Sturgill Simpson - The Ballad of Dood & Juanita (2021)

Benieuwd welke kant het nu weer op gaat. "Als ik moet gokken" Country. Het maakt me nieuwsgierig.

En het was te verwachten na zijn blue grass uitstapjes. Sturgill gaat weer op de country tour. En dat is jammer, liefhebbers van dit genre kunnen weer de cowboylaarzen uit de kast halen en de line-dance activiteiten oppakken. De beste man doet waar hij zin in heeft en dat is zijn goed recht. Waar is echter de artiest gebleven die zeker in het begin van zijn carrière het country genre een schop onder de kont gaf. Die deze wat conventionele muzikale richting voorzag van creatieve invalshoeken en details toevoegde die de muziek van een extra lading voorzag. Man's stem is als altijd uitstekend te noemen en de productie is weer om door een ringetje te halen, dit is echter niet aan mij besteed. Ik zet Metamodern of A Sailor's nog maar eens op....

We zijn het helemaal eens! Knap dat hij zoveel genres beheerst, maar deze Sturgill 2.0 is niet aan mij besteed. Het is vast fijn voor de pure roots country liefhebbers.

Met Cuttin' Grass heeft hij vrij recent nog het hele country/bluegrass genre een enorme schop onder de kont gegeven *line-dance't weg op zijn cowboylaarzen*

Dan heb ik waarschijnlijk andere platen van de beste man aan een luisterend oor onderworpen. Cuttin' Grass is pure country waarbij Sturgill oudere songs uit zijn oevre in een jodelend conventioneel country jasje steekt. Vreselijk en absoluut niet mijn smaak. Met een schop onder de kont doel ik juist op een inventieve en creatieve wijze omgaan met een genre waaruit jij je inspiratie haalt. Kortom terug naar de tekentafel Simpson en wordt weer 1 van de vaandeldragers die muzikale grenzen durft te verleggen.

Cuttin’ Grass klinkt op het eerste gehoor inderdaad als één groot cliché, maar het is verre van dat. Zijn eerste paar platen klinken en zijn ook heel creatief, maar dat komt ook omdat hij veel uitstapjes naar andere genres maakt. Bij Cuttin’ Grass is hij juist terug gegaan naar de tekentafel. Vooral deel één is juist heel verfrissend en creatief binnen het genre.

Ik moet deze nog checken, maar mijn voorgevoel zegt dat dit een veiliger en meer conventioneel country album is.

Fantastisch conceptalbum. Niet liedje voor liedje, maar een lange ballade met verschillende accenten. Muzikaal allicht weinig vernieuwend maar wat de vormgeving van het album betreft toch eigenlijk best vrij uniek. Dit inhoudelijk experimenteren is in ieder geval een onderscheidend aspect dat me veel meer aanspreekt dan zijn muzikaal 'vernieuwende' uitstapjes.

Mogelijk is het concept en inhoud experimenteel, maar de muziek niet. Ik vond de vernieuwing op "a sailor's guide......" nou juist zo uniek. Een prachtige en unieke mix van muziekstijlen met een Sturgill twist. Dat is vernieuwen voor mij. Dat album was een concept én een muzikale vernieuwing. Dit album is terug naar de roots en weinig vernieuwing. Daar zullen de roots liefhebber blij mee zijn, maar voor mij is het een afknapper. Ik stem niet.

Dit lijkt ook inderdaad het punt waar onze muzieksmaken elkaar bijna raken; die van de conservatieve 'rootsliefhebber' en de voorvechter van de grensverleggers (om het zo maar te zeggen). Zelden blijft het dubbeltje recht, meestal valt het een van de twee kanten op. In dit geval ben ik de gelukkige.

Edit: Willie Nelsons bijdrage lijkt me overigens een instrumentale in plaats van een vocale. Aan het gitaargeluid te horen mocht 'Trigger' hiervoor komen opdraven.

Prachtige plaat; houd óók van deze kant van Sturgill Simpson, misschien nog wel het meest. Groot liefhebber van verhalende songs, dus een heel album met een mooi avontuur over een man die zijn vrouw terug gaat halen uit de armen van een rover, bevalt me prima!

"Left the varnish off his words, feared no beast nor man
And if either came upon him they'd damn sure get slain
He was harder than the nails hammered Jesus' hands"

Dan weet je dat je niet met hem moet fucken, toch? En toch doen he.

Een even kort als meesterlijk conceptalbum. Werkelijk uitmuntend.

Na twee albums vol Bluegrass bewerkingen van songs uit zijn eigen repertoire komt deze volgende stap in Sturgill Simpson's onvoorspelbare muzikale loopbaan niet echt als een verrassing.
The Ballad of Dood & Juanita is een concept album waarop de veelzijdige zanger/gitarist teruggrijpt naar de traditionele Country (en Gospel) met ook weer flink wat Bluegrass inbreng.
De tien tracks tellende plaat vertelt het verhaal van de relatie/liefde tussen toenmalige "Kentucky Frontier" legendes (Dood & Juanita) vlak het einde van de Amerikaanse Burgeroorlog.
De nummers vormen dan ook echt een geheel zodat het eigenlijk een beetje zonde is om de stukken afzonderlijk te benoemen.
Muzikaal is het in ieder geval vrij afwisselend met veel traditionele Country, met Gospel en Folk invloeden en zoals eerder genoemd heeft de Bluegrass ook weer een flink aandeel.
Het is best jammer dat het alles bij elkaar slechts een klein half uur duurt maar het hoge niveau ervan maakt gelukkig een hoop goed.
The Ballad of Dood & Juanita mag dan ook opnieuw geslaagde zet in de carrière van Sturgill Simpson genoemd worden.

Vandaag op vinyl binnen gekregen en ik zag dat ik nog niet gestemd had. Toch één van de betere albums van vorig jaar. De replay value is niet bijster hoog (wat niet gek is voor een conceptalbum), maar als ie eenmaal opstaat geniet ik volop. Het verhaal wordt op een mooie, filmische manier verteld en muzikaal zit het ook uitstekend in elkaar!