desalniettemin kijk ik er wel naar uit, ieder BBNG album bevat altijd wel 2 of 3 tracks die ik veelvuldig beluister en een feature met Terrace Martin maakt nieuwsgierig. Nog paar dagen wachten.
1
geplaatst: 5 oktober 2021, 20:42 uur
Zwammer schreef:
Wat een lelijke hoes, dat belooft niet veel goeds.
Wat een lelijke hoes, dat belooft niet veel goeds.
Die hoes is inderdaad bad, bad, not good.
Interessant is dat Arthur Verocai en Laraaji aan het album hebben meegewerkt. Niet de minsten!
0
geplaatst: 6 oktober 2021, 13:59 uur
Zwammer schreef:
Wat een lelijke hoes, dat belooft niet veel goeds.
Wat een lelijke hoes, dat belooft niet veel goeds.
Iets met een boek en oordelen over een kaft
0
geplaatst: 11 oktober 2021, 12:50 uur
Doet deze cover dat niet dan volgens jou?
Overigens weer een prima album van de heren. Doet mede doordat het instrumentaal is vooral aan de eerste 3 albums denken maar de songstructuur van het 4de album. Het beste van de twee werelden zou je zeggen maar ze vervallen vaak iets te veel in uitbundige saxofoonsolo's die ik niet bijster interessant vind. Het drieluik City of Mirrors, Beside April en Love Proceeding behoort dan wel weer tot het beste werk van BADBADNOTGOOD.
3
geplaatst: 13 oktober 2021, 15:32 uur
Prachtige plaat, voor het eerst dat BADBADNOTGOOD mij écht overtuigt. Misschien omdat ze nu full-blown jazz maken, waar eerder vaak hiphopinvloeden te horen waren. Die zijn nu ver weg. Of het komt door de even verrassende als nadrukkelijke aanwezigheid van de legendarische Braziliaan Arthur Verocai. Van hem komen de strijkersarrangementen die hier imponeren.
1
ohmusica
geplaatst: 15 oktober 2021, 21:24 uur
BBNG. Heb er nooit veel mee gehad. Er is nu meer diepgang, en vooral beter gestructureerde composities, meer richting, minder branie. De eerste beluistering was wel even doorzetten, dit is geen hapklare luisterkost. Het is iets om door te spitten, ik ben geen doorgewinterde jazzkenner… De recensies zijn in ieder geval zeer positief en dat geeft moed.
2
geplaatst: 27 oktober 2021, 11:06 uur
Heerlijke plaat! Ik heb het gevoel dat deze plaat jazzier is dan al hun vorige platen, in die zin dat het meer richting de klassieke opvatting van jazz neigt en dat de hiphop- en elektronica-invloeden een stuk minder zijn. Althans: ik hoor ze niet echt. Wat ik wel hoor, zijn prachtig opgebouwde nummers met fijne melodieën en gave instrumentatie. Het is alvast uitkijken naar het concert dat pas eind volgend jaar zal plaatsvinden in Paradiso.
0
Mssr Renard
geplaatst: 28 oktober 2021, 11:01 uur
Ik heb een beetje slechte ervaringen met deze band. Jazzfunk of moderne jazzfusion of hoe je het ook wil noemen, ligt normaal gesproken ook helemaal in mijn straatje, maar ik heb dingen gehoord en bekeken op youtube in de afgelopen jaren, waarvoor ik niet warm loop bij deze band. Bovendien vind ik hun ALL-CAPS bandnaam een flinke afknapper.
Ik zag bijvoorbeeld een tiny-desk (waar ik erg fan van ben)-concert van hen, en dat stemde niet echt tevreden. Aan de andere kant zie ik wel dat heldin Brandee meedoet op deze plaat en dat doet mij twijfelen. Zijn zij meer volwassen geworden?
Ik zag bijvoorbeeld een tiny-desk (waar ik erg fan van ben)-concert van hen, en dat stemde niet echt tevreden. Aan de andere kant zie ik wel dat heldin Brandee meedoet op deze plaat en dat doet mij twijfelen. Zijn zij meer volwassen geworden?
