Grant Green - Feelin' the Spirit (1963)

Met: Grant Green (gitaar), Herbie Hancock (piano), Butch Warren (bass), Billy Higgins (drums), Garvin Masseaux (tambourine)

Heerlijke, onderbelichte plaat van Green. Hij speelt hier 'spirituals' uit de gospelkerken en de slaventraditie. Nou heb ik al een andere plaat met dat soort nummers, Archie Shepp & Horace Parlan - Goin' Home (1977) , en ook daar is het voor mij een daverend succes. Niet gek, jazz is tenslotte gebouwd op de muziek die vroeger door slaven werd gemaakt. Het is vaak muziek die je direct voelt, net zo goed als dat je door een gospelkoor kan worden meegesleept zonder dat je een letter uit de Bijbel gelooft.

Geloven in deze plaat deed ik in eerste instantie niet echt als ik helemaal eerlijk ben. Blind aangeschaft vanwege Green zonder orgel, dat kan soms heel goed uitpakken. Echter bij mijn eerste beluistering zette ik het al bij het eerst nummer af. Het deed helemaal niets met me, en ik vond het wat knullig klinken. Laatst toch weer eens opgezet en hoe anders voelde het toen: de klik was er direct. Geen idee wat het nu zo veel anders of beter maakte maar jongens wat een heerlijke plaat. Het swingt, het is aanstekelijk, het zit boordevol gevoel en emotie en het draait heerlijk weg.

Daarmee is het zo'n typische Green plaat die je blijft grijpen en blijft draaien. De hele band is prima op elkaar afgestemd en vooral Hancock is in bloedvorm. Hij is nog piepjong maar wat wist hij zich te onderscheiden van andere pianisten in die tijd. Eigenlijk is het nergens te horen dat hij nog slechts aan het begin van zijn ontwikkeling als pianist stond. Hij speelt feilloos in op de tonen van Green, heeft een adembenemende techniek maar vooral zijn souplesse en speelgemak is al duidelijk hoorbaar. Daarnaast is hij dé pianist voor zo'n laidback swingende sessie als deze. Het past allemaal precies. Grant Green is naast Montgomery één van de weinige gitaristen waar ik veel platen van heb. Hoewel hij soms de plaat weleens misslaat weet hij soms ook heel hard raak te slaan. Dit is er in ieder geval zo eentje. En hij speel helemaal magisch in combinatie met een goede pianist: hier is dit Hancock, het is ook wel eens Sonny Clark of McCoy Tyner. Dat hoor ik sowieso duizend maal zo lief als een Hammondorgel, waar Green helaas ook veel mee heeft samengespeeld.

Grappig vind ik de aparte vermelding van Garvin Masseux op de tamboerijn... het zal een vak apart zijn. Ik heb ook altijd zo'n medelijden met de bekkenspeler in een klassiek orkest. Afijn de tamboerijn swingt lekker maar daar is dan wel alles mee gezegd.

Aan alle Green liefhebbers: blind kopen deze!

Fijne plaat en met geweldige muzikanten.

Ja, Tone Poets zijn prijzig, maar het komt toch echt geweldig je woonkamer binnen. Zo ook deze die net uit is.

Het is het dubbel en dwars waard, niet alleen vanwege de kwaliteit, maar ook het gebodene.

Ja de mijne is ook binnen en inderdaad het klinkt wederom subliem. Een setting als deze met gitaar laat zo’n Tone Poet nog iets meer schitteren lijkt wel.

Ik ben niet zo'n zeikerd op dat vlak, of ik hoor het gewoon niet zo goed, maar bij de Tone Poet serie hoor ik het wel degelijk en vin dik het ongelooflijk wat ze er mee gedaan hebben telkens weer.

Mee eens; de Tone Poet klinkt geweldig (clean).

Mja bij mij is het kwartje nog niet helemaal gevallen. Ik zat wat van de nieuwe Tone Poet-releases op Spotify te beluisteren de laatste weken, en deze sprong er wel uit, maar toch ben ik nog niet helemaal op het punt dat ik de LP wil aanschaffen. Behalve het pianospel van Hancock, dat echt van de buitencategorie is, overdondert het geheel me nog niet echt. Toch een krappe vier sterren. Waarschijnlijk krijg ik spijt als de Tone Poet al is uitverkocht. Nou ja.

Afgaande op de eerste minuut / minuten van het openingsnummer snap ik de reactie om deze plaat direct weer af te willen zetten en voor langere tijd op te bergen. Het overbekende gospelthema wordt door Green nogal plat en simpel gespeeld, alsof je naar een sympathieke, maar niet zo goede amateurgitarist zit te luisteren. Maar zodra de introductie van het thema voorbij is en het spel wat vrijer en jazzier wordt, vanaf dat moment is het volop genieten. Ook als verderop het simpele thema weer even wordt herhaald, leidt dat niet tot een schrikreactie, maar biedt het juist een mooi rust- en herkenningspunt. En dan vind ik eerlijk gezegd 'Just a closer walk' ook wel de minste songkeus op dit album.... 'Joshua Fit' 'Nobody knows' en afsluiter 'Motherless child' zijn niet minder dan fantastisch.

Verder ken ik niet veel gospel of gospel georienteerde albums, maar als ik er dan toch een in huis wil hebben is het deze wel.

Ik doe met jou mee Tony en verhoog dit fantastische album naar 5*. En des te vaker ik 'm draai, des te meer het genieten geblazen is.

Zelf heb ik hier een Japanse persing van uit 1977. En die klinkt toch goed zeg!

Ik heb ook een aantal Tone Poet LP's, maar sommige oudere Japanse persingen komen minstens in de buurt.

Ik kon voor een mooie prijs de 2016 Japanse SHM-CD krijgen. Dat is ook een aanrader: wat een zuiver, gedetailleerd en ontzettend mooi geluid.