Duran Duran - FUTURE PAST (2021)

Ik ga DD zeker niet bashen Lennon, maar wat ik nu gehoord heb is echt niet best.

Ik heb alle platen van deze mannen en ze hebben erg goede nummers gemaakt.

Misschien hadden ze niet een kruiwagen vol producers en gasten uit moeten nodigen, maar gewoon als bandje met één goede producer een mooie plaat maken, zonder hip te willen zijn.

De Engelse band Duran Duran vierde dit jaar het 40 jarig jubileum van hun debuutalbum, “DURAN DURAN”. Op dat album staan 2 klassiekers in hun oeuvre, “GIRLS ON FILM” en “PLANET EARTH”. In Engeland waren ze meteen succesvol en ook Australië omarmde de poppy new-wave sound van het vijftal. Op het tweede album “RIO” uit 1982 is het geluid iets meer uitgekristalliseerd en is het titelnummer geweldig en laten ze met “SAVE A PRAYER” horen dat ze ook prachtige, emotionele ballads kunnen maken.

Zanger Simon Le Bon, toetsenist Nick Rhodes, bassist John, gitarist Andy en drummer Roger Taylor vormden in die tijd line-up van Duran Duran. In Nederland hadden ze het eerste single succes met “IS THERE SOMETHING I SHOULD KNOW” in 1983 en een jaar later stonden ze met “THE REFLEX”, van het derde album “SEVEN AND THE RAGGED TIGER”, op de eerste plaats van de Top 40. Opvolger van die single was het voor hun atypische “THE WILD BOYS”, een werkelijk geweldig nummer, heavy drums, pakkend ritme en een bijzondere videoclip. Na het James Bond thema “A VIEW TO A KILL” viel de band uit elkaar en gaan Le Bon, Rhodes en John Taylor door en brachten in 1986 “NOTORIOUS” uit. Hierna werd het succes minder, maar in 1993 was daar plotseling, misschien wel hun beste single ooit, “ORDINARY WORLD” van het album dat de titel “THE WEDDING ALBUM” opgeplakt kreeg. Een weergaloze mooie rockballad. In 2004 verscheen het album “ASTRONAUT” met daarop de heerlijke, echte Duran Duran single “(reach up fort he ) SUNRISE”. Het bijzondere aan dit album was dat de line-up weer die was van de eerste succesvolle jaren. Sindsdien heeft Andy Taylor de band voor een tweede keer verlaten en brachten ze regelmatig albums uit.

Ik wil hier een speciale vermelding maken voor het werkelijk prachtige album “ALL YOU NEED IS NOW” uit 2011, waarop de band hun bandgeluid uit de jaren tachtig ingenieus weet te vermengen met de moderne sound. “FUTURE PAST” is het vijftiende album, opvolger van het, voor mij zeer teleurstellende “PAPER GODS” uit 2015. Te veel elektronica, waardoor de ziel uit de muziek was gehaald.

“FUTURE PAST” is een terugkeer naar het geluid van het genoemde “ALL YOU NEED IS NOW”, typisch Duran Duran met een duidelijke link naar deze tijd. “INVISIBLE” opent het album, dat 12 tracks heeft en ruim 51 minuten duurt. Als je gaat voor de deluxe versie, krijg je 15 liedjes voorgeschoteld. “INVISIBLE” is een modern klinkende pop song met een lekkere melodie, een goed begin. “ALL OF YOU” is een nummer met een heerlijke ‘drive’, pakkende melodie, één van de toppers van het album. Het niveau wordt vastgehouden met het 5 minuten durende “GIVE IT ALL UP”, een duet samen met de Zweedse zangeres Tove Lo. Mooie opbouw en Le Bon laat zich hierin vocaal gelden, hij kan zo mooi galmen en dat doet hij regelmatig, topsong! Opnieuw een 5 minuten song, “ANNIVERSARY”, dat ze samen, net zoals een aantal andere nummers, schreven met de Engelse DJ Alkan. Opnieuw een mooie opbouw en het refrein is typisch Duran Duran, je hebt het als een muzikaal oorwurmpje meteen in je ‘kop’ zitten. Het titelnummer is ook een topper, een ballad, schitterend gezongen, mooie baspartijen van John Taylor. Het tempo gaat flink omhoog met “BEAUTIFUL LIES”, dat een duidelijke link heeft met de Duran Duran hits uit de eerste helft van de jaren tachtig. Een pakkend en goed liedje. Toetsenist Nick Rhodes leidt “TONIGHT UNITED” in, het kortste nummer van "FUTURE PAST”. Opnieuw erg pakkend, uptempo en net zoals het voorgaande “BEAUTIFUL LIES” geschreven met de Italiaanse componist en producer Giorgio Moroder.