1
geplaatst: 28 oktober 2021, 12:21 uur
Ik denk dat je deze wel een kans kan geven, Mssr Renard, de strijkersarrangementen van Verocai spelen ook een belangrijke rol in het geheel. Ik heb 'm net eens een luisterbeurt gegund, en die is me aardig bevallen!
0
Mssr Renard
geplaatst: 28 oktober 2021, 12:23 uur
AOVV schreef:
Ik denk dat je deze wel een kans kan geven, Mssr Renard, de strijkersarrangementen van Verocai spelen ook een belangrijke rol in het geheel. Ik heb 'm net eens een luisterbeurt gegund, en die is me aardig bevallen!
Ik denk dat je deze wel een kans kan geven, Mssr Renard, de strijkersarrangementen van Verocai spelen ook een belangrijke rol in het geheel. Ik heb 'm net eens een luisterbeurt gegund, en die is me aardig bevallen!
Ik ben benieuwd. Ik krijg de band iedere keer aanbevolen omdat ik GoGo Penguin en Mamma Hands en Slowly Rolling Camera zo hoog waardeer.
1
ohmusica
geplaatst: 28 oktober 2021, 14:13 uur
Mssr Renard schreef:
Ik ben benieuwd. Ik krijg de band iedere keer aanbevolen omdat ik GoGo Penguin en Mamma Hands en Slowly Rolling Camera zo hoog waardeer.
(quote)
Ik ben benieuwd. Ik krijg de band iedere keer aanbevolen omdat ik GoGo Penguin en Mamma Hands en Slowly Rolling Camera zo hoog waardeer.
Er zijn overeenkomsten, maar ook weer niet. Misschien maakt dit het ook interessant.
Zoek de 10 verschillen.
2
Mssr Renard
geplaatst: 28 oktober 2021, 14:24 uur
De eerste song is wel zware en lawaaiige kost en heeft inderdaad ab-so-luut niets te maken met Mammal Hands of de analoge IDM van GoGo Penguin. Ik denk dat liefhebbers van King Crimson of Anekdoten en zelfs Muse of Tool hier wel wat mee kunnen, ook al heeft het geen gitaarriffs. Maar die overstuurde basgitaar is natuurlijk ook gewoon een gitaar.
Verderop op de plaat zit trouwens wel wat gitaar, want de saxofonist speelt op deze plaat ook wat gitaar en de toetsenpartijen en zelfs fluit (een soort multi-instrumentalist dus). Maar de gitaarpartijen zijn niet zo vet en heavy als de baspartijen.
Andere songs zijn wat minder zwaar en heavy. Dus het is wel een beetje van alles wat. Een erg experimenteel geheel, waar ik op dit moment meer moeite heb om een context en een rode draad in te ontdekken. Vanaf het tweede of derde nummer is er meer een lijn in de muziek te ontdekken die richting een mix van progrock en fusion gaat, met wat erg fraaie momenten; a-syncopische ritmes, wat fijne gitaarsolo's, strijkarrangementen.
Bij Timid, Intimidating heb ik weer wat Soft Machine-associaties. De band zelf zegt sterk door Davis en Coltrane te zijn beïnvloed en dat zal allemaal wel, maar dit is toch echt fusion, wat ze hier brengen.
Het laatste nummer is trouwens wel de icing op de cake. Lekkere jazzfusion beats met een plethora aan klanken en instrumenten erdoorheen: harp, dissonante piano-akkoorden, strijkers, groovy bass, saxofoonsolo en wat electronische effecten. Als ze met dit nummer hadden ge-openend, was ik sneller overtuigd van deze plaat. Voor mensen die geïnteresseerd zijn geraakt in Brandee Younger, zij heeft ook een klasse-fusionplaat afgeleverd dit jaar.
Het klinkt wel erg volwassen en doordacht, dus ze zijn zeker als band gegroeid. Op het eerste nummer na vind ik het uiteindelijk allemaal niet eens zo slecht, en dat was pas mijn eerste luisterbeurt.
Verderop op de plaat zit trouwens wel wat gitaar, want de saxofonist speelt op deze plaat ook wat gitaar en de toetsenpartijen en zelfs fluit (een soort multi-instrumentalist dus). Maar de gitaarpartijen zijn niet zo vet en heavy als de baspartijen.
