Eximperituserqethhzebibšiptugakkathšulweliarzaxułum - Šahrartu (2021)

Mijn God. Onder invloed van welke drugs is deze bandnaam bedacht. Ik kan me voorstellen hoe het gaat: gitarist één; “bleudjfoeisjsbxjfkrnskBzosieurjekeksksPeru is snsososejekenskdodxbrjriskakzoxoxkcjf djsozkzkxksnsbdjvjkrnd a zbcjdkd vinden jullie dat wat?” Gitarist twee “Mwa, het bekt niet echt lekker, wat dacht je van Eximperituserqethhzebibšiptugakkathšulweliarzaxułum?” De rest van de band in koor; “die doen we!!!”
Geen slechte plaat overigens.

Scrabble 3x woordwaarde

ze doen het niet voor de aandacht, want dan hadden ze al lang voor een self-titled album gekozen

Heerlijk deze Šahrartu van Eximperitus- (eet poep, ook ik ben liefhebber van Alex van Warmerdam's Ober, maar wat een onzin. Ik vermoed een appreciatie voor Lovecraft, maar dat kan ook anders!).

Even een inhaalslag, met het oog op het deze vrijdag uitkomende album. Een stevige injectie doomgrooves, pijlsnelle drums, riool-achtig doodse smerigheid, een vleug scifi industrial en een heel klein beetje mysiek (vroege Nile). Goed mixen en je hebt dit.

Die smerige productie valt me nog het meest op, maar dan altijd in balans met een rijk dynamisch geluid en veel oor voor balans. Smetje hierop is de bassdrum, die pertinent veel te hard in de mix staat. Jammer, want dat stoort best een beetje en kost ze een halve ster.