Devin Townsend - The Puzzle (2021)

Releasedatum uitgesteld van 8 oktober naar 22 oktober. Reden is vertraagde productie als gevolg van de pandemie.

Uitgesteld naar 3 december .
PVC buizen mania -> tekort aan plastic -> geen cd-houder voor de digipack.

Een plastictekort in een wereld met te veel plastic. Ik zie er de humor wel van in.

Nog even wachten dan maar.

Ben benieuwd wat dit gaat worden. Aangekondigd als een erg ontoegankelijk experimentele plaat. Ben ik ook wel aan toe bij hevy devy. De laatste albums deden me niet veel.

Best een verwarrende en bij momenten tamelijk ondoordingbare plaat..

Nummers zoals Light Year Whale met Anneke Van Giersbergen ver weg in de mix doen aan het eerdere werk denken, StarChasm had dan weer niet misstaan op Deconstruction (best benieuwd wie hier de gast brulboei van dienst is), pakweg Southern Sky Geometry doet dan weer sterk denken aan Casualties Of Cool (ik meen Ché Aimee hier nog een paar keer te hebben gehoord?). Maybe Over The Void/FrogFlowers hinten dan terug naar Ghost

Geen eenvoudige plaat, als dit is hoe Devin zich voelde tijdens de isolatie/lockdown... zeker een groei plaat die mij meer bevalt dan Snuggles die tegelijk is uitgebracht (en in sommige edities samen verkocht wordt), die is dan weer iets teveel ambient voor mij

Helemaal vergeten dat deze en Snuggles uitkwam, door t bericht hierboven ben ik er nu weer bekend mee. Benieuwd, in het weekend maar even gaan beluisteren.

Tja, je kon het verwachten, de eerste berichten sijpelden de laatste weken al door; de platen (The Puzzle en Snuggles) zouden de wat rustige kant van Townsend benadrukken en dat blijkt. De bliepjes, gilletjes, panfluit stukken, gospelkoortjes en tapijtjes van ambient geluiden, het komt allemaal weer terug. Niet dat ik zat te wachten op de maniakale gekte van Strapping Young Lad of de massieve wall of sound die zoveel van zijn andere albums typeren. Neen, ik hoopte op een serie fraai songs, waarbij Townsend verbazing kan opwekken, een verassende invalshoek creëert of simpelweg een allesverslindende groove over je heen laat walsen. Een voortzetting van zijn samenwerking met Che Dorval met Casualties Of Cool had helemaal mijn voorkeur. Townsend is er echter niet de man naar om elke keer dezelfde plaat uit te poepen. Wat hij wel had mogen doen; een solide schijf maken met songs die enige compactheid vertonen, waar een bepaalde lijn in valt te ontdekken. The Puzzle vormt niks meer en minder dan schetsen, flarden van ideeën, een gemoedstoestand waar een bepaald geluid bij hoort, het zijn demo's die direct op tape zijn gezet maar verder nooit aan verder is gewerkt. Dat mag, klaarblijkelijk wilde Devin zijn gevoel 'van het moment' direct vastleggen. Als Townsend fan had ik op beter gehoopt, had ik mijn verwachtingen al wat naar beneden bijgesteld maar kan ik concluderen dat The Puzzle een zware teleurstelling vormt. Hoogtepunten vind ik lastig te benoemen, geen enkel nummer komt tot volle wasdom, of het moet Mother zijn, waarin de pianoklanken een fraaie combinatie vormen met de langzaam opzwellende gitaarmuur. Dan heb je er al wel 16 songs opzitten die nergens hun voetafdruk achterlaten, niet alles wat Townsend aanraakt verandert in goud klaarblijkelijk.

"Losstaande ideetjes die wel eens van pas zouden kunnen komen op latere platen" had erop gekrabbeld kunnen staan. Wat research had dan kunnen blootleggen dat het per ongeluk bij de platenfirma terecht gekomen was die het blind had gepubliceerd. De krabbels staan er niet op en de research heb ik niet gedaan. Een paar leuke ideetjes gehoord, dat wel. Samenhang is te essentieel echter om over een goed album te spreken. Maar te leuke ideetjes om te buizen.

2,5*

Een onsamenhangend en vrij vervelend rommeltje, deze mix van ambient en experimentele, grotendeels instrumentale muziek. Doorgaans kan ik het werk van meneer Townsend wel waarderen, maar hier kan ik gewoonweg niets mee. Bij vlagen werkt de kakafonie van geluid ook behoorlijk op mijn zenuwen. Hier en daar lijkt de boel kortstondig tot leven te komen, vooral in de spaarzame stevige momenten, maar dan gaat de boel weer uit als een nachtkaars. Een flinke misser derhalve.

Daarmee doe je het concept van de plaat toch wel tekort.
Het zijn natuurlijk geen liedjes met een kop en een staart, eerder een soundtrack of nog beter: een hoorspel.
Dit is Devin's dealen met de coronalockdown; een muzikant die altijd bezig moet zijn en een streefdoel nodig heeft om te functioneren. Zo'n uitzichtloze periode als de afgelopen jaren, zeker voor kunstenaars, brengt innerlijke crisis met zich mee. En Devin gaat die crisis aan d.m.v. een muzikale mindfuck te creëren.
Op die manier is deze plaat 'beter' te begrijpen. Dan nog is het een vrij ongrijpbaar ding maar dat is ook het doel van het album.

Tja, ik snap inderdaad wel het idee wat er achter zit, maar dit had wat mij betreft dan nog niet als plaat uitgebracht te hoeven worden. Vanuit idee en concept wel interessant en passend bij het idee dat genialiteit en gekte soms dicht bij elkaar liggen (zeker ook bij een persoonlijkheid als die van Devin Townsend), maar muzikaal gezien, dus beoordelend op hoe goed ik de composities vind, vind ik het niets helaas.

Warrige brij met af en toe wat interessante stukjes. Niet echt de moeite waard.