Andere songs zijn wat minder zwaar en heavy. Dus het is wel een beetje van alles wat. Een erg experimenteel geheel, waar ik op dit moment meer moeite heb om een context en een rode draad in te ontdekken. Vanaf het tweede of derde nummer is er meer een lijn in de muziek te ontdekken die richting een mix van progrock en fusion gaat, met wat erg fraaie momenten; a-syncopische ritmes, wat fijne gitaarsolo's, strijkarrangementen.
Bij Timid, Intimidating heb ik weer wat Soft Machine-associaties. De band zelf zegt sterk door Davis en Coltrane te zijn beïnvloed en dat zal allemaal wel, maar dit is toch echt fusion, wat ze hier brengen.
Het laatste nummer is trouwens wel de icing op de cake. Lekkere jazzfusion beats met een plethora aan klanken en instrumenten erdoorheen: harp, dissonante piano-akkoorden, strijkers, groovy bass, saxofoonsolo en wat electronische effecten. Als ze met dit nummer hadden ge-openend, was ik sneller overtuigd van deze plaat. Voor mensen die geïnteresseerd zijn geraakt in Brandee Younger, zij heeft ook een klasse-fusionplaat afgeleverd dit jaar.
Het klinkt wel erg volwassen en doordacht, dus ze zijn zeker als band gegroeid. Op het eerste nummer na vind ik het uiteindelijk allemaal niet eens zo slecht, en dat was pas mijn eerste luisterbeurt.
1
ohmusica
geplaatst: 28 oktober 2021, 18:35 uur
Mssr Renard schreef:
De eerste song is wel zware en lawaaiige kost en heeft inderdaad ab-so-luut niets te maken met Mammal Hands of de analoge IDM van GoGo Penguin. Ik denk dat liefhebbers van King Crimson of Anekdoten en zelfs Muse of Tool hier wel wat mee kunnen, ook al heeft het geen gitaarriffs. Maar die overstuurde basgitaar is natuurlijk ook gewoon een gitaar.
Verderop op de plaat zit trouwens wel wat gitaar, want de saxofonist speelt op deze plaat ook wat gitaar en de toetsenpartijen en zelfs fluit (een soort multi-instrumentalist dus). Maar de gitaarpartijen zijn niet zo vet en heavy als de baspartijen.
Andere songs zijn wat minder zwaar en heavy. Dus het is wel een beetje van alles wat. Een erg experimenteel geheel, waar ik op dit moment meer moeite heb om een context en een rode draad in te ontdekken. Vanaf het tweede of derde nummer is er meer een lijn in de muziek te ontdekken die richting een mix van progrock en fusion gaat, met wat erg fraaie momenten; a-syncopische ritmes, wat fijne gitaarsolo's, strijkarrangementen.
Bij Timid, Intimidating heb ik weer wat Soft Machine-associaties. De band zelf zegt sterk door Davis en Coltrane te zijn beïnvloed en dat zal allemaal wel, maar dit is toch echt fusion, wat ze hier brengen.
Het laatste nummer is trouwens wel de icing op de cake. Lekkere jazzfusion beats met een plethora aan klanken en instrumenten erdoorheen: harp, dissonante piano-akkoorden, strijkers, groovy bass, saxofoonsolo en wat electronische effecten. Als ze met dit nummer hadden ge-openend, was ik sneller overtuigd van deze plaat. Voor mensen die geïnteresseerd zijn geraakt in Brandee Younger, zij heeft ook een klasse-fusionplaat afgeleverd dit jaar.
Het klinkt wel erg volwassen en doordacht, dus ze zijn zeker als band gegroeid. Op het eerste nummer na vind ik het uiteindelijk allemaal niet eens zo slecht, en dat was pas mijn eerste luisterbeurt.
De eerste song is wel zware en lawaaiige kost en heeft inderdaad ab-so-luut niets te maken met Mammal Hands of de analoge IDM van GoGo Penguin. Ik denk dat liefhebbers van King Crimson of Anekdoten en zelfs Muse of Tool hier wel wat mee kunnen, ook al heeft het geen gitaarriffs. Maar die overstuurde basgitaar is natuurlijk ook gewoon een gitaar.
