Grant Green - Matador (1979)

Dit album van Grant Green bevat nu eens geen soul/funk jazz maar meer modale improvisaties.

Op dit album ook een versie van het van John Coltrane bekende en geliefde "My Favourite Things". Let nu op..

De ritmesectie bestaat hier uit Elvin Jones; drums, McCoy Tyner; piano.

Inderdaad, wat je dan (ongeveer) hebt is 'My favourite things" zonder Coltrane op sax maar met (ook niet mis) Grant Green op gitaar. En dan blijkt dat dat nummer ook zonder Coltrane staat als een huis (McCoy Tyner )

Ook dit is weer een voorbeeld van een toegankelijke (gitaren!!) jazzplaat die een groter publiek verdient. Op RYM staat Grant Green in de top 200...zo stom zijn die amerikanen muzikaal gezien toch ook niet?
Nu ben ik geen liefhebber van de jazzgitaar, (except Django Reinhardt) daarom twijfel ik nog enigzins met de beoordeling. Aan kwaliteit of sfeer van dit album zal het zeker niet liggen.

Gitaarliefhebber en in voor een spannend uitstapje richting jazz ?Gun Grant Green eens een kans, je zult niet teleurgesteld worden.

Grant Green met de band van John Coltrane leverde een van de beste gitaarjazz platen op ooit. Green is een gitarist met een wat beperkt assortiment aan loopjes en licks maar maakt dit op deze plaat ruimschoots goed met zijn soul en zijn schitterdende toon!

My Favourite Things, erg leuk nummer zeg Dat gitaartje geeft het een prachtige sfeer. Alhoewel ik voor Coltrane ga Ook het eerste nummer is erg mooi. Verder dan die nummers ben ik niet gekomen. Was namelijk in slaap gevallen Dat doe ik elke dag. Voor het slapen, in mijn bed, rond 1 uur, een jazz album opzetten...heerlijk is dat ! Ik kijk uit naar vanavond.

Allemaal leuk en aardig en best sfeervol. Maar tegen het einde heb je het wel gehoord allemaal. Wordt zelfs wat eentonig. My Favourite Things is samen met Bedouin (geweldig drum aan het eind) mijn favoriet.

3,5*, voor nu.

"Idle Moments" was al een mooi album en "Matador" is minstens net zo goed.
Op dit album werd Green bijgestaan door pianist McCoy Tyner, drummer Elvin Jones en bassist Bob Cranshaw.
Tyner en Jones werkten rond deze periode ook met John Coltrane, maar speelden dus zo af en toe ook wel mee met andere muzikanten, zoals hier dus met Grant Green.
Green laat simpele, maar erg sfeervolle dingen horen. Ik vind alleen dat McCoy Tyner hier de meeste credits verdient. Het album zou niet hetzelfde zijn geweest zonder zijn geweldige spel.
Opener "Matador" is lekker swingend en Green laat zich van zijn beste kant zien op "My Favorite Things" (op dit nummer spelen Tyner en Jones trouwens ook geweldig).
Op "Bedouin" laat Jones nog een leuke drumsolo horen en de rest van de plaat is eigenlijk ook erg goed.
Een lekker in het gehoor liggend jazzplaatje dat ook voor de niet doorgewinterde jazzliefhebber met gemak beluisterd kan worden. Wederom een sterke plaat uit de Blue Note stal!

Wat betreft het product Jazz ben ik al sinds jaar en dag een inhaalslag aan het maken en een leuke manier omdat te doen is om een voor mij nog onbekend album uit de toplijst van het genre hier onbevooroordeeld en zonder bagage te gaan beluisteren.Deze keer werd dat het album Matador (1964) van de Amerikaanse Jazzgitarist Grant Green,die toen al een kleine twintig albums op zijn naam had staan.De plaat schijnt qua sound wat af te wijken van het geluid waar Grant Green grotendeels mee bekend is geworden.Geen soul en funk invloeden maar kalmpjes voortkabbelende jazz waar een zeer rustgevende invloed vanuit gaat.
Dat resulteert in vier (op de latere cd vijf) prachtige songs van rond de tien minuten waarbij het heerlijk wegdromen is door het fantastische en gevoelige gitaarspel van Grant Green.De band die hem hierbij ondersteund mag er trouwens ook wezen,mede door het pianospel van hoog niveau.
Dit is dan ook precies het soort jazz waar ik een zwak voor heb,en maakt me tevens benieuwd of zijn andere platen me ook kunnen bekoren.
Wel vreemd dat Matador pas 15 jaar na de opnames (1964) op plaat (1979) werd uitgebracht,geen idee wat daar de reden voor was,maar aan de kwaliteit kan het in elk geval niet liggen.

Opgenomen in 1964 (!!) maar pas uitgebracht in 1979, want dat doet Blue Note wel vaker.