Gitarist van dienst op “FUTURE PAST” is Graham Coxon, die je zou kunnen kennen van Blur. Hij leidt het prachtige “WING” in. Dit zijn de nummers waardoor Duran Duran al jarenlang één van mijn favoriete “eighties” bandjes is. Le Bon mag weer galmen en de melodielijn is prachtig. Het tempo blijft hetzelfde in “NOTHING LESS”, Coxon mag even soleren en zangeres Barli heeft een kleine, maar toch wel duidelijke rol in dit mooie nummer. “HAMMERHEAD” is opnieuw een nummer met een midtempo, lekkere instrumentatie, mooie melodie, maar het gaat mis als de Engelse rapper Ivoriamn Doll met haar aandeel begint. Dit zorgt ervoor dat het voor mij het minst interessantste nummer op het album is. Gelukkig duurt de rap maar 22 seconden, waardoor er genoeg te genieten overblijft. Een bijzondere samenwerking is met de Japanse “all women” band Chai in “MORE JOY”. Het tempo gaat in dit electro-pop nummer weer flink omhoog, de drums zijn voorin de mix gezet en het aandeel van Chai blijft beperkt tot achtergrond zang en wat geschreeuw, maar het is wel goed gedaan. Het langste nummer is tevens het slotakkoord. Piano, bespeelt door pianist Mike Garson, die heeft samengespeeld met onder andere David Bowie, opent dit prachtige nummer. Prachtige melodielijn, drumcomputer begeleiding, ingetogen zang in het begin en het blijft een boeiend nummer waarin de piano leidend is.

Duran Duran heeft zich wat mij betreft volledig gerevancheerd voor het slappe voorgaande album. “FUTURE PAST” is een top album, waarbij de drie nummers op de deluxe versie ook zeker de moeite waard zijn. “VELVET NEWTON” is een synthpop liedje, “LAUGHING BOY” een new-wave -achtig nummer met een mooi refrein en “INVOCATION” is een kort, pakkende popsong.

Met “FUTURE PAST” kijkt Duran Duran terug op hun 40 jarige carrière, maar zeker ook naar de toekomst is wat dat betreft de titel perfect gevonden. De kwaliteit van het album is ook van dien aard, dat ze klaar zijn voor die toekomst!

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op Leo's Bloghuis (Mijn bevindingen van muziek) - leosbloghuis.blogspot.nl

Duran Duran, de band waar ik mijn muzikale hart aan verkocht in 1984m toen ze met the Reflex een enorme hit scoorde. Het eerste nummer wat ik ooit van ze hoorde was de voorganger van the Reflex, New moon on monday. Ik dacht dat 't Bowie was, want die had ik net leren kennen door China Girl, en LeBon zingt dat nummer een beetje op dezelfde manier. De gedachte is niet zo gek, want onder andere Bowie is een enorme inspiratie voor de heren geweest. Terwijl ik dit opschrijf besef ik me ook dat ik muzikaal gezien echt in een heel mooie tijd ben opgegroeid.

De mannen hebben 22 oktober j/l/ een nieuw album uitgegeven, 6 jaar na hun laatste, wat (voor mij) tegenvallende Paper Gods. Juist door die vorige release waren de verwachtingen voor deze plaat dus niet heel hoog gespannen. De nummers die al vrij kwamen hadden een beetje dezelfde inslag, en dat is vooral elektronisch. En wat ik vooral mis, is wat gitaar (wat zonde dat Andy er niet meer is) en toch ook wat echt drumwerk. Die nummers los horen lieten mijn vermoedens wel sterker worden, maar ik weet ook dat een album als geheel toch een stuk beter kan zijn, dan losse songs. Iets wat ik dus heel belangrijk vind met albums. Die moet je als geheel luisteren, Tegenwoordig is er met Spotify e.d. vooral de neiging om alleen leuke en favoriete songs te spelen, en gaat het album idee een beetje verloren.

