Frontierer - Oxidized (2021)

''Name your price'' download op Bandcamp: Oxidized

Frontierer terroriseert al een tijdje de gehoorgangen, maar nog niet eerder zo effectief als op Oxidized. Het gezelschap levert ronduit genadeloze en krankzinnige futuristische mathcore. De gitaren leveren belachelijk zware djenty riffs met glitchende hoog gespeelde stukken die klinken als onder andere flipperkasten die over de zeik gaan, laserguns en autoalarmen. Het is de overtreffende trap van wat bands als The Tony Danza Tapdance Extravaganza en Car Bomb eerder lieten horen. Ook is het geen verrassing dat Will Haven-zanger Grady Avenell hier een gastbijdrage heeft, want de ontzettend opgefokte zangstijl van Frontierer-zanger Chad Kapper heeft veel van hem weg. Toch weet Frontierer een meesterlijk staaltje gecontroleerde chaos te brengen, waar stiekem veel groove in zit en verborgen melancholische melodieën. Ook is er ruimte voor atmosferische IDM-stukken. Vergeleken met de vorige twee platen is de band misschien nog wel bruter geworden, maar tegelijkertijd vloeit Oxidized als geheel velen malen beter dan zijn voorgangers en is er ook meer ademruimte. Ik ben onder de indruk.

Dit is een plaat die anno 2021 echt de grenzen van het metalgenre verkent en ze weer een stapje verder brengt. Liefhebbers van The Tony Danza Tapdance Extraganza en Car Bomb moeten dit sowieso checken, maar ook luisteraars van eerdere moderne metalgrensverleggers als Meshuggah en The Dillinger Escape Plan kunnen deze ook zeker een kans geven. Frontierer en Car Bomb kunnen zeker wel eens de voorlopers zijn van een gehele nieuwe futuristische glitchmetalgeneratie.

Ik had al een beetje koppijn vandaag, voordat ik aan dit album begon. Na deze luistersessie ga ik even voor een dubbele dosis paracetamol, maar het was het helemaal waard

Wat een bikkel! Als er één album zou zijn dat ik niet, maar dan ook ECHT NIET, zou draaien als ik koppijn heb, is het deze wel.

Wat een bak teringherrie zeg. Ik ben wel wat gewend, maar hier kan ik werkelijk niets mee. De oorverdovende, monotone en op de zenuwen werkende 'glitchmetal' ramt 50 minuten ongenadig door, zonder noemenswaardige songstructuren en/ of melodie. I'm too old for this shit, wellicht.

Gisteravond de band aan het werk gezien in Patronaat te Haarlem. Tja. Als je het album kent valt het songmateriaal live nog best mee, hahaha, vooral omdat je dan iets te kijken hebt, maar ook daar lag de genadeloze muur van geluid zwaar op de maag. Dat de bandleden maar een beetje hun eigen ding aan het doen waren zonder echt connectie te maken met het publiek hielp ook niet mee.