In dat opzicht is de sound en de songkeuze ook makkelijker te verklaren. Het is namelijk een post-bop-plaat met in plaats van saxofoon een gitaar en dat maakt My Favourite Things zo leuk (bekend van Coltrane) dat ook hierop staat, en dat tevens door McCoy Tyner en Elvis Jones (ook bekend van Coltrane) is mede ingespeeld.

Ik ken de rest van de muziek van Grant Green niet zo, maar het schijnt nogal gelickte cool jazz/fusion/funk te zijn, dus ik vermoed iets richting George Benson, wat dan ook wel weer okay is.

Maar deze plaat is gewoon echt heel erg lekker, en McCoy krijgt lekker de ruimte. Fijn, vloeiend drumwerk van Jones en gewoon erg goed en ondersteunend baswerk van Cranshaw. En uiteraard gewoon meer dan degelijk gitaarspel van Green zelf.

Vooral Idle Moments en Carryin' On vind ik van Green wel de moeite, Mssr Renard. Deze ken ik zelf nog niet, maar 'ns op de luisterlijst zetten en binnenkort eens proberen. My Favourite Things met gitaar i.p.v. sax klinkt wel interessant!

Green goes modal

Matador is misschien wel de plaat waarop Grant Green het duidelijkst laat horen dat hij veel meer was dan de soul-jazzgitarist waarmee hij doorgaans wordt geassocieerd. Wie Green vooral kent van zijn orgeltrio’s en vroege funk, krijgt hier een heel andere gitarist te horen. Dit is Green die zich volledig onderdompelt in de modale jazz.

De titel Matador is daarbij een mooie metafoor voor de manier waarop Green zich door de muziek beweegt. Als iemand die geconcentreerd en beheerst zijn terrein verkent. Zijn solo’s getuigen van een grote trefzekerheid: de frasering is raak, de timing natuurlijk, de dynamiek subtiel en het gevoel voor melodie voortdurend aanwezig. Green heeft weinig noten nodig om veel te zeggen.

Dat wordt nog interessanter wanneer je kijkt naar de ritmesectie waarmee hij hier werkt. Voor Matador nam hij op met niemand minder dan McCoy Tyner en Elvin Jones, de legendarische ritmesectie uit het John Coltrane Quartet. Hun explosieve, spirituele en voortdurend voortstuwende manier van spelen trekt Green een compleet ander muzikaal terrein in. Dit is geen comfortabele soul-jazzgroove waarin hij rustig zijn vertrouwde lijnen kan uitrollen; Tyner en Jones creëren een landschap dat voortdurend in beweging is.

Ook harmonisch is de muziek veel opener dan op veel van Greens bekendere werk. De composities zijn grotendeels gebaseerd op vamps en modale structuren, waardoor de voortdurende akkoordwisselingen die in veel bebop en hardbop de solist richting geven grotendeels ontbreken. Green krijgt daardoor veel ruimte om binnen een bepaalde modus naar melodische mogelijkheden te zoeken. Het resultaat is een hypnotiserende vorm van vrijheid. Op nummers als Matador en Bedouin krijgen zijn solo’s daardoor een diepte die je misschien niet meteen met Grant Green zou associëren.

Het bijzondere is dat Green daarbij niet probeert iemand anders te worden. Hij blijft onmiskenbaar Grant Green: bluesy, melodisch en met die trefzekere manier van fraseren. Alleen wordt zijn vocabulaire hier in een veel opener en moderner kader geplaatst. Green goes modal, dus.

Juist daarom is Matador zo’n belangrijke plaat binnen zijn oeuvre. Het laat horen dat Green niet alleen uitstekend kon functioneren binnen de soul-jazztraditie, maar ook overtuigend kon meegaan met de destijds hypermoderne ontwikkeling richting modale en meer spirituele jazz.

Misschien heeft de plaat destijds ook daarom zo lang op de plank gelegen. Matador week behoorlijk af van wat het publiek van Grant Green verwachtte. Bovendien vond producer Alfred Lion dat Greens versie van My Favorite Things wel erg dicht in de buurt kwam van het terrein dat inmiddels sterk met John Coltrane werd geassocieerd. De opname bleef daardoor liggen en werd pas in 1979, vijftien jaar na de opname, voor het eerst in Japan op LP uitgebracht.

Achteraf bezien is dat bijna onbegrijpelijk. Wat destijds misschien als een vreemde zijstap werd gezien, klinkt nu juist als een van Greens meest avontuurlijke en artistiek geslaagde platen. Matador laat een Grant Green horen die zijn vertrouwde soul-jazzomgeving tijdelijk achter zich laat en de ruimte van de modale jazz opzoekt. Met een opmerkelijke beheersing, een feilloos gevoel voor timing en een melodische scherpte die de plaat ook vandaag nog bijzonder fris doet klinken.