Mijn recensie doe ik met de deluxe versie van de cd

-Invisible:

De opener is het eerste nummer wat werd vrijgegeven toen het album werd aangekondigd. Dit gaf me destijds wel goede hoop. Het is een ietwat duister nummer, en doet me wat denken aan het nummer All you need is now. Destijds ook de eerste single van het gelijknamige album, een wat vreemde eend in de bijt, niet meteen een heel duidelijke commercieel verantwoorde keuze, maar wel een gewaagde. Het refrein is vooral heel vertrouwd Duran Duran, en de rest is wat meer ontoegankelijk voor veel airplay. De later verschenen bijbehorende video clip is passend, en ook duister. Dit nummer is een erg fijne opener, want de aandacht is gewekt.

-All of you

Dit nummer is meteen bij de eerste luisterbeurt favoriet. Een heel erg aanstekelijk ritme, met daarbij mooie vocalen van Simon. Dit is echt een Duran Duran track. En deze werkt nogal verslavend, en moet echt op repeat. Ik zou dit absoluut als eerste single hebben gekozen. Wat een heerlijke track.

-Give it all up

Een moderne sound gemixed met een oude Duran Duran sound. Het combineert erg fijn. De Zweedse zangerers Love To vertolkt hier een leuke gastrol, en dat past mooi. Wederom geniet ik van de vocalen van Simon. Het refrein is weer typisch LeBon. Erg aanstekelijk, iets waarvoor de man echt nog steeds te weinig credits krijgt. Hij is degene die de Duran Duran tracks allemaal zo sterk maakt, al 40 jaar lang. Dit nummer zou zo mee kunnen met de hits van nu. Natuurlijk gebeurt dat niet, maar die vibe heeft het zeker wel.

-Anniversary

Het nummer wat hun 40 jarig jubileum presenteert. Recent gevolgd door een video met allerlei dubbelgangers, waaronder de jonge versies van de mannen zelf, inclusief Andy Taylor. ze bestaan 40 jaar, en dat zullen ze vieren ook, Ik vind dit een heel erg sterke song. Het refrein blijft in je hoofd hangen als een goede oorwurm betaamt. Iedereen mag weten dat Duran Duran nog steeds bestaat, en hoe! It may not seem like much, but it's everything to us wordt er gezongen. Dit is veelzeggend over hoe ze hun band zien. En dat hoor je, liefde en passie voor het vak en elkaar.

-Future Past

De eerste ballad van het album. Titeltrack en éé'n waar ik aan moest wennen, maar wat inmiddels is uitgegroeid tot één van de favoriete tracks. Het is een vrij bombastisch geheel, maar het klinkt niet geforceerd. Het zijn simpelweg weer de schrijverskwaliteiten van LeBon die hier te horen zijn. We are living now is het bericht wat ons wordt meegegeven, en ik kan het daar alleen maar mee eens zijn. Geniet van nu, wat is geweest, is geweest en komt niet meer terug, maar er is nu ook nog zoveel moois. Iets wat we ons soms even weer moeten bedenken. Daar is dit nummer een mooie reminder voor.

-Velvet Newton

Dit is de eerste bonus track die niet op de LP of standaard cd staat. Een intro wat maar één man kan laten klinken op deze manier, Nick Rhodes laat zich gelden. Vergezeld door een beat en een tyoisch Nick Synthesizer geluid, waan ik me terug in de eighties. Wat is dit lekker.! Een stuk minder toegankelijk dan de voorgaande 4 songs, maar dat is denk ik ook de kracht van deze plaat, die afwisseling. Het is maar een heel kort nummer, en wat Simon zingt is me niet heel duidelijk, maar ik vind het wel een hoogtepunt. Nick zijn showtje.

-Beautiful lies

Deze track heeft weer zo'n aanstekelijk ritme en die muziek maakt dat je wilt dansen. Er is in dit nummer wat meer ruimte voor John Taylor open gelaten om zijn bas kwaliteiten te tonen. Iedereen die Duran Duran volgt kent zijn skills, en zal blij verrast zijn om ze hier wat meer op de voorgrond te horen. Iets wat ook wel wat meer had mogen gebeuren op deze en de voorganger.

-Tonight United.

Een song in het verlengde van Beautiful lies en Give it all up, zonder dat het hetzelfde klinkt. En ook hier is John met zijn bas iets meer vertegenwoordigd. ook dit is een track die zo mee kan met de 538 playlist van nu. Het is niet te makkelijk in elkaar gezet om een hit te creëren, maar wel erg aanstekelijk en hitgevoelig. Daar heb ik doorgaans wat meer moeite mee, maar deze gaat erin als zoete koek

-Wing

Nog een favoriet vanaf de eerste luisterbeurt. Wing is een ballad, met prachtige vocalen van Simon. ik ben echt liefhebber van de melodieën die Simon uit zijn pen krijgt, en deze song is absoluut een voorbeeld van waarom ik dat vind. Wat een beauty is dit! Mede door wederom prachtig synthesizer geluid van Nick

-Nothing less

Een heerlijk dromerig intro, mooi samenspel tussen Simon en Nick, het is jammer dat deze song niet op de reguliere plaat is gezet, want de sfeer op dit nummer is erg fijn. Dat dromerige, stroperige, is iets wat me echt wel aanspreekt en juist de balans met dat geheelvan die wat meer toegankelijke nummers rechttrekt.

