Rivers of Nihil - The Work (2021)

Wat een gaaf werkstuk levert Rivers Of Nihil af met The Work! De band combineert op dit album het beste van Devin Townsend, The Ocean en Between The Buried And me en gooit daar een eigen saus overheen. De progressieve muziek biedt volop afwisseling van sfeervolle rustige passages, thrashy riffs, allesverzengende blastbeats en alles daartussen. Dankzij de veelzijdigheid van de muziek voelt het album, ondanks de speelduur van 64 minuten, nooit te lang.

Als dit album niet in mijn top 10 van dit jaar terecht komt, komen er in het laatste kwartaal van 2021 nog een aantal geweldige albums uit.

Where Owls Now My Name was al één van de toppers van 2018. Als deze van hetzelfde niveau is dan wordt het genieten geblazen!!!

Puike plaat, maar net als het vorige album gaat dit me denk ik toch vrij snel vervelen. Ik ben benieuwd of deze hier over een paar maanden nog veel zal worden opgelegd. De progressieve en cleane invloeden beginnen inmiddels ook wat teveel de overhand te krijgen. Zo'n nummer als Maybe One Day is er echt overheen voor mij.

Alsnog gaat deze er wel komen op vinyl, al was het maar om het toch weer geweldige Seagrave artwork.

Eens, ondanks dat ik dit een bijzonder fijne plaat vind valt het me toch wat tegen. Niet omdat het niet goed is, in tegendeel. Het valt me wat tegen omdat ik de progressieve, cleane stukken wat vind overheersen dat gaat ten koste van de zeer fijne soms bijna maniakale deathmetal. Verder een zeer fijne plaat die denk ik gewoon even tijd nodig heeft om te landen.

Eddie, hou eens op met dat gedram 'Het valt me wat tegen omdat ik de progressieve, cleane stukken wat vind overheersen dat gaat ten koste van de zeer fijne soms bijna maniakale deathmetal' joa joa. De plaat is inmiddels een keer of tien de revue gepasseerd en ik geniet er per luisterbeurt meer en meer van. Wat een heerlijke progressieve death-metal plaat is dit zeg. Voor mij vult deze band perfect het gat op wat Opeth achter achter gelaten heeft. Het kan aan mij liggen maar dit doet me sterk denken aan Opeth uit de periode 'Still Life/Black waterpark.

Grappig, het zijn juist die progressievere invloeden die de plaat (en de vorige) voor mij veel interessanter maken. Heerlijk energiek, speels en uitdagend waardoor ik bij elke luisterbeurt er weer verder ingetrokken wordt. Heerlijke plaat in ieder geval.

Waar vorig jaar Descend (voor de liefhebbers van Opeth een aanrader trouwens) en Black Crown Initiate met hun nieuwe albums mij verder deze hoek van de Metal introkken. Doet Rivers of Nihil dat dit jaar, samen met Between the Buried and Me en Lorna Shore dan wel.

Laat meer bands de progressieve/melodische death metal maar ten gehore brengen. Heerlijk.

Black Crown initiate staat bij mij ook bovenin de lijst van 2020 dus dat maakt me naast de hoge score alhier wel benieuwd.

Dat is precies wat ik ook heb en recent, zelfs nog iets sterker, ook had bij Between the Buried and Me - Colors II. 2 heerlijke nieuwe ontdekkingen voor mij !

En inderdaad, laat nog maar veel meer van dit soort interessante, avontuurlijke progmetal komen...

Ik ga hier van start met een 4,5*. Ze brengen een heerlijke combinatie van bruutheid en intiemheid en weten hoe vaker ik hem beluister steeds meer te boeien. Ze mixen verschillende invloeden heerlijk en gedurende de gehele speeltijd heb ik regelmatig het idee niet naar een death metal album te luisteren. Datzelfde uur schiet trouwens ook nog eens veel te snel voorbij. En hoe briljant is het om een saxofoon zo moeiteloos op te nemen in je muziek dat het pas vele luisterbeurten later opvalt dat die erin zit. Werkelijk een prachtig werkstuk is dit.

