Holy Hive - Holy Hive (2021)

Soul/funk drummer/producer/componist Homer Steinweiss is de oprichter van Holy Hive. De laatste twee decennia bouwde hij een grote staat van dienst op. Hij maakte voorheen deel uit van Sharon Jones & The Dap-Kings en The Mighty Imperials. In laatstgenoemde band speelde ook Leon Michels die te horen is op dit tweede album Holy Hive. Bekendheid vergaarde Steinweiss verder door zijn bijdrages aan albums van uiteenlopende artiesten. Zo is zijn drumspel te horen op albums van Lee Fields, El Michels Affair, Lily Allen, Nas, Al Green, Quincy Jones, Solange, Rufus Wainwright, St Vincent, Norah Jones, Lianne La Havas en de klassieker Back to Black van Amy Winehouse. En live speelt hij regelmatig met Adele, Bruno Mars en Lady Gaga. Holy Hive is een trio, dat muziek maakt dat ergens zweeft tussen folk en soul. Naast voor soul en funk heeft Steinweiss namelijk ook al heel lang een zwak voor folk. Zanger Paul Spring leerde Steinweiss op een boerderij in Minnesota kennen. Van huis uit is Spring een folk zanger, die over een opmerkelijke falsetto beschikt. Naast eerder genoemde Leon Michels kreeg men onder andere hulp van Mary Lattimore, Robin Pecknold (Fleet Foxes) en Shannon Wise (The Shacks). De mix van folk en soul levert een gevarieerde plaat op met een redelijk eigen signatuur.

Tussen het stapeltje nog te recenseren cd’s viel deze me eigenlijk nauwelijks op. Zelden heb ik zo’n opvallend onopvallende hoes gezien als die van het Amerikaanse trio Holy Hive. Maar dat maakt wel dat het gelijknamige album vooral leunt op één ding: de muziek, die overigens niet op opdringerige wijze, maar uiterst smaakvol uit mijn speakers neerdaalt. Soulfolk met een nostalgische ondertoon zoals je het niet vaak hoort. Muziek die erg in de luwte opereert, om onderuitgezakt op de bank laat in de avond naar te luisteren en bijna in slaap te doezelen. Een godsgeschenk, uitgebracht op het Big Crown label dat uitblinkt in de hartverscheurende blue-eyed soul.

De bedwelmende falsetto van Paul Spring, de geduldige baslijntjes van Joe Harrison, de downbeat van Horner Steinweiss en de verzameling verstilde liedjes op het gelijknamige tweede album toont een kalmerende, warme en breekbare kant van de band. De een zal het saai en monotoon vinden, de ander diepgravende, tedere en biologerende pracht. Bij die laatste categorie hoor ik.

Tussen de bakken aan new releases valt dit al snel weg in vergetelheid. Zeer onterecht.
kwaliteit Prima beschreven in eerdere berichten.