Verderop op de plaat zit trouwens wel wat gitaar, want de saxofonist speelt op deze plaat ook wat gitaar en de toetsenpartijen en zelfs fluit (een soort multi-instrumentalist dus). Maar de gitaarpartijen zijn niet zo vet en heavy als de baspartijen.
Andere songs zijn wat minder zwaar en heavy. Dus het is wel een beetje van alles wat. Een erg experimenteel geheel, waar ik op dit moment meer moeite heb om een context en een rode draad in te ontdekken. Vanaf het tweede of derde nummer is er meer een lijn in de muziek te ontdekken die richting een mix van progrock en fusion gaat, met wat erg fraaie momenten; a-syncopische ritmes, wat fijne gitaarsolo's, strijkarrangementen.
Bij Timid, Intimidating heb ik weer wat Soft Machine-associaties. De band zelf zegt sterk door Davis en Coltrane te zijn beïnvloed en dat zal allemaal wel, maar dit is toch echt fusion, wat ze hier brengen.
Het laatste nummer is trouwens wel de icing op de cake. Lekkere jazzfusion beats met een plethora aan klanken en instrumenten erdoorheen: harp, dissonante piano-akkoorden, strijkers, groovy bass, saxofoonsolo en wat electronische effecten. Als ze met dit nummer hadden ge-openend, was ik sneller overtuigd van deze plaat. Voor mensen die geïnteresseerd zijn geraakt in Brandee Younger, zij heeft ook een klasse-fusionplaat afgeleverd dit jaar.
Het klinkt wel erg volwassen en doordacht, dus ze zijn zeker als band gegroeid. Op het eerste nummer na vind ik het uiteindelijk allemaal niet eens zo slecht, en dat was pas mijn eerste luisterbeurt.
Man, Knappe analyse na een keer luisteren!
Het eerste nummer had ik ook erg veel moeite mee. Het hele album heeft m.i. weinig te maken met de genoemde bands, dit komt van een ander continent.
Dit is duidelijk zeker fusion maar voller (strijkers) en breder en meer contrasten en overgangen in stijl, bv strijkers en hardrock gitaren samen inderdaad soms progrock, of dan weer sax en orkest.
Daarnaast doen er zeer verdienstelijke gastmuzikanten mee.
Ik vind het een interessante plaat, je hoort telkens wat andre accenten.
0
Mssr Renard
geplaatst: 28 oktober 2021, 23:53 uur
ohmusica schreef:
Man, Knappe analyse na een keer luisteren!
Het eerste nummer had ik ook erg veel moeite mee. Het hele album heeft m.i. weinig te maken met de genoemde bands, dit komt van een ander continent.
Dit is duidelijk zeker fusion maar voller (strijkers) en breder en meer contrasten en overgangen in stijl, bv strijkers en hardrock gitaren samen inderdaad soms progrock, of dan weer sax en orkest.
Daarnaast doen er zeer verdienstelijke gastmuzikanten mee.
Ik vind het een interessante plaat, je hoort telkens wat andre accenten.
(quote)
Man, Knappe analyse na een keer luisteren!
Het eerste nummer had ik ook erg veel moeite mee. Het hele album heeft m.i. weinig te maken met de genoemde bands, dit komt van een ander continent.
Dit is duidelijk zeker fusion maar voller (strijkers) en breder en meer contrasten en overgangen in stijl, bv strijkers en hardrock gitaren samen inderdaad soms progrock, of dan weer sax en orkest.
Daarnaast doen er zeer verdienstelijke gastmuzikanten mee.
Ik vind het een interessante plaat, je hoort telkens wat andre accenten.
Ik heb hem twee keer beluisterd en sommige soms extra. Die hardrock-gitaren is gewoon een overstuurde bas, vandaar mijn King Crimson/Anekdoten referentie.
Ik ken Muse en Tool niet goed genoeg, maar wat ik van ze ken, zit wel deze richting op. Een mix van fusion en instrumentale progrock. In elk geval zijn jazz en hip-hop op deze plaat op deze plaat niet meer te vinden.
1
geplaatst: 29 oktober 2021, 00:08 uur
Mssr Renard schreef:
Ik ken Muse en Tool niet goed genoeg, maar wat ik van ze ken, zit wel deze richting op. Een mix van fusion en instrumentale progrock. In elk geval zijn jazz en hip-hop op deze plaat op deze plaat niet meer te vinden.