Ik blijf deze toch zeer regelmatig draaien de afgelopen weken. Een echte groeiplaat dus. De vinylrelease klinkt daarnaast ook geweldig. Smetteloos, er is geen tikje op te bekennen. Van 3,5 naar 4.

Na nog eens intensief beluisterd te hebben, verhoog ik naar 4,5*; vind 'm wel in lijn met de nieuwe Between the Buried and Me die ik hierboven al aanhaalde => klasse plaat die me maar blijft trekken en boeien

Imposante progressieve death metal van de bovenste plank, afwisselend sfeervol en intens. Het album staat bol van de variatie en dynamiek en het songmateriaal stuitert alle kanten op, maar de band weet heel knap alles in balans te houden. Hoe sterk de onderlinge songs vaak ook van elkaar verschillen, uiteindelijk klinkt het album toch als een geheel. Oké, de meer ingetogen tracks doen me niet zoveel als die waarin men volledig los gaat, maar door die rustpuntjes hakt het brute beukwerk er nog heftiger in. En bruut wordt het, neem dat van me aan.

Oeh, helemaal gemist snel checken dit!

Shame on you, maar goed: bereid je maar voor op veel luisterplezier...

Now playing

Nee, doe maar niet, Alicia!

Ieder z'n ding, maar misschien moet je deze dan 's een kans geven: Clouds - Despartire

2013, 2015, 2018. Sindsdien verliepen drie lange getijden Rivers of Nihil: 'The Conscious Seed of Light', 'Monarchy', 'Where Owls Know My Name'. Lente. Zomer. Herfst. Hier komt finaal, van idyllisch tot hardvochtig, het winterse sluitstuk 'The Work'.

Met 'The Work' ontrolt zich een filmische metalconceptplaat die een uur lang diepzinnig reflecteert over de energie en pijn die het menselijk wezen moet investeren om tot zinvol bestaan te komen: The Work! Het Amerikaanse kwintet uit Pennsylvania verpakt weer een lading beschouwingen in hoogstaande, door genreoverstijgend experimenteren tot heel progressief omgeturnde technische deathmetal. Zowel in als tussen songs slaagt de band erin het juiste evenwicht te vinden op de weegschaal van bikkelhard, koud, brullend versus licht, clean en vriendelijk. Hun filosofische lyrics werken af tot een geheel. 'The Work', 't is een theatrale, dramatische wereld van uitersten in melodie en sfeer. Progmetalsoundscapes, deathcore, djent van Meshuggah, blastbeats, technische solo's, je waant je vaak in 't powerhouse van Devin Towsend, van The Ocean. Ook opvaĺlend weer toegevoegd hier, jawel, controversiële saxofoon. Zwijg intussen stil, de aparte progtoets van Zach Strouse' etherische sax staat alleen maar heel nederig de hele vitaliteit van het album ten dienste.

'The Tower (Theme from 'The Work')' ontvouwt in één grote filmische ouverture de diverse muzikale thema's van het album. De tarotkaart The Tower, dreigende voorbode van woelige tijden, maar ook oproep om er toch tegenaan te gaan. "Let this work go on till the day is won". Grappig, jazztune 'la-di-da-di-da', wel degelijk boodschap van de Toren. 'The Tower' opent sereen, zwevend de piano, fluisterend, naar clean zingend evoluerend de vocals, melodisch uitnodigend, in het arrangement schitterend ondersteund door rustig meevolgende jazzy drums en sax. De huiveringwekkend opduikende deathmetalgrowl van zanger Jake Dieffenbach onderstreept mee het kapitale belang van de missie, let's do 'The Work'.

De grauwe duisternis van prachtnummer 'Dreaming Black Clockwork', de pure dissonante industrial met rauwblaffende vocals, ratelende, scheurende snaren, drums als kletterend staal, topcrazy geluiden en machinaal gebonk. Slechts een vocale break als schemerlampje in een holle spelonk vol verre, akelige stemmen. De oorverdovend zwart opstijgende maalstroom van noise slaat uit de nachtmerrie : towerhoge angst voor de obscure klok, sleur van de dag, tijd voor koortsachtig zoeken naar uitwegen.