-Laughing boy

De tweede bonustrack. Weer een iets minder toegankelijk nummer met zowaar een goed hoorbare Roger Taylor op drums, en ook Nick en John zijn goed hoorbaar van de partij. Deze sound maakt me wel echt heel blij. Dit is echt een Duran Duran nummer, wat ook op een album uit de 80s had kunnen staan wat mij betreft.

-Hammerhead

Een erg fijne relaxte vibe neemt je mee in dit nummer, met een lekker funky basloopje. Deze moet hard gedraaid worden. Enige nadeel is de (gelukkig) korte rap van Ivorian Doll (nooit van gehoord), maar die voegt niks toe, het breekt eerder iets af. Maar omdat het zo kort is, vergeef ik ze dit.

-Invocation

De derde bonustrack. Loopt over vanuit Hammerhead, maar wel een op een beetje merkwaardige manier. Een deel van Hammerhead wordt nog meegeteld op de nieuwe track, en op de LP is deze ook niet meer te horen, dus die hoort echt bij dit nummer. Het lijkt meer een soort reprise van Hammerhead, dan dat het echt een complete song is. Wel mag Graham Coxon zich (eindelijk) nog een beetje laten gelden hier. Heel korte track, wat wel jammer is.

-More Joy

Dit was het tweede nummer dat werd vrijgegeven, en hierbij gingen mijn rode vlaggen wapperen. Niet weer zo'n track als Dancophobia of Last night in the city (beide op Paper Gods te vinden) AUB. Makkelijke pop, met behulp van Chai, een blijkbaar populair Japans meiden bandje. Dit vind ik nu als geheel op de plaat wel meer acceptabel, en irriteert me niet zoals Dancophobia dat wel doet op Paper Gods, maar dit is toch wel duidelijk de zwakste schakel van de plaat wat mij betreft.

Falling

-Piano held Mike Garson, die we vooral kennen van zijn werk met Bowie, mag zijn kunsten vertonen op deze song. Een mooi samenspel met Nick Rhodes maakt dit een mooi geheel. Het doet mij heel erg denken aan Arcadia bij sommige momenten, en dat was een heel mooie plaat. Falling is een ballad, en creëert een fabuleuze sfeer. De synth sound van Nick maakt me echt heel blij! Prachtige afsluiter.

Op de Japanse versie staat ook nog Five Years, een cover van een Bowie song, die ze vorig jaar deden (ook met Garson) ter ere van Bowie zijn 75e verjaardag. Een cover die echt met groot respect is gemaakt, en een leuke toevoeging aan de cd.

Nu het album uit is, ben ik erg blij dat ik die kritiek heb ingehouden tot ik het geheel heb gehoord, want ik ben erg blij verrast met het album. Het is echter wel een groei album. Het moet echt even rijpen, maar de heren hebben 40 jaar na hun debuut, met hun 15e plaat gewoon weer een heel fijn product afgeleverd. Ik denk dat ik de plaat zoals hij is afgeleverd op standaard cd en LP niet zo goed had gevonden, maar de cd met de bonus tracks maakt het als geheel echt bijzonder goed. Opvallend is ook dat de bonus tracks niet achteraan zijn geplakt, maar tussen de tracks door., Wat voor mij eigenlijk aangeeft dat dit de oorspronkelijke plaat was, maar dat men ook heeft lopen snijden. En dat vind ik wel jammer, want de LP zal ik niet zo snel opleggen om deze reden.

Ik had ook graag wat meer gitaar gehoord, want Graham Coxon (Blur) doet mee, en die kan echt wel leuke dingen. Zelfde geldt voor drumpartijen van Roger, soms iets teveel drum computer, maar dit is ook wel de enige kritiek die ik op deze plaar heb

Al met al vind ik dit na een aantal luisterbeurten echt een heel prima plaat en dit wordt alleen nog maar meer na elke luisterbeurt. Wat mij betreft een hele dikke aanrader

Voor nu 4 sterren.

