Toiling Midgets - Son (1992)

Nog steeds ben ik bezig met cd's uitzoeken die ik vorig jaar september heb gekregen. Het waren 4 grote verhuisdozen, bomvol. In het begin ging ik als een trein en in een week tijd had ik 1 doos (minstens 200 cd's) helemaal gecheckt. Nu luister ik af en toe tussendoor eens een aantal cd's. Vaak genoeg hoor je binnen een seconde al wat je nu weer in handen hebt en dan skip ik nog wat en is het over. Andere keren word ik vastgehouden door hetgeen ik hoor. Dit is zo'n cd die me dus vasthoudt op dit moment. Ik ben bij track 3 en mag wel stellen, behoorlijk onder de indruk. Dit is geen gewone rock, want daar hou ik sowieso niet van. Het rockt wel, zeker weten! Het heeft een aardig vette sound, maar totaal niet standaard. Het heeft iets rauws, maar is geen herrie, het doet denken aan noise, maar is daarvoor weer niet noisy genoeg (Er zal vast wel iemand weten in welk hokje dit past, maar ben daar niet voldoende in thuis. Discogs zegt alternative rock / indie rock). De zanger heeft een prachtig stemgeluid, emotioneel, maar niet zeurderig, krachtig maar niet schreeuwerig, rauw, maar niet bedorven, gewoon perfect.

Al schrijvende inmiddels bij track 6 beland en nog steeds boeit dit album. Damn, dit is gewoon echt goed, minimaal 4 sterren bij de eerste luisterbeurt!

Ga dit gewoon checken zou ik zeggen. Ik ben benieuwd of er meer mensen zijn die dit een mooie vette verrassing vinden.

Waarschijnlijk destijds verdwenen onder het grunge geweld. Hoe dan ook, de tijd is er om dit op te pikken.

edit: Zie ik nu dat hun eerste album, Sea of Unrest, al uit 1982 stamt en op discogs onder new wave / punk staat. Nu ben ik echt benieuwd.... beetje duur om te kopen en geen download te vinden... zucht...

MySpace

Toiling Midgets, Pain is underrated as an ideal

Waar Ricky Williams pas later in mijn leven verscheen als een van de overleden grootmeesters der zang was dit de kennismaking met deze band. Aangenaam rustig, handen schudden met de noten en mijn oren lieten zich masseren door de zachte klanken en galmen van de muziek.

Faux Pony, wat zich door mij altijd zonder specifieke reden laat vertalen als "verkeerde pad" en ook zo klinkt bezit weemoed in de stem van Mr. Eitzel en gitaren die vlammend aanvallen, terugtrekken en weer als paarden galopperend voortbewegen achter Eitzel aan.

Fabric is een hoogtepunt van de cd. De fragiele stem wordt gecombineerd met een chaotische drumklank en gitaren die op de achtergrond ergens aan het galmen zijn synchroon met de lijdende zielen. Ondanks het feit dat de uitspraak vaak overgaat in klanken en niet zozeer bedoelt is voor een oplettende luisteraar die lyrics wilt neerpennen is het nummer heel goed te "bevoelen"
"seems like the good thing in life just cause me pain,
and make walk around in little circles"

Slaughter on Sumner St. heeft een melancholische zomer-nadruip sfeer. De gitaren hebben een sound die kenmerkend is voor de jaren 90 maar uniek gebruikt wordt. Dit is zo'n nummer waarbij je Amerikaanse velden voor je ziet, waar het graan net van geoogst wordt door machines die vele malen groter zijn dan je zou denken. Het is een nummer om achterover te liggen op het gras, de geur van gisteren te ruiken en te weten dat er iets is wat nooit stopt, te weten dat je ouder wordt en een keer ophoudt met leven.

Mr. Foster's Shoes wekt je weer tot leven. Over de gitaren kan alleen maar lovend gesproken worden en over Mr. Eitzel eigenlijk ook. Deze wekken een verrassend goede klankencombinatie op. Het is een waar genot om naar te luisteren. Waar Toiling Midgets bij hun eerste cd, Sea of Unrest, nog het fundament Ricky hadden is het hier de samenklank die deze cd omdoopt tot een meesterwerk. Dit is de enige band die ondanks het verlies van hun zanger ontzettend sterk zijn gebleven (dat NO maar eens op bezoek gaat bij Paul Hood en bondgenoten).

Process Words is een lijdenslied. Waar Jezus enkele jaren geleden een kruis naar een berg moest dragen moet deze band gevoelens overbrengen wat bijna net zo zwaar lijkt te zijn. Maar het is geen angst, het zijn puur de pijnklanken die worden omgezet in muziek.

Clinging Fire/Claims is een nummer waarvan Decorate Decorate misschien wel van gesnoept heeft. De opbouw is wederom uniek en zeer aangenaam te benoemen. Zachte klanken die de laatste warme lucht wegdrijven en wolken voor de ondergaande zon laten verschijnen om vervolgens in het donker een kind wat naar huis aan het rennen is achtervolgen met klanken van angst en wreedheid. Ze laten mij achter met het gevoel alsof ik voor het eerst hoor dat de wereld rond is, dat de wereld groter is dan de achtertuin, het balkon en meer uit meer mensen bestaat dan enkel mijn geliefden.

Third Chair is het nummer wat me het minste trekt. Het is goed voor als je eenmaal op het gras ligt en aan het genieten bent maar individueel is het uitblinker, maar ik ben ook een echte stem-addict en dat speelt hier zeker een rol.

Listen is weer een hoogtepunt van Toiling Midgets, het omarmt Micro-age met Ricky. Hier weten ze een perfect nummer te spelen. Wil je een gevoel krijgen wat Toiling Midgets ongeveer is, moet je dit nummer luisteren!

En met het nummer Chains drijven we langzaam weg van land richting de oneindige zee. Op een vlot waar je voeten net over de rand gaan als je languit gaat liggen en waar de vlag met tape vastgebonden zit maar geen toegevoegde waarde heeft. Je een oude driekwartsbroek, een hemd draagt en het petje wat Faltakh ophad tijdens Rock Werchter anno 2009 je tegen de zon beschermt. We drijven langzaam weg van het land en zien wel of we in een nieuw leven terecht komen, het belangrijkste is dat we het vorige achter ons laten. En dat gebeurt zeker, golf na golf.