Het proggy pauzenummer 'Wait'. Bijna lachwekkend poppy klinkende gezangen, gewilde oase van rust na de brute voorganger, kan contrast groter? Hommage aan 'een' classic rockband, zegt Rivers of Nihil geheimzinnig. Mooi! Op elkaar inspelende Slash-rockgitaren, cleane zang.  Bedwelmende marihuanatrip tout court om zorgen even te vergeten. Hoe behaaglijk is dit, zo een song uit te kunnen zweven.

Volgt nog een verfijnde drugstrack: 'Focus'. Startend met dreigend gefluister zo uit het Nine Inch Nails-universum, tot van tussen de breuklijnen onvermijdelijk krijtend brutale pijn weer doorbreekt. Kwaadheid voor het met amfetaminen kraken van het fragiele lichaam, het in chemisch moeras vergiftigen van jongeren, enkel om ze in de pas te houden.

'Clean', het waggelend schreeuwend drugmonster, de smerige poel van armoede en het onvermogen om zaken op beide fronten weer 'clean' te krijgen. Afwisselende catchy song met majestueuze riffs en keyboards, afbijtende grunts. Via de gitaarsolo gaat het naar het om hulp krijsend eindrefrein.

'The Void from Which No Sound Escapes'. Ingetogen proggy inleidende toetsen, in volume en snelheid aanzwellende drums, grunts en gitaren. Krachtig refrein, weids overgaand in jazzy synthesizer- en zeer memorabele saxsolo. De kunstenaar en z'n splijtende worsteling met vrijheid en verwachtingen. Vluchten? Ervan wegrennen? Blijven? Je door leegte laten opslokken? Dans op de dunne lijn van miskennen van jezelf of van je buitenwacht. Eindigt altijd weer met de aanhoudend scanderende massa...'One more song'!

De straight-up roffelendste deathmetalsong 'More?' Ironisch antwoord op het eindeloze 'One more song!' Rustig maar, zijn we hier dan toch met een portie kille brutaliteit? Draai de zaak als je wil, maar hier enkel gedoseerde involging van verwachtingen, waar we ze harmonisch kunnen inbedden in 't geheel. Essentiele, krachtige accenten voortaan, binnen Rivers of Nihil's favoriete hang naar prog.

'La-di-da-di-da'... Holadida, komt daar 'Tower 2, reprise van de ouverturethema's 'toekomstdreiging' en 'hoop'. De Toren trekt weer bij de les. Vreemd maar hoogst  verrukkelijk deuntje van intens croonende Dieffenbach.

De queeste voor de afronding van 'The Work' strompelt nu in ups en downs, nadenken verloopt nooit zonder pijn. Onvermijdelijk, moeilijke keuzes zal je maken: harde boodschap achter zowel  'Episode' als 'Maybe One Day.' 'Episode''s ongeruststellend ingetogen intro schiet door in lekkere prog-deathmetal, imponerende clair-obscur. Twee spetterende gitaarsolo's duwen synthesizer en sax op verre-afstandnavolgen. Glansrol voor de machtige machinaal opererende drums. Sax blaast de eindnoten, laat de dualistische song met simpele mechanische klik gewoon overslaan en opgaan in 'Maybe One Day.'  Akoestisch aanzettende gitaar, orgeltoetsen, weer melodisch cleane zang daar. Tot stilaan geagiteerde drums geirriteerd afbreken, gaan overheersen. Gitaren muterend tot één brede soundscape die in grootsheid uitloopt en finaal in vredigheid toch weer afkalft.