Ik heb de plaat nu van begin tot eind heel vaak geluisterd.
Conclusie : leuke muziek maar geen hoogstandje.
Nr 5-8 is mi nog het beste gedeelte. De rest is mij te recht toe recht aan. Het zijn pop deuntjes, goed uitgevoerd, niet meer dan dat.
Wel fijn te horen dat Le Bon nog goed bij stem is.
Er zit voor mij helaas ook geen leer curve in. Daarmee blijft het voor mij 13 in een dozijn pop. Niet slecht maar ook zeker een plaat om later te vergeten.

Het album heeft nu diverse draaibeurten gehad de afgelopen twee weken dus ik kan er wat gedachten op loslaten. Overall is het een echt Duran Duran pop album zonder al teveel moeilijkdoenerij of knievallen, maar wel met wat nummers die weer aan de DD incrowd classics kunnen worden toegevoegd.
Over Invisible heb ik al genoeg gezegd, voor mij is het wel een sterke eerste single, kil, 80's maar toch strak en ietwat eigenzinnig. Het zet in ieder geval totaal niet de toon neer van het album, want op Future Past staan verder geen andere nummers die Invisible's richting op gaan.
All of you is voor mij meteen wat minder, het heeft een hoog single 4 gehalte (als een album wel uitgemolken is), wel catchy maar iets te niemendallerig.

Give it all up is waarschijnlijk de track die het meest zou aansluiten bij waar de heilige radio voor zou gaan, zou het om Maroon 5 gaan hier, maar DD is niet hip dus er zal waarschijnlijk geen hit inzitten. De bijdrage van Tove Lo is niet overheersend en het refrein blijft meteen in je hoofd hangen.
Anniversary is alle registers open en dit is een party track met toch een paar fijne passages, vooral het stukje na de tweede keer het refrein vind ik even wat donkerder. Alleen zijn nummers met tudutudu vaak ook wat simplistisch, hier zitten ze wel op het randje.

De titeltrack is voor mij ook een van de minderen, ik weet niet waarom, maar hij komt bij mij niet binnen nog, waarschijnlijk een groeinummer. Het is een slepende ballad, die in de early 90's als single wel een hit zou hebben kunnen zijn. Moet ik nog meer gaan luisteren.

Velvet Newton is wel wat experimenteler maar is ook erg snel voorbij.
Beautiful lies en Tonight united zijn standaard DD nummers, liggen meteen goed in het gehoor maar ook niet echte uitschieters.

Ja, en dan toch wel de topper, Wing. Heel mooi, ook heel mooi gezongen en een ballad die vol zit met dramatiek zonder overspannen produktie. Dit zal toch wel een fan favourite moeten worden, hij greep mij meteen.

Nothing less is weer wat aparter, iets minder toegankelijk en een echte albumtrack. Ook spaarzamer.

Laughing boy is dan ook een topper, zit ook meteen in je hoofd en ik krijg Bowie impulsen van die synth lijntjes. Raar dat dit een bonustrack is. Trouwens, wat lennon zei klopt, de bonustracks zitten overal tussen en maken het album als geheel heel compact en compleet, als je de standaardeditie zou luisteren denk ik dat er minder een geheel in zit.

Ja en dan Hammerhead, dat moet wel de Drug van dit album zijn getuige de reacties hierboven al. De rap is voorbij voor je het weet maar je hoort door het nummer heen nog wat vrouwelijke adlibs die mij dus aan Drug van Big thing deden herinneren. De produktie is bombastisch 80's met wat "lasergeluidjes".

Invocation gaat wat geruisloos voorbij, voor mij een mindere, er gebeurt niet al teveel hier.

More joy! werd al vroeg vrijgegeven en als losstaande track is het misschien wat gemakkelijk, maar in het geheel van het album past het prima. Na meerdere beluisteringen vind ik het ook een stuk minder dance achtig klinken dan op eerste beluistering.

Falling is dan een mooie afsluiter, weer met een gastartiest, Mike Garson. Het piano intro klinkt zo niet DD dat je niet weet waar het heen wil, maar dan ontvouwt zich toch weer een mooie ballad met wat moody zanglijntjes.

Ik ga dit album toch een 4 geven, omdat er niets is dat echt teleurstelt, maar ook omdat er genoeg gebeurd voor een fijne luisterbeurt. Maar het blijft teveel binnen DD kaders om naar een 5 te gaan en op de lange duur kan ik nu nog niet zeggen dat dit een klassieker binnen de albums van DD wordt.