Ik ken Muse en Tool niet goed genoeg, maar wat ik van ze ken, zit wel deze richting op. Een mix van fusion en instrumentale progrock. In elk geval zijn jazz en hip-hop op deze plaat op deze plaat niet meer te vinden.
Dit lijkt echt in de verste verte niet op Muse of Tool. En dit geen jazz? Dan eet ik mijn spreekwoordelijke hoed op als dat dit geen jazz is.
0
Mssr Renard
geplaatst: 29 oktober 2021, 09:01 uur
VladTheImpaler schreef:
Dit lijkt echt in de verste verte niet op Muse of Tool. En dit geen jazz? Dan eet ik mijn spreekwoordelijke hoed op als dat dit geen jazz is.
(quote)
Dit lijkt echt in de verste verte niet op Muse of Tool. En dit geen jazz? Dan eet ik mijn spreekwoordelijke hoed op als dat dit geen jazz is.
Dan weet ik het ook niet. Ik probeerde iets progrocks te vinden met heavy bassriffs. Ik zal stoppen met een vergelijk zoeken.
Maar dit is voor mij geen jazz meer hoor. De basis is jazz, maar voor mij is dit fusion of zelfs progrock.
Eet je hoed maar niet op.
0
ohmusica
geplaatst: 29 oktober 2021, 11:07 uur
Mssr Renard schreef:
Ik ken Muse en Tool niet goed genoeg, maar wat ik van ze ken, zit wel deze richting op. Een mix van fusion en instrumentale progrock. In elk geval zijn jazz en hip-hop op deze plaat op deze plaat niet meer te vinden.
Dit lijkt echt in de verste verte niet op Muse of Tool. En dit geen jazz? Dan eet ik mijn spreekwoordelijke hoed op als dat dit geen jazz is.
Dan weet ik het ook niet. Ik probeerde iets progrocks te vinden met heavy bassriffs. Ik zal stoppen met een vergelijk zoeken.
Maar dit is voor mij geen jazz meer hoor. De basis is jazz, maar voor mij is dit fusion of zelfs progrock.
Eet je hoed maar niet op.
Ik ken Muse en Tool niet goed genoeg, maar wat ik van ze ken, zit wel deze richting op. Een mix van fusion en instrumentale progrock. In elk geval zijn jazz en hip-hop op deze plaat op deze plaat niet meer te vinden.
Dit lijkt echt in de verste verte niet op Muse of Tool. En dit geen jazz? Dan eet ik mijn spreekwoordelijke hoed op als dat dit geen jazz is.
Dan weet ik het ook niet. Ik probeerde iets progrocks te vinden met heavy bassriffs. Ik zal stoppen met een vergelijk zoeken.
Maar dit is voor mij geen jazz meer hoor. De basis is jazz, maar voor mij is dit fusion of zelfs progrock.
Eet je hoed maar niet op.
De termen fusion of progrock in de meer klassieke zin voldoen ook niet, is het daarvoor niet al te ver doorgeëvolueerd….?
Herkenningspunten en vergelijkingen ontstaan vanzelf vanuit een eigen point of view, wat je kent… voor de een dit en de ander dat. Zo hoor ik in de nummers alsmaar romantische strijkers terugkomen, filmmuziek… wat is dat dan?
Ze doen ook zelf hierover geen uitspraken, geen bio zag ik, laat maar lekker gissen en wij maken wel de muziek.
0
Mssr Renard
geplaatst: 29 oktober 2021, 11:12 uur
Daar is uiteindelijk een discussieforuum ook voor. Voor mij is het niet zo heel belangrijk om muziek in een hokje te duwen. Maar uit enthousiasme wil ik vaak mensen naar een plaat of artiest toe trekken, dan wil ik nog wel eens namedroppen.
Ik had ook kunnen zeggen: liefhebbers van Elvis Presley of Madonna zouden dit ook eens moeten proberen. Wie weet wat dat oplevert?
Maar zonder gekheid: progrockers zouden eens wat vaker naar fusion moeten luisteren. Als ik de drumpartijen hoor en de zware basrriffs op deze plaat, dan heb ik gewoon snel die associatie.