Het verrukkelijke elf minuten-slotepos 'Terrestria IV: Work', overweldigend terugblikkende filmische aftiteling, overkoepelend sluitstuk van sluitstuk, balt alles samen, schrijverstalent en al het op deze plaat muzikaal verder verkend potentieel. Atmosferische bombast, militair aanstappende roffels, bij afwezigheid van Morricone-harmonicariff dan maar even indrukwekkend uitvloeiende saxgrandeur. Het verbluffend gaaf en hard overnemend deathmetalintermezzo met gemene vocals, enorme riffs, turbodrums,... alle waanzin in ultieme stelling. Tot definitief puur magische samples van gure winterse wind uitwaaien de ruimte in... En ver daar, het lentegekwetter van de wedergeboorte?

Ook Rivers of Nihil heeft, geholpen door de pandemie, alle tijd moeten/kunnen/mogen nemen om hier hun beste 'Work' tot op heden neer te zetten en het van alle schoonheid te voorzien. Zalig wat ze met deze kanjer, wars van verwachtingen, aan juweeltjes uit de prog- en metalkast wisten te halen. Hun leuze : zachtaardige soundscapes vol vurige dosissen pit. Zonde als de progmetalfan nu niet evenzo z'n tijd kan/wil/zou nemen om dit prachtuur van de nieuwe progmeesters tot in z'n finesses te verkennen, te ontdekken. Overigens geheel pijnloos, our part of 'The Work'.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.



In mijn tocht langs al mijn 2021-albums heb ik er nog zo'n 30 te gaan, waarvan enkele parels, maar ik durf wel met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te stellen dat dit album in mijn top 3 eindigt. The Work is een groots werk geworden dat je als luisteraar uitdaagt en uitnodigt om te blijven luisteren. Ik krijg er geen genoeg van.

Score: 95/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work
2. Harakiri For The Sky - Mære (92)
3. Moonspell - Hermitage (91)
4. Soen - Imperial (90)
5. Wheel - Resident Human (89)
6. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
8. Dvne - Etemen Ænka (87)
8. Year Of No Light - Consolamentum (87)
10. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
10. Amenra - De Doorn (86)
12. Kauan - Ice Fleet (85)
12. Frost* - Day And Age (85)
14. Cult Of Luna - The Raging River (84)
14. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
14. Dordeduh - Har (84)
17. Epica - Omega (83)
17. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
17. Styx - Crash Of THe Crown (83)
20. Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

En dan komen Between the Buried and Me en Mastodon ook nog voorbij...

Heb deze nu pas ontdekt en ik moet zeggen dat ie me erg goed bevalt! Filmisch heb ik ergens in de berichten hier al gelezen en dat is precies het gevoel dat ik er ook bij heb. Verder vind ik het een goeie mix van hard en zacht, ik hou wel van die dynamiek. En als het hard gaat, dan is het ook meteen heerlijk bruut. Kortom: top plaat!

Pink Floyd meets Slipknot of zoiets haha, heel apart ik vind het geweldig.

Ook in 2023 blijf ik dit album heel graag luisteren. The Work voelt voor mij aan als goede wijn: hoe langer de rijptijd, hoe beter de kwaliteit. En dat terwijl ik niet eens van wijn houd.

Wat me met name heel diep raakt, is het ontzettend confronterende en diepzinnige concept dat achter dit album schuilgaat. Ik denk ook dat dat te maken heeft met de herkenbaarheid van het verhaal, aangezien ieder mens en individu te kampen heeft met een persoonlijke beleving van het doen van 'The Work' om het leven zin te geven.

Een briljant concept dat verbonden is aan briljante lyrics en aan een even briljante muzikale vertaling. Een album dat vroeg of laat doorstoot naar de maximale score wat mij betreft. Verder wil ik me heel graag aansluiten bij de woorden van namsaap.

Wat een kanjer, deze plaat.

Inderdaad, dergelijke platen heb ik dit jaar zelfs een beetje gemist eigenlijk. Ik vind dat er, achteraf beschouwd, nog een halfje bij had gemoeten: dus bij deze naar 4,5.

Nieuwe single. Deze klinkt ook weer stevig, maar weet mij wat minder te boeien dan de voorgaande twee singles.
Rivers of Nihil - Criminals (Official Video)


Nieuw album wordt in 2025 verwacht lees ik. Ben er benieuwd naar.