Ja, de strijkers doen dat wat meer filmisch aan, en doen mij dan weer wel denken aan bijvoorbeeld Mammal Hands of Slowly Rolling Camera, maar die zijn beide veel luchtiger en hebben geen distorted bass.
Ik had ook kunnen zeggen: liefhebbers van Elvis Presley of Madonna zouden dit ook eens moeten proberen. Wie weet wat dat oplevert?
Maar zonder gekheid: progrockers zouden eens wat vaker naar fusion moeten luisteren. Als ik de drumpartijen hoor en de zware basrriffs op deze plaat, dan heb ik gewoon snel die associatie.
Ja, de strijkers doen dat wat meer filmisch aan, en doen mij dan weer wel denken aan bijvoorbeeld Mammal Hands of Slowly Rolling Camera, maar die zijn beide veel luchtiger en hebben geen distorted bass.
2
geplaatst: 5 november 2021, 14:00 uur
Ik begin aardig verslaafd te raken aan deze plaat, en ik neig inmiddels naar 4,5*. Wat een prachtige melodieën bevat dit album. De nummers 2 t/m 8 zijn allemaal raak (voor het gemak tel ik de reprise even mee). Ik weet alleen nog steeds niet wat ik van Signal from the Noise vind. Als single werd ik er al niet heel warm van, en op dit album vind ik het eigenlijk een buitenbeentje. Favorieten zijn vooralsnog Unfolding (Momentum 73), City of Mirrors en Love Proceeding.
0
OOOOO
geplaatst: 12 januari 2022, 21:02 uur
Ja fantastisch werkje dit!
Ik moest er even inkomen, maar als het kwartje valt... Mjammie!
Ik moest er even inkomen, maar als het kwartje valt... Mjammie!
0
geplaatst: 12 januari 2022, 23:10 uur
Ik heb het nog even na enkele maanden terug opnieuw beluisterd en heb toch een half puntje bij gegeven. De composities zijn tof en er gebeurt veel. Het heeft zeker tijd nodig om alle nummers grondig te kennen. Maar het blijkt nog steeds niet volledig mijn cup of tea te zijn. Ik wordt nergens echt verrast door iets. Het voelt voor mij meer aan als een technische oefening dan een emotionele trip.
0
geplaatst: 30 november 2022, 11:42 uur
Vrijdag kan ik dit werk dan eindelijk live gespeeld zien worden. Na het vertrek van Matty zullen ze toch wel veel van deze plaat gaan spelen, denk ik.
Net Talk Memory weer 's opgezet en het album heeft voor mij nog niks aan kracht verloren. IJzersterke composities. Heel erg veel zin in het concert!
Net Talk Memory weer 's opgezet en het album heeft voor mij nog niks aan kracht verloren. IJzersterke composities. Heel erg veel zin in het concert!
0
geplaatst: 3 december 2022, 10:28 uur
sj0n88 schreef:
Vrijdag kan ik dit werk dan eindelijk live gespeeld zien worden. Na het vertrek van Matty zullen ze toch wel veel van deze plaat gaan spelen, denk ik.
Net Talk Memory weer 's opgezet en het album heeft voor mij nog niks aan kracht verloren. IJzersterke composities. Heel erg veel zin in het concert!
Vrijdag kan ik dit werk dan eindelijk live gespeeld zien worden. Na het vertrek van Matty zullen ze toch wel veel van deze plaat gaan spelen, denk ik.
Net Talk Memory weer 's opgezet en het album heeft voor mij nog niks aan kracht verloren. IJzersterke composities. Heel erg veel zin in het concert!
Gisteren was ik er ook bij. Vlagen van genialiteit afgewisseld met middelmatigheid. Complexe arrangementen vlogen totaal uit de bocht (en helaas niet op de goede manier). Uiteraard moet je live consessies doen, maar een strijkersectie vervangen door een synthesizerlijntje klinkt beroerd. M.i. hadden ze andere keuzes moeten maken om dit op te vangen en niet trachten om live-optredens waarheidsgetrouw naar studioversies te laten klinken.
* denotes required fields.
* denotes required fields.